KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 4

Celâleddîn Devvânî’de (ö. 908/1502) Vahdet-i Vücûd Tasavvuru

Esma ÖZTÜRK
Sayfa
1999–2009
Yayın Tarihi
2020-10-13
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgulara göre; vahdet-i vücûdun merkez düşüncesi olan kâinatta tek bir gerçekliğin bulunduğunu anlayabilmek ancak keşfi bilgiyle mümkündür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Devvânî XIV. yüzyılda yaşamış, felsefe, kelam, mantık, hadis, tefsir ve tasavvuf gibi çeşitli sahalarda pek çok eser veren önemli bir İslam âlimidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Görüşleri, yetiştirdiği öğrenciler sebebiyle İran, Hindistan ve Osmanlı ilim hayatında etkili olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgulara göre; vahdet-i vücûdun merkez düşüncesi olan kâinatta tek bir gerçekliğin bulunduğunu anlayabilmek ancak keşfi bilgiyle mümkündür.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tasavvuf · Devvânî · Varlık Felsefesi

Özet

Devvânî XIV. yüzyılda yaşamış, felsefe, kelam, mantık, hadis, tefsir ve tasavvuf gibi çeşitli sahalarda pek çok eser veren önemli bir İslam âlimidir. Görüşleri, yetiştirdiği öğrenciler sebebiyle İran, Hindistan ve Osmanlı ilim hayatında etkili olmuştur. Taftazâni (ö. 797/1395) ve Cürcâni (ö. 816/1413) gibi âlimlerin geleneğinden gelen Devvânî; İbn Sîna (ö. 428/1037), Fârâbi (ö. 339/951) ve Sühreverdi’nin (ö. 587/1191) yanı sıra Gazâli (ö. 505/1111) ve İbnu’l-Arabî’den (ö. 638/1240) de etkilenmiştir. Çalışmada Devvânî’nin Mebde ve Mead Zevrâ ve Havrâ, Şerh-i Beyt-i ez-Gülşen-i Râz, Risâle-i Sayhâ ve Sadâ isimli eserleri taranmıştır. Elde edilen bulgulara göre; vahdet-i vücûdun merkez düşüncesi olan kâinatta tek bir gerçekliğin bulunduğunu anlayabilmek ancak keşfi bilgiyle mümkündür. Keşfî bilginin kelamın bilgi kaynakları arasında yer almadığı hatırlanacak olursa bu noktada Devvânî’nin kelamcı kimliğinin geri planda kaldığı, tasavvuf yönünün öne çıktığı söylenebilir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZTÜRK, E. (2020). Celâleddîn Devvânî’de (ö. 908/1502) Vahdet-i Vücûd Tasavvuru. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 4, 1999–2009. https://ajindex.com/articles/91721

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. Akman, M. (2017a). Celâleddîn ed-Devvânî’nin Kelam Sistemi, İstanbul:
  2. Ensar Neşriyat. Akman, M. (2017b). Kelam Bağlamında Musa Kazım Efendi “Zevra ve Hevra” İsimli Esere Yaptığı Tercüme ve Şerhin Sadeleştirilmesi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10 (50), 863-881.
  3. Altınok, B. Y. (2013). Ene’l-Hak Şehidi Hallâc-ı Mansûr Tavâsîn, Ankara:
  4. Sistem Ofset. Anay, H. (1994a). Celâleddîn Devvânî Hayatı, Eserleri, Ahlak ve Siyaset Düşüncesi. (Doktora Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Anay, H. (1994b). Devvânî. Diyanet İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV Yayınları, 9, 257-262.
  5. Bekiryazıcı, E. (2009). Devvânî Felsefesinin Ontolojik Temelleri, Ankara:
  6. Araştırma Yayınları.
  7. Birand, K. (1958).
  8. İlk Çağ Felsefesi Tarihi, Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakülteis Yayınları.
  9. Çubukçu, İ. A. (1986). Türk Düşünce Tarihinde Felsefe Hareketleri, Ankara: Ankara Üniv. İlahiyat Fak. Yayınları.
  10. Demirli, E. (2011).
  11. İslam Metafiziğinde Tanrı ve İnsan, İstanbul: Kabalcı Yayınları. Devvânî, Celâleddîn. (1335). Mebde ve Meâd Zevrâ ve Havrâ, (trc. Mûsa Kâzım). İstanbul: Dâru’l Hilâfeti’l-Âliyye Matbaası. Devvânî, Celâleddîn. (tsiz 1). Risâle-i Sayhâ ve Sadâ, İstanbul:
  12. Süleymaniye Kitaplığı, Esad Efendi Bölümü, No: 3685, vr. 107-118. Devvânî, Celâleddîn. (tsiz 2). Şerh-i Beyt-i ez-Gülşen-i Râz, İstanbul:
  13. Yazmalar Süleymaniye Kitaplığı, Hamidiye Bölümü, No: 1438, vr. 320-323. Devvânî, Celâleddîn. (2001a). Risâletü İsbât-ı Vâcibi’l-Cedîde, (Seb’u Resâil içinde), (thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni). Tahran: Mîras-ı Mektûb, 115-170. Devvânî, Celâleddîn. (2001b). Risâletü İsbât-ı Vâcibi’l-Kadîme, (Seb’u Resâil içinde), Thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni, Tahran: Mîras-ı Mektûb, 67-183. Devvânî, Celâleddîn. (2001). Şerhu Hutbeti’z-Zevrâ, (Seb’u Resâil içinde), (thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni), Tahran: Mîras-ı Mektûb, 185-198.
  14. Erdem, H. (1990). Bir Tanrı-Âlem Münâsebeti Olarak Panteizm ve Vahdet-i Vücûd, Ankara:
  15. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  16. Lambton, Ann K. S., (1991). Al-Dawani. The Encyclopaedia of Islam, (New Edition). Leiden: E. J. Brill, Vol. 2, p. 174. Izutsu, T. (1995). İslam’da Varlık Düşüncesi. (çev. İbrahim Kalın). İstanbul:
  17. İnsan Yayınları.
  18. Kaya, M. (1991).
  19. Aristo. Diyanet İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV Yayınları, 3, 375-378. Kelabâzî, Ebu Bekr Muhammed b. İshak. (1993). et-Taaruf li Mezhebi Ehli’t-Tasavvuf, Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye. Kılıç, M. E. (2009). Şeyh-i Ekber İbn Arabi Düşüncesine Giriş, İstanbul:
  20. Sufi Yayıncılık. Konuk, A. A. (2005). Fusûsu’l-Hikem