KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Diplomasi Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 2 - Sayı: 1

Soğuk Savaş Sonrası Dönemde Rusya Federasyonu’nun Trans-Kafkasya Diplomasisinin Analizi (1991-2018)

Murat JANE
Sayfa
16–38
Yayın Tarihi
2020-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızda RF’nin Soğuk Savaş Sonrası Dönem’de Trans-Kafkasya’daki diplomatik manevraları ve dış politikasında diplomasiyi nasıl kullandığı özellikle RF’nin Trans-Kafkasya devletleriyle ilişkileri bağlamında analiz edilecektir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Diplomasi, uluslararası sistemdeki aktörlerin kullandığı temel dış politika araçları arasındadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Zira 19. yy’da Kaçar İranı ve Osmanlı İmparatorluğu’na üstünlük sağladıktan sonra Bölge’deki tek hegemon güç Rus Çarlığı olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızda RF’nin Soğuk Savaş Sonrası Dönem’de Trans-Kafkasya’daki diplomatik manevraları ve dış politikasında diplomasiyi nasıl kullandığı özellikle RF’nin Trans-Kafkasya devletleriyle ilişkileri bağlamında analiz edilecektir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Rusya Federasyonu · Trans-Kafkasya · Diplomasi

Özet

Diplomasi, uluslararası sistemdeki aktörlerin kullandığı temel dış politika araçları arasındadır. TransKafkasya’daki hegemonik geçmişi düşünüldüğünde diplomasi, Rusların sık kullandığı dış politika araçları arasında yer almamaktadır. Zira 19. yy’da Kaçar İranı ve Osmanlı İmparatorluğu’na üstünlük sağladıktan sonra Bölge’deki tek hegemon güç Rus Çarlığı olmuştur. Bolşevik Devrimi’nden sonraki beş yıl hariç, 150 yıldan fazla Bölge’deki tek hegemon güç olan Ruslar bu hakimiyetlerini Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB)’nin dağılmasından sonra kaybetmişlerdir. 1991 yılında hukuken bağımsız olan Trans-Kafkas cumhuriyetleri Türkiye ve İran gibi bölgesel güçlerin yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri (ABD), Avrupa Birliği (AB) ve Çin Halk Cumhuriyeti (ÇHC) gibi küresel aktörlerle ilişkilerini geliştirmişlerdir. Yakın Çevresi’nde herhangi bir devletin güç kazanmasını istemeyen Rusya Federasyonu (RF) için “Yeni Büyük Oyun”un kaçınılmaz dinamiklerini tamamen engellemek mümkün olmasa da RF Bölge devletleri içindeki dondurulmuş sorunlar vasıtasıyla kontrolünü sürdürmeyi amaçlamış, sorunların çözümüne yönelik diplomatik süreçlerde yer almıştır. RF hem bölgesel ve bölge dışı güçlerle hem de Trans-Kafkas devletleriyle ilişkilerinde diplomasiyi realist çerçevede çıkarlarına olarak kullanmıştır. Çalışmamızda RF’nin Soğuk Savaş Sonrası Dönem’de Trans-Kafkasya’daki diplomatik manevraları ve dış politikasında diplomasiyi nasıl kullandığı özellikle RF’nin Trans-Kafkasya devletleriyle ilişkileri bağlamında analiz edilecektir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

JANE, M. (2020). Soğuk Savaş Sonrası Dönemde Rusya Federasyonu’nun Trans-Kafkasya Diplomasisinin Analizi (1991-2018). Diplomasi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 1, 16–38. https://ajindex.com/articles/750329

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (34)

