Dergiler / Türk Psikiyatri Dergisi / 2001 / Cilt: 12 - Sayı: 2

Halkın şizofreniye bakışı ve yaklaşımı üzerine bir epidemiyolojik araştırma

Sayfa
99–110
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Örneklemi oluşturan bireylerin çoğu (% 76.5) şizofreniyi bir ruhsal hastalık olarak tanımlamıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Bu çalışmanın amacı, halkın şizofreniyi ne ölçüde tanıdığını, etiyolojisine ve tedavisine nasıl yaklaştığını ve bu hastalara karşı tutumunu belirlemektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tarama çalışması, İstanbul'un 24 ayrı ilçesinde yaşayan 707 yetişkin ile, evlerinde yüzyüze görüşme yolu ile, 2000 yılının Haziran ayında gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Örneklemi oluşturan bireylerin çoğu (% 76.5) şizofreniyi bir ruhsal hastalık olarak tanımlamıştır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, halkın şizofreniyi ne ölçüde tanıdığını, etiyolojisine ve tedavisine nasıl yaklaştığını ve bu hastalara karşı tutumunu belirlemektir. Yöntem: Çalışmada kullanılan veriler RUTUP projesinde (Ruhsal Hastalıklarda Tutum Projesi) kullanılan anketin şizofreni modülünden elde edilmiştir. Tarama çalışması, İstanbul'un 24 ayrı ilçesinde yaşayan 707 yetişkin ile, evlerinde yüzyüze görüşme yolu ile, 2000 yılının Haziran ayında gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Örneklemi oluşturan bireylerin çoğu (% 76.5) şizofreniyi bir ruhsal hastalık olarak tanımlamıştır. Stresli yaşam koşulları (% 54.3) ve kişilik zayıflığı (% 52) etiyolojide en önde görülen etkenlerdir. En çok doktorlar, onların içinde de psikiyatrlar, hastalığa çare olarak görülmektedir. Örneklemin dörtte biri şizofreninin tamamen iyileşmeyeceğine ve % 40'ı sosyal sorunlarda düzelme olmadan iyileşme olmayacağına inanmaktadır. Şizofreninin ruhsal bir hastalık olduğuna inananların %60'a yakını şizofreniyi tedavi edilebilir bir hastalık olarak görmekte, % 58.6'sı psikoterapi ile, %32.3'ü ilaçla tedavi edilebileceğini düşünmektedir. Bu grubun % 44.8'i tedavide kullanılan ilaçların bağımlılık yapabileceğine, %25.4'ii ciddi yan etkilere neden olabileceğine inanmaktadır. Örneklemin dörtte biri şizofrenlerin tehlikeli olduğuna ve toplum içinde serbest bırakılmaması gerektiğine inanmaktadır. Eğitim ve sosyoekonomik düzey düştükçe bu hastalara yaklaşım daha olumsuz olmaktadır. Sonuç: Halkın şizofreniyi tanıması, atfettiği nedenler, tedaviye yaklaşımı ve hastaların etiketlenmesi bakımından iyimser olunabilirse de, elde edilen bulgular hastalığın ilaçla tedavisi hakkında eğitime gereksinim olduğunu düşündürmektedir

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAĞDUYU, A., AKER, T., ÖZMEN, E., ÖGEL, K., TAMAR, D. (2001). Halkın şizofreniye bakışı ve yaklaşımı üzerine bir epidemiyolojik araştırma. Türk Psikiyatri Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 2, 99–110. https://ajindex.com/articles/91188

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. American Psychiatric Association (1994) Mental Bozuklukları Tanısal ve Sayımsal Elkitabı, dördüncü baskı (DSM-IV) (Çev. Ed: E. Köroğlu) Hekimler Yayın Birliği, Ankara, 1995.
  2. Anderson RM, Fıtzgerald JT, Wisdom K ve ark. (1997) A Comparison of global versus disease-specific quality of life measures in patients with NIDDM. Diabetes Care, 20: 299-305.
  3. Aydemir Ö, Güvenir T, Küey L ve ark. (1997) Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği Türkçe formunun geçerlilik ve Güvenilirliği. Türk Psikiyatri Dergisi, 8: 280-7.
  4. Aydemir Ö (1999) Konsültasyon-liyezon psikiyatrisinde yaşam kalitesi ölçümü: Kısa Form-36 (SF-36). 3 P Dergisi 7 (Ek. 2) 14-22.
  5. Brown GR, Philbrick K (1996) Sexual Disorders and Dysfunctions. Textbook of Consultation-Liasion Psychiatry, 1. baskı, cilt 1, JR Rundell, MG Wise (ed), Washington DC, American Psychiatric Press, s. 467-484.
  6. Cox DJ, Gonder Frederick L (1992) Major developments in behavioral diabetes research. J Consult Clin Psychol, 60: 628-38.
  7. Çolak R, Yabanoğlu İ, Baştürk M ve ark. (1999) Diabetes mellituslu hastaların psikiyatrik değerlendirilmesi. XXXV. Ulusal Diyabet Kongresi ve Uluslararası Obesite Sempozyumu Bildiri Kitabı, s. 42. DeFronzo RA (1998) Goals of Diabetes Management. Current Management of Diabetes Mellitus, cilt 1, DeFronzo (ed), Philadelphia, Mosby A Times Mirror Company, s. 5-7.
  8. Geffken GR, Ward HE, Staab JP ve ark. (1998) Psychiatric morbidity in endocrine disorders. CB Nemeroff (ed), The Psychiatric Clinics of North America, 21: 473-89.
  9. Gray KF, Cummings JL (1996) Dementia. Textbook of Consultation-Liaison Psychiatry, 1. baskı, JR Rundell, MG Wise (ed), Washington DC, American Psychiatric Press, s. 276-309.
  10. Gulliford MC, Mahabir D (1999) Relationship of health-related quality of life to symptom severity in diabetes mellitus: a study in Trinidad and Tobago. J Clin Epidemiol, 52:773-80.
  11. Hermann BP, Vickrey B, Hays RD ve ark. (1996) A comparison of health-related quality of life in patients with epilepsy, diabetes and multiple sclerosis. Epilepsy Res, 25:113-8.
  12. Jacobson AM, De Groot M, Samson JA ve ark. (1994) The evaluation of two measures of quality of life in patients with type I and type II diabetes. Diabetes Care, 17:267-74.
  13. Johnson JA, Nowatzki TE, Coons SJ ve ark. (1996) Health-related quality of life of diabetic Pima Indians. Med Care, 34:97-102.
  14. Kaplan İ (1995) Yarıkırsal bir sağlık ocağına başvuran hastalarda ruhsal bozuklukların yetiyitimi ile ilişkisi. Türk Psikiyatri Dergisi, 6:169-79.
  15. Kathol R (1996) Internal Me