KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Vankulu Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2019 / Sayı: 3

BATI ANADOLU YÖRÜKLERİNDE YEMEK VE MUTFAK TERİMLERİ I: YEMEK ADLARI VE MUTFAK GEREÇLERİ

Sevda ÖZEN ERATALAY
Sayfa
11–34
Yayın Tarihi
2019-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmada Manisa’nın Alaşehir ilçesine bağlı merkez köylerine yerleşmiş olan Yörüklerin mutfak ve yemek ile ilgili kullandığı sözcükler ve bu sözcüklerin kültürel yaşama katkısı üzerinde durulacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Anadolu; göç, savaş ve tarihi olaylara tanıklık etmiş önemli bir merkezdir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle 1071 Malazgirt zaferi ile Anadolu’ya yerleşen Oğuz ve Türkmenler, önce Erzurum, Erzincan ve Sivas dolaylarında beylikler kurmuş daha sonra da Selçuklular zamanında Ege ve Marmara kıyılarına göç etmişlerdir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmada Manisa’nın Alaşehir ilçesine bağlı merkez köylerine yerleşmiş olan Yörüklerin mutfak ve yemek ile ilgili kullandığı sözcükler ve bu sözcüklerin kültürel yaşama katkısı üzerinde durulacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yörük ağzı · mutfak terimleri · yemek kültürü

Özet

Anadolu; göç, savaş ve tarihi olaylara tanıklık etmiş önemli bir merkezdir. XVI. yüzyıla kadar Oğuzların ve Oğuz dışı unsurların bölgeye göçü, bölgenin kültürel zenginliğine katkı sağlamıştır. Özellikle 1071 Malazgirt zaferi ile Anadolu’ya yerleşen Oğuz ve Türkmenler, önce Erzurum, Erzincan ve Sivas dolaylarında beylikler kurmuş daha sonra da Selçuklular zamanında Ege ve Marmara kıyılarına göç etmişlerdir. Yörü- eyleminden türeyen Yörük sözcüğü Osmanlı Devleti zamanında konar-göçer Türkmenlere verilen addır. Bu konar-göçer Türkmenler (Yörükler) bugün daha çok Batı Anadolu ve Güney-Batı Anadolu’da yurt edinmişlerdir. Yörede oldukça farklı mutfak ve yemek terimleri kullanılmıştır. Yöreye özgü gibi duran bazı sözcüklerin farklı bölgelerde kullanımlarına rastlanmış ve araştırmayı daha da genişletmiştir. Farklı bölgelerde farklı kültürlere sahip olanların kullandığı sözcükler belki de akrabalığın önemli kanıtları arasında yer alan yapbozun önemli parçalarındandır. Çalışmada Manisa’nın Alaşehir ilçesine bağlı merkez köylerine yerleşmiş olan Yörüklerin mutfak ve yemek ile ilgili kullandığı sözcükler ve bu sözcüklerin kültürel yaşama katkısı üzerinde durulacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERATALAY, S. Ö. (2019). BATI ANADOLU YÖRÜKLERİNDE YEMEK VE MUTFAK TERİMLERİ I: YEMEK ADLARI VE MUTFAK GEREÇLERİ. Vankulu Sosyal Araştırmalar Dergisi, Sayı: 3, 11–34. https://ajindex.com/articles/821796

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (27)

  1. Akıncı, R. (1949).
  2. Eski Philedelphia, Bugünkü Alaşehir, İzmir:
  3. Ticaret Basımevi. Akkoyunlu, Z. (2012). “Türk Mutfağından Kaybolan Kerkük Yemekleri”, Motif Akademi Halkbilimi Dergisi, Balkan Özel Sayısı-II:337-338.
  4. Arıkoğlu E. (2005).
  5. Örnekli Hakasça Türkçe Sözlük, Ankara: Akçağ Yayınları.
  6. Arıkoğlu E. ve Kuular, K. (2003)
  7. Tuva Türkçesi Sözlüğü, Ankara:
  8. TDK Yay. Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Dizini “Endeks”, Ankara:
  9. TTK Basımevi. Banguoğlu, T. (2015).
  10. Türkçenin Grameri, Ankara:
  11. TDK Yay. Biray, N. (2009). “Denizli Ağzından Derleme Sözlüğü’ne Katkılar”, Turkish Studies International Periodical For the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 4(8):757. Clauson, S. G. (1972). An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth-Century Turkish, London: Oxford University Press.
  12. Emecen, F. (1989). “TDVA”, içinde: Alaşehir, c2, 342-343.
  13. Emecen, F. (2003). “TDVA”, içinde: Manisa, c27, 577-583.
  14. Eraslan, K. (2012).
  15. Eski Uygur Türkçesi Grameri, Ankara:
  16. TDK Yay. Ercilasun, A. B. (2012). -maç/-meç Eki Üzerine, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, 21(0), Erciyas, O. (2012). “Dil Etkileşimleri Bağlamında Kıbrıs’taki Tarihî Alet İsimleri”, Millî Folklor, 24(94): 241. Eren, H. (1960). “Anadolu ağızlarında Rumca, İslâvca ve Arapça Kelimeler”, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten, 295-371.
  17. Eren, H. (1963). “Kıbrıs’ta Türkler ve Türk Dili”, Türk Dil Kurultayında Okunan Bilimsel Bildiriler,10:37-50.
  18. Eren, H. (1999).
  19. Türk Dilinin Etimolojik Sözlüğü, Ankara:
  20. Bizim Büro Basımevi. Eyuboğlu, İ. Z. (2004).
  21. Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, İstanbul:
  22. Sosyal Yayınlar. Gülensoy, T. (2011). Türkiye Türkçesindeki Türkçe Sözcüklerin Köken Bilgisi Sözlüğü, Ankara:
  23. TDK Yay. Güner, G. (2014). “Divânü Lügâti’t-Türk’te Oğuzca Olarak Geçen mandâr ve mandârlan- Kelimelerinin Kökeni Üzerine”, Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, S3/2: 54-61.
  24. Hasan Oraltay, Nuri Yüce, Saadet Pınar, Kazak Türkçesi Sözlüğü, Türk Dünyası Araştırmaları Yayını, İstanbul, 1984, s.213. Hazar, M. (2015). “Türkçede Fono-Semantik ve Morfo-Fonolojik Yolla Sözcük Türetme”, International Journal of Languages’ Education and Teaching, 2198-4999:1655. İlhan, N. (2009). “Türkçede Ek+Kök / Kök+Ek Kaynaşmasıyla Ortaya Çıkan Ekler”, Electronic Turkish Studies, 4(8):1545. Karaağaç, G. (2008).
  25. Türkçe Verintiler Sözlüğü, Ankara:
  26. TDK Yay. Kartallıoğlu, Y. (2016). “Osmanlı Türkçesinde Ara Biçim-II: Batı Kökenli Kelimeler”, Dil Araştırmaları, 19:56-57.
  27. Korkmaz, Z. (1992).