KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Memleket Siyaset Yönetim / 2006 / Sayı: 1

TÜRKİYEDE YÖNETİŞİM VE “SİVİL TOPLUM” TARTIŞMALARI ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME

Faruk ATAAY
Sayfa
123–142
Yayın Tarihi
2006-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İkinci olarak, yazar yönetişim hakkındaki plüralist iddiaları/argümanları tanzim etmekte ve daha sonra son bölümde, yönetişim modelinin, ulus-üstü örgütlerin sisteme dâhil edilmesi için bir çaba olarak geliştiğini, bu kurumları neo-liberal düzenin denetim-yönetimin organları olarak fonksiyonel hale getirmeyi amaçladığını göstermeye çalışmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede, Türkiye’de eleştirel bir yaklaşımla ele alınan yönetişim literatürü etrafında dönen demokrasi tartışmalarını incelemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Makale, neo- liberalizmin, ileri sürdüğü yönetişim modelinin plüralism ve katılımcı demokrasi ideali ile uyuşmadığı gerçeğine dikkat çekmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:İkinci olarak, yazar yönetişim hakkındaki plüralist iddiaları/argümanları tanzim etmekte ve daha sonra son bölümde, yönetişim modelinin, ulus-üstü örgütlerin sisteme dâhil edilmesi için bir çaba olarak geliştiğini, bu kurumları neo-liberal düzenin denetim-yönetimin organları olarak fonksiyonel hale getirmeyi amaçladığını göstermeye çalışmaktadır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:YÖNETİŞİM · SİVİL TOPLUM · liberalizm

Özet

Bu makalede, Türkiye’de eleştirel bir yaklaşımla ele alınan yönetişim literatürü etrafında dönen demokrasi tartışmalarını incelemektedir. Makale, neo- liberalizmin, ileri sürdüğü yönetişim modelinin plüralism ve katılımcı demokrasi ideali ile uyuşmadığı gerçeğine dikkat çekmektedir. Bu çerçevede, yazar ilk olarak yönetişimin organik olarak neo-liberal teoriye bağlı olduğunu belirterek, yönetişimi plüralist ve katılımcı demokrasi modeli olarak ele alan yaklaşımları eleştirmektedir. İkinci olarak, yazar yönetişim hakkındaki plüralist iddiaları/argümanları tanzim etmekte ve daha sonra son bölümde, yönetişim modelinin, ulus-üstü örgütlerin sisteme dâhil edilmesi için bir çaba olarak geliştiğini, bu kurumları neo-liberal düzenin denetim-yönetimin organları olarak fonksiyonel hale getirmeyi amaçladığını göstermeye çalışmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ATAAY, F. (2006). TÜRKİYEDE YÖNETİŞİM VE “SİVİL TOPLUM” TARTIŞMALARI ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME. Memleket Siyaset Yönetim, Sayı: 1, 123–142. https://ajindex.com/articles/881972

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (23)

  1. Acı, Esra Yüksel, “Kalkınma Sorunu ve STK’ların Değişen İşlevi”, Sivil Toplum, Sayı: 11, 2005, sayfa: 25–35.
  2. Aygül, Cenk, “Neo-liberalizmin Başarısızlığı ve Yönetişim”, Toplum ve Bilim, Sayı: 76, 1998, sayfa: 231–254.
  3. Bayramoğlu, Sonay, Yönetişim Zihniyeti: Türkiye’de Üst Kurullar ve Siyasal İktidarın Dönüşümü, İletişim Yayınları, İstanbul, 2005.
  4. Belge, Murat, “Sivil Toplum Örgütleri”, Merhaba Sivil Toplum, (Derleyen: Taciser Ulaş), Helsinki Yurttaşlar Derneği Yayını, İstanbul, 1997.
  5. Brown, Bruce, “Yönetişim ya da Neo-liberalizmin Siyasi Düzeni”, Birikim, sayı: 158, 2002, sayfa: 36–43.
  6. Çulhaoğlu, Metin ve Can Soyer, Solda ‘Sivil Toplum’ Söylemi: Gerçekler ve Yanılsamalar, Özgür Üniversite Yayını, Ankara, 2000.
  7. DPT, Kamuda İyi Yönetişim (yayımlanmamış taslak), IX. Kalkınma Planı ÖİKR, Ankara, 2005.
  8. Emrealp, Sadun, “Yerel Yönetimler ile Sivil Toplum Kuruluşları Arasındaki İşbirliği”, Merhaba Sivil Toplum, (Derleyen: Taciser Ulaş), Helsinki Yurttaşlar Derneği Yayını, İstanbul, 1997.
  9. Emrealp, Sadun, Yerel Gündem 21 Uygulamalarına Yönelik Kolaylaştırıcı Bilgiler Elkitabı, IULA-EMME Yayını, İstanbul, 2005.
  10. Güler, Birgül Ayman, Devlette Reform Yazıları, Paradigma Yayınları, Ankara, 2005.
  11. İnsel, Ahmet, Neo-liberalizm: Hegemonyanın Yeni Dili, İletişim Yayınları, İstanbul, 2005.
  12. Jessop, Bob, Hegemonya, Post-Fordizm ve Küreselleşme Ekseninde Kapitalist Devlet, (Derleyen ve Çeviren: Betül Yarar ve Alev Özkazanç), İletişim Yayınları, İstanbul, 2005.
  13. Kahraman, H. B., E. F. Keyman ve A. Y. Sarıbay, Katılımcı Demokrasi, Kamusal Alan ve Yerel Yönetim, WALD Yayını, İstanbul, 1999.
  14. Marshall, T. H. ve T. Bottomore, Yurttaşlık ve Toplumsal Sınıflar, (Çeviri: Ayhan Kaya), Gündoğan Yayınları, Ankara, 2000.
  15. Mouffe, C., “Demokrasi ve Yeni Sağ”, Dünün ve Bugünün Defterleri, Dünya Sorunları Dizisi, Sayı: 1, 1985, sayfa: 65-83.
  16. Petras, James, Küreselleşme ve Direniş, (Çev. Ali Ekber vd.), Cosmopolitik Yayınları, İstanbul, 2002.
  17. Petras, James ve Henry Veltmeyer, Maskesi Düşürülen Küreselleşme, (Çev. Özkan Akpınar), Mephisto Y., İstanbul, 2006.
  18. Przeworski, Adam, Demokrasi ve Piyasa, (Çev. İlter Turan), TDV Yayını, Ankara, 2004.
  19. Tekeli, İlhan, Modernite Aşılırken Siyaset, İmge Y., Ankara, 1999.
  20. Uğur, Aydın, “Yeni Demokrasinin Yeni Aktörleri: STK’lar”, Merhaba Sivil Toplum, (Derleyen: Taciser Ulaş), Helsinki Yurttaşlar Derneği Yayını, İstanbul, 1997.
  21. Yıldırım, Mustafa, Sivil Örümceğin Ağında, 5. Baskı,
  22. Toplumsal Dönüşüm Yayınları, İstanbul, 2004.
  23. Zabcı, Filiz Çulha, “Yeni Liberal Politik