KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2026 / Sayı: 32

OKUL ÖNCESİ DÖNEM ÇOCUKLARININ DIŞ MEKANDA OYUN FIRSATLARI VE EBEVEYN GÖRÜŞLERİ

PRESCHOOL CHILDREN’S OPPORTUNITIES AND PARENTS’ OPINIONS REGARDING OUTDOOR PLAY

Nilgün Cevher Kalburan
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2014-01-01
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Araştırmada elde edilen bulgular ilgili alanyazın ışığında tartışılmış ve çocukların dış mekanda oyun fırsatlarının arttırılmasına yönelik birtakım önerilerde bulunulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmanın amacı, Denizli ilindeki okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden çocukların dış mekanda oyun oynama fırsatlarının ve ebeveynlerin bu konudaki görüşlerinin incelenmesidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen anket formunu toplam 398 ebeveyn yanıtlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırmada elde edilen bulgular ilgili alanyazın ışığında tartışılmış ve çocukların dış mekanda oyun fırsatlarının arttırılmasına yönelik birtakım önerilerde bulunulmuştur.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Dış mekânda oyun · Okul öncesi dönem · Oyun alanları

Özet

Bu araştırmanın amacı, Denizli ilindeki okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden çocukların dış mekanda oyun oynama fırsatlarının ve ebeveynlerin bu konudaki görüşlerinin incelenmesidir. Veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından geliştirilen anket formunu toplam 398 ebeveyn yanıtlamıştır. Araştırma sonunda çocukların çoğunlukla günde bir defa dış mekanda oyun oynadıkları; oyun alanı olarak çocuk parkı ve evin/apartmanın bahçesinin tercih edildiği; dış mekanda oyun sırasında çocukların yetişkin veya büyük kardeş tarafından gözlendiği saptanmıştır. Ayrıca, ebeveynlerin dış mekanda oyun ile ilgili kaygılarının çoğunluğunun trafik, kötü niyetli yabancılar, kaçırılma ve yaralanma ile ilgili olduğu bulunmuştur. Bu kaygılara paralel olarak ebeveynler çeşitli alternatifler içeren çocuk parkı ve yeşil alanların yaygınlaştırılması ve çocukların oyun ortamlarında güvenliğin arttırılmasına yönelik beklentilerini ifade etmişlerdir. Araştırmada elde edilen bulgular ilgili alanyazın ışığında tartışılmış ve çocukların dış mekanda oyun fırsatlarının arttırılmasına yönelik birtakım önerilerde bulunulmuştur. Anahtar Sözcükler: Dış mekanda oyun, Okul öncesi dönem, Oyun alanları, Ebeveyn.

Abstract

This study aims to explore preschool children’s opportunities and parents’ opinions regarding outdoor play in Denizli, Turkey. Totally 398 parents answered the questionnaire that was designed by the researcher. The study shows that most of the children play outdoors once a day; generally they play in playgrounds and backyards under adults’ or older sister/brothers’ supervisions. Moreover, parents often have concerns about traffic, ill-intentioned strangers, kidnapping and injures. Correspondingly, their expectations include enhancing and varying playgrounds and green areas as well as increasing safety in outdoor settings where children play. These findings are discussed in the light of literature and suggestions for improving children’s outdoor play opportunities are made.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Kalburan, N. C. (2014). OKUL ÖNCESİ DÖNEM ÇOCUKLARININ DIŞ MEKANDA OYUN FIRSATLARI VE EBEVEYN GÖRÜŞLERİ. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, Sayı: 32. https://doi.org/10.21560/spcd.21616

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (173)