  1. Kitaplar: Cornell, S. E. (2001), Small Powers and Great Powers: A Study of Ethnopolitical Conflict in the Caucasus, London, New York: Routledge Curzon. Dugin, A. (2007), Moskova-Ankara Ekseni “Avrasya Hareketi”nin Temel Görüşleri, İstanbul:
  2. Kaynak Yayınları.
  3. Dugin, A. (2014),
  4. Rus jeopolitiği Avrasyacı Yaklaşım, İstanbul:
  5. Küre Yayınları.
  6. Fukuyama F. (2011)
  7. Tarihin Sonu ve Son İnsan, İstanbul:
  8. Profil Yayıncılık. Gafarlı, O. (2015), Avrasya Çıkmazı: Yeni Büyük Oyunu Kim Kazanacak?, Ankara:
  9. Nobel Akademik Yayıncılık. Gümüştepe, M. T. (2011), Dağlık Karabağ Sorunu Dar Alanda Büyük Oyun, Ankara: USAK Yayınları.
  10. Hasanoğlu M. ve Cemilli, E. (2006). Güney Kafkasya’da ABD Politikası, İstanbul:
  11. IQ Kültür Sanat Yayıncılık. İşyar, Ö. G. (2004), Bölgesel ve Global Güvenlik Çıkarları Bağlamında Sovyet-Rus Dış Politikaları ve Karabağ Sorunu, Bursa: Alfa Yayıncılık. İşyar, Ö. G. (2010),
  12. Avrasya ve Avrasyacılık, Bursa: Dora Yayıncılık. İşyar, Ö. G. (2017), Türk Dış Politikası Sorunlar ve Süreçler, Bursa: Dora Yayıncılık. Kagarlitsky, B. (2007), Çevrenin İmparatorluğu Rusya ve Dünya Sistemi, Ankara:
  13. Phoneix Yayınevi.
  14. Kasım, K. (2009),
  15. Soğuk Savaş Sonrası Kafkasya, Ankara:
  16. USAK Yayınları.
  17. Kotz, D. M. ve Weir, F. (2012), Gorbaçov’dan Putin’e Rusya’nın Yolu Sovyet Sisteminin Çöküşü ve Yeni Rusya, İstanbul: Kalkedon Yayınları.
  18. Riasanovsky N. V. ve Steinberg M. D. (2014)
  19. Rusya Tarihi, İstanbul:
  20. İnkılap Kitabevi.
  21. Yalçınkaya A. (2006), Kafkasya’da Siyasi Gelişmeler Etnik Düğümden Küresel Kördüğüme, Ankara:
  22. Lalezar Kitabevi.
  23. Yapıcı, M. İ. (2010) Rus Dış Politikasını Oluşturan İç Etmenler, Ankara:
  24. USAK Yayınları.
  25. Yüce, Ç. K. (2006), Kafkasya ve Orta Asya Enerji Kaynakları Üzerinde Mücadele, Ankara: Ötüken Neşriyat. Makaleler ve Kitap Bölümleri Adam, L. B. (2013), Turkey’s role in the South Caucasus, Turkish Review, 3 (3), 238-243.
  26. Ağacan, K. (2011), Gürcistan: Çok Milletli Yapıda Devlet İnşa Sürecinin Öyküsü, Güney Kafkasya: Toprak Bütünlüğü, Jeopolitik Mücadeleler ve Enerji (içinde 57-104), Ankara:
  27. Berikan Yayınevi.
  28. Aslanlı, A. (2001),
  29. Tarihten Günümüze Karabağ Sorunu, Avrasya Dosyası, 7 (1), 393-430.
  30. Aslanlı, K. (2017),
  31. İran-Azerbaycan Ekonomik İlişkileri, Analiz, Ankara:
  32. İRAM. Aydın, M. (2004), Kafkasya ve Orta Asya’yla İlişkiler, Türk Dış Politikası: Kurtuluş Savaşı’ndan Bugüne Olgular, Belgeler, Yorumlar, C. 2 (içinde 366-439), İstanbul:
  33. İletişim Yayınları.
  34. Ayunts, A. (2014), Nagorny Karabakh Conflict Escalation and the Peace Process, Caucasus Analytical Digest, 65, 2-4. Chernia