SavedAdd your journal

Journals / MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2020 / Cilt: 9 - Sayı: 4

Celâleddîn Devvânî’de (ö. 908/1502) Vahdet-i Vücûd Tasavvuru

Esma ÖZTÜRK
Pages
1999–2009
Publication Date
2020-10-13
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Keşfî bilginin kelamın bilgi kaynakları arasında yer almadığı hatırlanacak olursa bu noktada Devvânî’nin kelamcı kimliğinin geri planda kaldığı, tasavvuf yönünün öne çıktığı söylenebilir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Devvânî XIV. yüzyılda yaşamış, felsefe, kelam, mantık, hadis, tefsir ve tasavvuf gibi çeşitli sahalarda pek çok eser veren önemli bir İslam âlimidir.
📊
Key Findings & Data:Görüşleri, yetiştirdiği öğrenciler sebebiyle İran, Hindistan ve Osmanlı ilim hayatında etkili olmuştur.
💡
Conclusion & Impact:Keşfî bilginin kelamın bilgi kaynakları arasında yer almadığı hatırlanacak olursa bu noktada Devvânî’nin kelamcı kimliğinin geri planda kaldığı, tasavvuf yönünün öne çıktığı söylenebilir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Tasavvuf · Devvânî · Varlık Felsefesi

Özet

Devvânî XIV. yüzyılda yaşamış, felsefe, kelam, mantık, hadis, tefsir ve tasavvuf gibi çeşitli sahalarda pek çok eser veren önemli bir İslam âlimidir. Görüşleri, yetiştirdiği öğrenciler sebebiyle İran, Hindistan ve Osmanlı ilim hayatında etkili olmuştur. Taftazâni (ö. 797/1395) ve Cürcâni (ö. 816/1413) gibi âlimlerin geleneğinden gelen Devvânî; İbn Sîna (ö. 428/1037), Fârâbi (ö. 339/951) ve Sühreverdi’nin (ö. 587/1191) yanı sıra Gazâli (ö. 505/1111) ve İbnu’l-Arabî’den (ö. 638/1240) de etkilenmiştir. Çalışmada Devvânî’nin Mebde ve Mead Zevrâ ve Havrâ, Şerh-i Beyt-i ez-Gülşen-i Râz, Risâle-i Sayhâ ve Sadâ isimli eserleri taranmıştır. Elde edilen bulgulara göre; vahdet-i vücûdun merkez düşüncesi olan kâinatta tek bir gerçekliğin bulunduğunu anlayabilmek ancak keşfi bilgiyle mümkündür. Keşfî bilginin kelamın bilgi kaynakları arasında yer almadığı hatırlanacak olursa bu noktada Devvânî’nin kelamcı kimliğinin geri planda kaldığı, tasavvuf yönünün öne çıktığı söylenebilir.

🔖

Cite This Article

ÖZTÜRK, E. (2020). Celâleddîn Devvânî’de (ö. 908/1502) Vahdet-i Vücûd Tasavvuru. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 4, 1999–2009. https://ajindex.com/articles/91721

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. Akman, M. (2017a). Celâleddîn ed-Devvânî’nin Kelam Sistemi, İstanbul:
  2. Ensar Neşriyat. Akman, M. (2017b). Kelam Bağlamında Musa Kazım Efendi “Zevra ve Hevra” İsimli Esere Yaptığı Tercüme ve Şerhin Sadeleştirilmesi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10 (50), 863-881.
  3. Altınok, B. Y. (2013). Ene’l-Hak Şehidi Hallâc-ı Mansûr Tavâsîn, Ankara:
  4. Sistem Ofset. Anay, H. (1994a). Celâleddîn Devvânî Hayatı, Eserleri, Ahlak ve Siyaset Düşüncesi. (Doktora Tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Anay, H. (1994b). Devvânî. Diyanet İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV Yayınları, 9, 257-262.
  5. Bekiryazıcı, E. (2009). Devvânî Felsefesinin Ontolojik Temelleri, Ankara:
  6. Araştırma Yayınları.
  7. Birand, K. (1958).
  8. İlk Çağ Felsefesi Tarihi, Ankara: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakülteis Yayınları.
  9. Çubukçu, İ. A. (1986). Türk Düşünce Tarihinde Felsefe Hareketleri, Ankara: Ankara Üniv. İlahiyat Fak. Yayınları.
  10. Demirli, E. (2011).
  11. İslam Metafiziğinde Tanrı ve İnsan, İstanbul: Kabalcı Yayınları. Devvânî, Celâleddîn. (1335). Mebde ve Meâd Zevrâ ve Havrâ, (trc. Mûsa Kâzım). İstanbul: Dâru’l Hilâfeti’l-Âliyye Matbaası. Devvânî, Celâleddîn. (tsiz 1). Risâle-i Sayhâ ve Sadâ, İstanbul:
  12. Süleymaniye Kitaplığı, Esad Efendi Bölümü, No: 3685, vr. 107-118. Devvânî, Celâleddîn. (tsiz 2). Şerh-i Beyt-i ez-Gülşen-i Râz, İstanbul:
  13. Yazmalar Süleymaniye Kitaplığı, Hamidiye Bölümü, No: 1438, vr. 320-323. Devvânî, Celâleddîn. (2001a). Risâletü İsbât-ı Vâcibi’l-Cedîde, (Seb’u Resâil içinde), (thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni). Tahran: Mîras-ı Mektûb, 115-170. Devvânî, Celâleddîn. (2001b). Risâletü İsbât-ı Vâcibi’l-Kadîme, (Seb’u Resâil içinde), Thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni, Tahran: Mîras-ı Mektûb, 67-183. Devvânî, Celâleddîn. (2001). Şerhu Hutbeti’z-Zevrâ, (Seb’u Resâil içinde), (thk: Seyyîd Ahmed Tuysirkâni), Tahran: Mîras-ı Mektûb, 185-198.
  14. Erdem, H. (1990). Bir Tanrı-Âlem Münâsebeti Olarak Panteizm ve Vahdet-i Vücûd, Ankara:
  15. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  16. Lambton, Ann K. S., (1991). Al-Dawani. The Encyclopaedia of Islam, (New Edition). Leiden: E. J. Brill, Vol. 2, p. 174. Izutsu, T. (1995). İslam’da Varlık Düşüncesi. (çev. İbrahim Kalın). İstanbul:
  17. İnsan Yayınları.
  18. Kaya, M. (1991).
  19. Aristo. Diyanet İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV Yayınları, 3, 375-378. Kelabâzî, Ebu Bekr Muhammed b. İshak. (1993). et-Taaruf li Mezhebi Ehli’t-Tasavvuf, Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye. Kılıç, M. E. (2009). Şeyh-i Ekber İbn Arabi Düşüncesine Giriş, İstanbul:
  20. Sufi Yayıncılık. Konuk, A. A. (2005). Fusûsu’l-Hikem