  1. Aarts, M.J., Wendel-Vos, W., van Oers, H.A.M., van de Goor, I.A.M. ve Schuit, A.J.
  2. . Environmental determinants of outdoor play in children: A largescale
  3. cross-sectional study. American Journal of Preventive Medicine,
  4. , 212–219.
  5. Arbogast, K.L., Kane, B.C.P., Kirwan, J.L. ve Hertel, B.R. (2009). Vegetation and outdoor
  6. recess time at elementary schools: what are the connections?. Journal of
  7. Environmental Psychology, (baskıda), DOI:10.1016/j.jenvp.2009.03.002
  8. Barber, S.E., Jackson, C., Akhtar, S, Bingham, D.D., Ainsworth, H. ve diğerleri (2013).
  9. “Pre-schoolers in the playground” an outdoor physical activity intervention
  10. for children aged 18 months to 4 years old: study protocol for a pilot cluster
  11. randomised controlled trial. Trials, 14(326). doi: 10.1186/1745-6215-14-326.
  12. Bell, A.C. ve Dyment, J.E. (2008). Grounds for health: the intersection of green school
  13. grounds and health promoting schools, Environmental Education
  14. Research, 14(1), 77-90.
  15. Bringolf-Isler, B., Grize, L., Mader, U., Ruch, N. ve diğerleri (2010). Built environment,
  16. parents' perception, and children's vigorous outdoor play. Preventive
  17. Medicine, 50, 251–256.
  18. Brockman, R., Jago, R. ve Fox, K.R. (2011). Children's active play: self-reported
  19. motivators, barriers and facilitators. BMC Public Health, 11(461).
  20. doi:10.1186/1471-2458-11-461
  21. Brown, W.H., Pfeiffer, K.A., McIver, K.L., Dowda, M., Addy, C.L. ve Pate, R.R. (2009).
  22. Social and environmental factors associated with preschoolers’
  23. nonsedentary physical activity. Child Development, 80(1), 45–58.
  24. Bulut, Z. ve Kılıçaslan, Ç. (2009). Çocuğa özgüven kazandırmada önemli bir ilke;
  25. çocuk oyun alanlarında güvenlik. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman
  26. Fakültesi Dergisi, 10 (1), 78-85.
  27. Burdette, H.L., ve Whitaker, R.C. (2005). A national study of neighborhood safety,
  28. outdoor play, television viewing, and obesity in preschool children.
  29. Pediatrics, 116(3), 657-662.
  30. Carver, A, Timperio, A., ve Crawford, D. (2008). Playing it safe: the influence of
  31. neighbourhood safety on children’s physical activity: A review. Health
  32. Place, 14(2), 217–227.
  33. Clements, R. (2004). An investigation of the status of outdoor play. Contemporary
  34. Issues in Early Childhood, 5(1), 68-80.
  35. OKUL ÖNCESİ DÖNEM ÇOCUKLARININ DIŞ MEKÂNDA
  36. OYUN FIRSATLARI VE Yrd. Doç. Dr. Nilgün CEVHER-KALBURAN EBEVEYN GÖRÜŞLERİ
  37. Deretarla-Gül, E. (2012). Ailelerin çocuk bahçelerine ve çocuk bahçelerindeki
  38. materyallere bakış açılarının incelenmesi. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü
  39. Dergisi, 21(3), 261-274.
  40. Erbay, F. ve Durmuşoğlu-Saltalı, N. (2012). Altı yaş çocuklarının günlük yaşantılarında
  41. oyunun yeri ve annelerin oyun algısı. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir
  42. Eğitim Fakültesi Dergisi, 13(2), 249-264.
  43. Frost, J. L., Wortham, S. C., ve Reifel, S. (2001). Play and Child Development. Upper
  44. Saddle River, NJ.: Prentice-Hall Inc.
  45. Gill, T. (2010). Putting risk in perspectives. Early Years Update.
  46. http://www.teachingexpertise.com/articles/putting-risk-perspective-10522.
  47. Erişim Tarihi: Mart 2013
  48. Gleave, J. (2008). Risk and play: A literature review. London: Play England.
  49. Gray, P. (2014). Give childhood back to children: if we want our offspring to have
  50. happy, productive and moral lives, we must allow more time for play, not
  51. less. The Independent, 12 Ocak 2014.
  52. http://www.independent.co.uk/voices/comment/give-childhood-back-tochildren-
  53. if-we-want-our-offspring-to-have-happy-productive-and-morallives-
  54. we-must-allow-more-time-for-play-not-less-are-you-listening-gove-905
  55. html. Erişim Tarihi: 3 Şubat 2014
  56. Grigsby-Toussaint, D.S., Chi, S. ve Fiese, B.H. (2011). Where they live, how they play:
  57. Neighborhood greenness and outdoor physical activity among
  58. preschoolers. International Journal of Health Geographics, 10(66), 1-
