Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuçlar, katılımcıların oyun tanımları arasında oyunla ilgili duyguların ortak bir tema olduğunu ortaya koymuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu kültürler arası çalışma, çocukların, annelerin ve öğretmenlerin Türk ve Norveç kültürlerindeki mevcut oyun algılamalarını, analitik araç olarak Kültürel Tarihsel Aktivite Kuramı çerçevesini kullanarak incelemeyi amaçlamaktadır. Katılımcılar anaokuluna kayıtlı 40 çocuk, 39 anne ve 10 öğretmenden oluşmaktadır. Sonuçlar, katılımcıların oyun tanımları arasında oyunla ilgili duyguların ortak bir tema olduğunu ortaya koymuştur. Her iki ülkeden yetişkinler için başka bir ortak temanın, oyunun çocukların öğrenme ve gelişmesi için önemli olduğu ve oyuna bir alternatif düşünmenin olanaksız olduğu belirlenmiştir. Hem Norveçli hem de Türk çocuklarının oyunu farklı örnekler kullanarak görülmüştür. Ayrıca, Norveçli öğretmenler oyunu, çocukların kendi kararlarını aldıkları ve arkadaşlarıyla sosyalleştikleri bir bağlam olarak tanımlarken, Türk öğretmenler oyunun bir iletişim yolu olduğunu düşünmektedir. Araştırmada elde edilen bulgular ışığında Kültürel Tarihsel Aktivite Kuramına göre oyunun sosyal çevresini oluşturan yetişkinlerin ve oyunun aktörleri olan çocukların oyun algılarının daha derinlemesine araştırılmasının önemi vurgulanmıştır.
Abstract
This cross-cultural study aims to explore children’s, mothers’, and teachers’ currentperceptions of play in Turkish and Norwegian cultures by using the Cultural Historical Action Theoryframework as an analytical tool. The participants included 40 children enrolled in preschools, 39mothers, and 10 teachers. In this cross cultural comparative study, structured interviews were used tocollect the data. The results revealed one common theme across the participants’ definitions of play, thefeelings related to play. All three groups expressed play as a way of having fun. Another common themefor the adults from both countries were the ideas that, play is important for children’s learning anddevelopment and, it is impossible to think of an alternative to play. Both Norwegian and Turkishchildren defined play as different examples, such as cars, bicycles and balls. While Norwegian teachersdefined play as a context in which children make their own decisions, both Norwegian and Turkishteachers considered play socialize with friends and to be a way of communication. The concept of adultsas the community of play and children as the actors of play deserve more attention