Dergiler / ViraVerita E-Dergi / 2020 / Sayı: 11

HABERMAS’TA HUKUKUN MEŞRULUĞUNUN KAYNAĞI OLARAK OTONOMİ

AUTONOMY AS A RESOURCE FOR THE LEGITIMACY OF LAW IN HABERMAS

Sayfa
153–184
Yayın Tarihi
2020-06-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmadaHabermas’ın otonomi anlayışı, onun hukuk devleti ile demokrasi arasında kurduğu içsel bağlantıtemelinde incelenmekte, düşünürün bu bağlantı üzerinden hukukilik ile meşruluk arasındaki gerilimiaşma çabası tartışılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Habermas’ın hukuk anlayışında, yurttaşların yasa yapım süreçlerine katılımına ve yasa metinlerindenziyade bu metinlerin ortaya çıktığı sürecin kendisinin demokratik niteliğine önem verilmektedir.Düşünürün ne doğal hukuk ne de hukuki pozitivizm anlayışlarıyla bağdaşan prosedürel hukukanlayışı, demokratik fikir ve irade oluşumunun iletişimsel ön-varsayımlarını ve prosedürel koşullarınımeşruluğun tek kaynağı olarak görmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Buna göre hukuk kişileri, kendilerini muhatap olduklarıyasanın aynı zamanda yasa koyucuları olarak görebildikleri sürece otonom olabilirler.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmadaHabermas’ın otonomi anlayışı, onun hukuk devleti ile demokrasi arasında kurduğu içsel bağlantıtemelinde incelenmekte, düşünürün bu bağlantı üzerinden hukukilik ile meşruluk arasındaki gerilimiaşma çabası tartışılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Jürgen Habermas · Prosedürel Hukuk Anlayışı · Siyasal Katılım

Özet

Habermas’ın hukuk anlayışında, yurttaşların yasa yapım süreçlerine katılımına ve yasa metinlerindenziyade bu metinlerin ortaya çıktığı sürecin kendisinin demokratik niteliğine önem verilmektedir.Düşünürün ne doğal hukuk ne de hukuki pozitivizm anlayışlarıyla bağdaşan prosedürel hukukanlayışı, demokratik fikir ve irade oluşumunun iletişimsel ön-varsayımlarını ve prosedürel koşullarınımeşruluğun tek kaynağı olarak görmektedir. Buna göre hukuk kişileri, kendilerini muhatap olduklarıyasanın aynı zamanda yasa koyucuları olarak görebildikleri sürece otonom olabilirler. Bu çalışmadaHabermas’ın otonomi anlayışı, onun hukuk devleti ile demokrasi arasında kurduğu içsel bağlantıtemelinde incelenmekte, düşünürün bu bağlantı üzerinden hukukilik ile meşruluk arasındaki gerilimiaşma çabası tartışılmaktadır.

Abstract

According to Jürgen Habermas’s thought of law, citizens’ participation in lawmaking and thedemocratic quality of that process is more substantial rather than the written texts of law. Hisunderstanding of procedural law, which is compatible with neither natural law nor legal positivism,accepts the communicative presuppositions and procedural provisions of the formation ofdemocratic notion and idea as the sole resource for legitimacy. Hereunder, those who are subjectto law can be autonomous only if they can see themselves as the makers of law. In this study,Habermas’s understanding of autonomy will be analyzed based on his idea of internal connectionbetween the rule of law and democracy, and his attempt to overcome the tension between legalityand legitimacy will be discussed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇALICI, E. C. (2020). HABERMAS’TA HUKUKUN MEŞRULUĞUNUN KAYNAĞI OLARAK OTONOMİ. ViraVerita E-Dergi, Sayı: 11, 153–184. https://ajindex.com/articles/821966

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (25)

  1. Bilgen, A. C. (2007). Habermas ve Sosyal Hakların Meşruiyeti. Toplum ve Bilim, 110. Çiğdem, A. (2015). Bir İmkan Olarak Modernite: Weber ve Habermas. İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Cohen, J. L. ve Arato, A. (1994). Civil Society and Political Theory. Cambridge: The MIT Press.
  4. Çörekçioğlu, H. (2017). “Yargı ve Politika: Çağdaş Bir Politik Yargının İmkanının Koşulları”, Yargıya Felsefeyle Bakmak, Ed. K. Gülenç ve Ö. Duva, İstanbul:
  5. Yapı Kredi Yayınları.
  6. Deflem, M. (2014). Habermas’ın İletişimsel Eylem Kuramında Hukuk. (Ü. Yükselbaba, Çev.). İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, 72(1), 877-894.
  7. Dellaloğlu, B. F. (1998). Toplumsal’ın Yeniden Yapılanması: Habermas Üzerine Bir Araştırma. İstanbul:
  8. Bağlam Yayıncılık. Edgar, A. (2006). Habermas: The Key Concepts. New York: Routledge. Eriksen, E. O. ve Weigard, J. (2003). Understanding Habermas. New York: Continuum International Publishing. Fraser, A. (2001). A Marx for the Managerial Revolution: Habermas on Law and Democracy. Journal of Law and Society, 28(3), 361-383.
  9. Giddens, A. (2015). “Jürgen Habermas”, Çağdaş Temel Kuramlar, Ed. Q. Skinner, (A. Demirhan Çev.). İstanbul:
  10. İletişim Yayınları.
  11. Gülenç, K. (2010).
  12. Post-Marksizm, Radikal Demokrasi ve Eleştirileri. Yeditepe’de Felsefe, 56, 138-188.
  13. Habermas, J. (1985). Right and Violence: A German Trauma, Cultural Critique, 1, 125-139.
  14. Habermas, J. (1986). Law and Morality. The Tanner Lectures on Human Values. Habermas, J. (1992). Legitimation Crisis. (T. McCarthy Çev.). Cambridge: Polity Press.
  15. Habermas, J. (1994a). “Modernlik: Tamamlanmamış Bir Proje”, (G. Naliş Çev.). Postmodernizm: Jameson, Lyotard, Habermas, Ed. N. Zeka, İstanbul:
  16. Kıyı Yayınları.
  17. Habermas, J. (1994b). “Struggles for Recognition in the Democratic Constitutional State”, Multiculturalism: Examining the Politics of Recognition, Ed. C. Taylor, Princeton: Princeton University Press.
  18. Habermas, J. (1995). Paradigms of Law. Cardozo Law Review, 17, 771-784.
  19. Habermas, J. (1997a). A Berlin Republic: Writings on Germany, Lincoln: University of Nebraska Press.
  20. Habermas, J. (1997b). İdeoloji Olarak Teknik ve Bilim. (M. Tüzel Çev.). İstanbul:
  21. Yapı Kredi Yayınları.
  22. Habermas, J. (1999). Meşruiyet Dayanağı Olarak İnsan Hakları. Birikim Dergisi, 118. Habermas, J. (2001). İletişimsel Eylem Kuramı. (M. Tüzel Çev.). İstanbul:
  23. Kabalcı Yayınevi.
  24. Habermas, J. (2003a). Mitle Aydınlanmanın Kördüğümü: Max Horkheimer ve Theodor Adorno. (B. O. Doğan Çev.). Cogito, 36, 91-92.
  25. Habermas, J. (2003b). Kamusallığın Yapısal