  59. Gül, A., ve Küçük, V. (2001). Kentsel açık-yeşil alanlar ve Isparta kenti örneğinde
  60. irdelenmesi. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi,, 27-48.
  61. Herrington, S., ve Studmann, K. (1998). Landscape interventions: New directions for
  62. the design of children’s outdoor play environments. Landscape and Urban
  63. Planning, 42, 191-205.
  64. Johnson, J. E., Christie, J. F. ve Wardle, F. (2005). Play, development, and early
  65. education. USA: Pearson Education, Inc.
  66. Kimbro, R.T., Brooks-Gunn, J. ve McLanahan, S. (2011). Young children in urban
  67. areas: Links among neighborhood characteristics, weight status, outdoor
  68. play, and television watching. Social Science ve Medicine, 72, 668-676.
  69. Knight, S. (2012). Why adventure and why risk in the early years?. ChildLinks, 3,
  70. SOSYAL POLİTİKA
  71. ÇALIŞMALARI DERGİSİ Yıl:14 • Sayı: 32 • Ocak-Haziran 2014
  72. Koçan, N. (2012). Çocuk oyun alanlarının yeterliliği üzerine bir araştırma: Uşak Kenti
  73. Kemalöz Mahallesi örneği. Erciyes Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü
  74. Dergisi, 28(4), 315-321.
  75. Little, H. ve Eager, D. (2010). Risk, challenge and safety: implications for play quality
  76. and playground design. European Early Childhood Education Research
  77. Journal, 18(4), 497-513.
  78. Louv, R. (2010). Doğadaki son çocuk. (Çev: Ceyhan Temürcü). TUBİTAK Popüler
  79. Bilim Kitaplığı.
  80. McCans, S.E. (2004). Wild places: An exploration of mothers’ attitudes and
  81. beliefs regarding risk in outdoor play settings. Yükseklisans tezi.
  82. Kanada: The University of Guelph.
  83. McCurdy, L. E., Winterbottom, K. E., Mehta, S. S., ve Roberts, J. R. (2010). Using nature
  84. and outdoor activity to improve children's health. Current Problems in
  85. Pediatric and Adolescent Health Care, 40(5), 102-117.
  86. Memik, N. H. (2004). An evaluation of the changing approaches to children’s
  87. play spaces. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara: Orta Doğu
  88. Teknik Üniversitesi.
  89. Moore, G. T. (1997). Favorable locations for child care centers. Child Care
  90. Information Exchange, 9(97), 73-76.
  91. Moore, G. (2002). Designed environments for young children: Empirical findings and
  92. implications for planning and design. In M. Gallop and J. McCormack
  93. (Eds.), Children and Young People’s Environments. (ss. 53-63). New
  94. Zealand: University of Otago, Children’s Issues Centre.
  95. Moore, R. ve Wong, H. (1997). Natural Learning: Rediscovering Nature’s Way
  96. of Teaching. Berkeley, CA: MIG Communications.
  97. Ornelas, I. J., Perreira, K. M., ve Ayala, G. X. (2007). Parental Influences on Adolescent
  98. Physical Activity: A Longitudinal Study. International Journal of
  99. Behavioral Nutrition and Physical Activity, 4(3).
  100. Ozdemir, A. ve Yilmaz, O. (2008). Assessment of outdoor school environments and
  101. physical activity in Ankara's primary schools. Journal of Environmental
  102. Psychology, 28(3), 287-300.
  103. Palmer, S. (2010). Zehirlenen çocukluk: Modern dünyanın çocuklar üzerindeki
  104. zararlı etkileri. (Çev. Özge Çağlar Aksoy). İstanbul: İletişim Yayınları.
  105. Pardee, M., Gillman, A. ve Larson, C. (2005). Community investment collaborative
  106. for kids: resource guide 4. USA: The Local Initiatives Support
  107. Corporation/Community Investment Collaborative for Kids.
  108. Parsons, A. (2011). Young children and nature: Outdoor play and development,
  109. experiences fostering environmental consciousness, and the
  110. implications on playground design. Yüksek lisans tezi. ABD: Virginia
  111. Polytechnic Institute and State University.
  112. Pica, R. (2003) Your Active Child: how to boost physical, emotional, and
  113. cognitive development through age-appropriate activity. Chicago:
  114. Contemporary Books.
  115. Prezza, M., Alparone, F., Cristallo, C. ve Luigi, S. (2005). Parental perception of social
  116. risk and of positive potentiality of outdoor autonomy for children: the
  117. development of two instruments. Journal of Environmental Psychology,
