Dergiler / International Journal of Social Science Research / 2018 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Kişiler Arası Çatışma Yönetimi Yaklaşımlarının Demografik ve Kontrol Değişkenleri Açısından İncelenmesi

Analysis of Interpersonal Conflict Management Approaches's in Terms of Demographic and Control Variables

Sayfa
188–210
Yayın Tarihi
2018-12-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma sonucunda çalışanların tercih ettiği çatışma yönetim yaklaşımlarının gelire, hizmet yılına, toplam deneyim süresine, cinsiyete, medeni duruma, firmadaki çalışan sayısına, pozisyona göre farklılık gösterdiği görülmüştür.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı beyaz yakalı konumundaki bireylerin iş arkadaşlarıyla yaşadıkları bir çatışma durumunda daha çok hangi tür çatışma yönetim yaklaşımlarını tercih ettiklerini belirlemek ve tercih edilen çatışma yönetimi yaklaşımlarının (problem çözme, uyma, zorlama, kaçınma ve taviz verme stratejisi) çalışanların demografik (cinsiyet, medeni durum, eğitim düzeyi, yaş, gelir) ve kontrol değişkenlerine göre (çalışan sayısı, pozisyon, kıdem, toplam deneyim) farklılık gösterip göstermediğini ortaya koymaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın örneklemini oluşturan 400 işgören, basit tesadüfî örnekleme yöntemiyle seçilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma sonucunda çalışanların tercih ettiği çatışma yönetim yaklaşımlarının gelire, hizmet yılına, toplam deneyim süresine, cinsiyete, medeni duruma, firmadaki çalışan sayısına, pozisyona göre farklılık gösterdiği görülmüştür.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Çatışma · çatışma yönetimi · kişilerarası çatışma

Özet

Bu çalışmanın amacı beyaz yakalı konumundaki bireylerin iş arkadaşlarıyla yaşadıkları bir çatışma durumunda daha çok hangi tür çatışma yönetim yaklaşımlarını tercih ettiklerini belirlemek ve tercih edilen çatışma yönetimi yaklaşımlarının (problem çözme, uyma, zorlama, kaçınma ve taviz verme stratejisi) çalışanların demografik (cinsiyet, medeni durum, eğitim düzeyi, yaş, gelir) ve kontrol değişkenlerine göre (çalışan sayısı, pozisyon, kıdem, toplam deneyim) farklılık gösterip göstermediğini ortaya koymaktır. Araştırmanın evrenini, Osmaniye Organize Sanayi Bölgesinde kayıtlı özel sektör işletmelerindeki beyaz yakalılar oluşturmaktadır. Araştırmanın örneklemini oluşturan 400 işgören, basit tesadüfî örnekleme yöntemiyle seçilmiştir. Çalışmada, nicel araştırma yöntemi olarak ilişkisel tarama modeli ve betimsel araştırma tekniği kullanılmıştır. Veriler SPSS-22 paket programı yardımıyla analiz edildi. Çalışmada geçerlilik ve güvenilirlik analizleri ile tanımlayıcı istatistikler kullanılmıştır. T testi, ANOVA testi ve korelasyon analizi yapılmıştır. Çalışma sonucunda çalışanların tercih ettiği çatışma yönetim yaklaşımlarının gelire, hizmet yılına, toplam deneyim süresine, cinsiyete, medeni duruma, firmadaki çalışan sayısına, pozisyona göre farklılık gösterdiği görülmüştür.

Abstract

The main purpose of this study is to examine that in the event of a conflict in which white-collar individuals live with their colleagues, to determine which types of conflict management approaches (problem solving, obliging, dominating, avoiding and compromising strategy) they prefer, and to determine if the interpersonal conflict management approaches's show any differences according to demographic and control variables. The universe of the research constitutes only white collar people in the private sector enterprises that are registered in the Osmaniye Organized Industrial Zone. The sample of the study consisted of 400 employees who were selected by simple random sampling method. In the study, relational screening model and descriptive research technique were used as quantitative research method. Data were analyzed with the help of SPSS-22 package program. Validity and reliability analyzes and descriptive statistics were used in the study. T-test, ANOVA test and correlation analysis were performed. As a result of the study, it is seen that the conflict management approaches preferred by the employees different according to income, seniority, total experience, gender, marital status, number of employees and position.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKMAN, A., Yakut, E. (2018). Kişiler Arası Çatışma Yönetimi Yaklaşımlarının Demografik ve Kontrol Değişkenleri Açısından İncelenmesi. International Journal of Social Science Research, Cilt: 7 - Sayı: 2, 188–210. https://ajindex.com/articles/768689

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Akbalık, F. G. (2001). Çatışma çözme ölçeğinin üniversite öğrencileri formu geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, II(16). Alpar, R. (2010). Spor, sağlık ve eğitim bilimlerinden örneklerle uygulamalı istatistik ve geçerlik-güvenirlik. Ankara:
  2. Detay Yayıncılık. Appelbaum, S. H., Abdallah, C., & Shapiro, B. T. (1999). The self-directed team: A confict resolution analysis. Team Performance Management, 5(2), 60-77.
  3. Aral, N. ve Kadan, G. (2016). Öğretmenlerin çatışma çözme becerilerinin iş doyumu üzerindeki etkisinin incelenmesi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi 5(4), 264-278.
  4. Arslan, B. (2010). Çalısanlarda çatışma çözme yöntemlerinin tükenmişlik üzerine etkisi ve İstanbul Emniyet Müdürlügü’nde bir araştırma. Yüksek lisans tezi, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kütahya. Basım, H. N., Çetin, F. ve Tabak, A. (2009). Beş faktör kişilik özelliklerinin kişilerarası çatışma çözme yaklaşımlarıyla ilişkisi. Türk Psikoloji Dergisi, 24(63), 20-34.
  5. Baykal, K. ve Kovancı, A. (2008). Yönetici ve astlar arasındaki anlaşmazlıkların çözümüne yönelik bir araştırma. Havacılık ve Uzay Teknolojileri Dergisi, 3(3), 21-38.
  6. Berber, A. (2013). Klasik yönetim düşüncesi, geleneksel ve klasik paradigmalarla klasik ve neo-klasik örgüt teorileri. (1. Baskı). İstanbul:
  7. Alfa Yayınları.
  8. Bilgin, A. (2008). Okullarda şiddeti önlemede bir yöntem çatışma çözme. (1. Baskı). Bursa: Ezgi Kitabevi.
  9. Brewer, N., Mitchell, P., & Weber, M. (2002). Gender role, organizational status, and conflict management styles. The International Journal of Conflict Management 13(1), 78-94.
  10. Bulut, D. (2005). Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü (GSGM) merkez örgütünde görev yapan iş görenlerin, çatışma ve yönetim algıları ve iş doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Yüksek lisans tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu. Çulpan, R. (1978). Bireysel ve örgütsel davranış: Beklentiler dengesi modeli. Amme İdaresi Dergisi, 11(1), 12-23.
  11. De Dreu, C. K. W., & Beersma, B. (2005). Conflict in organizations: Beyond effectiveness and performance. European Journal of Work and Organizational Psychology, 14(2), 105-117. doi: 10.1080/13594320444000227. Dede, T. (2004). İşletmelerde kişilerarası çatışmaların çözüm yöntemleri ve bir araştırma. Yüksek lisans tezi, Beykent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  12. Ersöz, F. N. (2010). Çatışma yönetim tarzının, çalışanların işe ve örgüte yönelik tutumu üzerindeki etkisi (İstanbul'daki