  118. , 437–453.
  119. Rivkin, M. (1997). The Schoolyard Habitat Movement: What It Is and Why Children
  120. Need It. Early Childhood Education Journal, 25(1), 61-67.
  121. Roemmich, J.N., Epstein, L.H., Raja, S., Yin, L., Robinson, J., ve Winiewicz, D. (2006).
  122. Association of access to parks and recreational facilities with the physical
  123. activity of young children. Prev Med, 43(6), 437– 441.
  124. Sandseter, E.B.H. (2007). Categorising risky play—how can we identify risk-taking in
  125. children’s play? European Early Childhood Education Research
  126. Journal, 15(2), 237-252.
  127. Sandseter, E.B.H. (2009). Characteristics of risky play. Journal of Adventure
  128. Education and Outdoor Learning, 9(1), 3-21.
  129. Sandseter, E.B.H. (2010). ‘It tickles in my tummy!’-Understanding children’s risk-taking
  130. in play through Reversal Theory. Journal of Early Childhood Research,
  131. , 67–88.
  132. Sandseter, E.B.H. ve Kennair, L.E.O. (2011). Children’s risky play from an evolutionary
  133. perspective: The anti-phobic effects of thrilling experiences. Evolutionary
  134. Psychology, 9(2), 257–284.
  135. Sanoff, H. (1995). Creating environments for young children. Raleigh, NC: School
  136. of Design at North Carolina State University. (ED 394 640).
  137. Sciarra, D. J., Dorsey, A. G. ve Lynch, E. (2009). Developing and administrating a
  138. child care and education program. USA: Wadsworth Cengace Learning.
  139. Şişman, E.E. ve Özyavuz, M. (2010). Çocuk oyun alanlarının dağılımı ve kullanım
  140. yeterliliği: Tekirdağ örneği. Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi, 7(1), 13-22.
  141. Tandon, P. S., Zhou, C. ve Christakis, D. A. (2012). Frequency of parent-supervised
  142. outdoor play of US preschool-aged children. Archives of Pediatrics and
  143. Adolescent Medicines. 166(8), 707-712.
  144. Taylor, A. F., Kuo, F. E. ve Sullivan, W. C. (2001). Coping with ADD: The surprising
  145. connection to green play settings. Environment and Behavior, 33(1), 54-
  146. Taylor, A. ve Kuo, F. E. (2009). Children with attention deficits concentrate better
  147. after walk in the park. Journal of Attention Disorders, 12 (5). 402–409.
  148. Tovey, H. (2007). Playing outdoors: Spaces and places, risk and challenge.
  149. Maidenhead: Open University Press.
  150. Turgut, H. ve Yılmaz, S. (2010). Ekoloji temelli çocuk oyun alanlarının oluşturulması. III.
  151. Ulusal Karadeniz Ormancılık Kongresi (20-22 Mayıs). Cilt: IV, 1618-1630.
  152. Türkan, E.E. ve Önder, S. (2011). Balıkesir kenti çocuk oyun alanlarının irdelenmesi.
  153. Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi, 8(3), 69-80.
  154. Ünal, M. (2009). Çocuk gelişiminde oyun alanlarının yeri ve önemi. İnönü
  155. Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 10(2), 95-109.
  156. Valentine, G. ve McKendrick, J. (1997). Children’s outdoor play: exploring parental
  157. concerns about children’s safety and the changing nature of childhood.
  158. Geoforum, 28, 219-235.
  159. Veitch, J., Bagley, S., Ball, K. ve Salmon, J. (2006). Where do children usually play?
  160. A qualitative study of parents’ perceptions of influences on children’s active
  161. free-play. Health and Place, 12, 383–393.
  162. Wells, N.M. (2000). At home with nature: Effects of “greenness” on children’s cognitive
  163. functioning. Environment and Behavior, 32(6), 775-795.
  164. Wells, N. M. ve Evans, G.W. (2003). Nearby nature: A buffer of life stress among rural
  165. children. Environment and Behavior, 35(3), 311-330.
  166. White, R. ve Stoecklin, V. (1998). Children’s outdoor play and learning environments:
  167. Returning to nature. Early Childhood News, March/April.
  168. Wilson, R. (2008). Nature and young children: Encouraging creative play and
  169. learning in natural environments. New York: Routledge.
  170. Witten, K., Kearns, R., Carroll, P., Asiasiga, L. ve Tava’e, N. (2013). New Zealand
  171. parents’ understandings of the intergenerational decline in children’s
  172. independent outdoor play and active travel. Children’s Geographies,
  173. , 215-229.