KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Mukaddime / 2010 / Cilt: 1 - Sayı: 1

KUR'AN AÇISINDAN KENTLERİN YIKILIŞI

Nurettin TURGAY
Sayfa
101–124
Yayın Tarihi
2010-01-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Kur’ân, insanlara dünya ve ahiretin huzur ve saadetinin yolunu göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kur’ân, insanlara dünya ve ahiretin huzur ve saadetinin yolunu göstermektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kentlerin yıkılışına sebep olan şeyleri, inkâr ve inançsızlık, ahlaksızlık, zulüm, azgınlık, şımarıklık ve benzeri başlıklar altında değerlendirebiliriz.
💡
Sonuç & Katkı:Allah’a, dolayısıyla O’nun gönderdiği elçilerine ve kutsal kitaplarına inanan insanlar olarak bizim bu konudaki maddi manevi tüm görevlerimizi hakkıyla yerine getirmeye çalışmamız gerekmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kur’ân · İnsan · Kent

Özet

Kur’ân, insanlara dünya ve ahiretin huzur ve saadetinin yolunu göstermektedir. İnsan, bu mutluluğu yakalamak için kendisine düşen maddi ve manevi tüm görevleri yerine getirmek mecburiyetindedir. Kentler, Kur’ân’da “Medine, karye, beled,” ve benzeri isimlerle anılmaktadır. Kentlerin korunması, maddi olmaktan ziyade manevi şeylere dayanmaktadır. Kentlerin yıkılışına sebep olan şeyleri, inkâr ve inançsızlık, ahlaksızlık, zulüm, azgınlık, şımarıklık ve benzeri başlıklar altında değerlendirebiliriz. Bunların tümü, manevi konulardır. Allah, her zaman için toplumları yıkılmaya sebep olan şeylerden korunma hususunda uyarıcılar göndermiştir. Allah tarafından kendilerini uyarmak üzere gönderilen elçilere inanan ve onlara uyan toplumlar, hep mutlu ve huzurlu olmuşlar ve uzun süreli yaşamışlardır. Allah’ın gönderdiği elçilere inanmayan, onları dinlemeyen, onları inciten inkârcı ve zalim toplumlar ise, çok geçmeden yıkılmış, yaşadıkları kentleriyle beraber yok olup gitmişlerdir. Buna “sunnetullah” diyoruz. Yani Allah’ın kanunu budur. Böyle bir uygulama, Allah’ın kanununun gereğidir. Allah’a, dolayısıyla O’nun gönderdiği elçilerine ve kutsal kitaplarına inanan insanlar olarak bizim bu konudaki maddi manevi tüm görevlerimizi hakkıyla yerine getirmeye çalışmamız gerekmektedir.

Anahtar kelimeler
🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TURGAY, N. (2010). KUR'AN AÇISINDAN KENTLERİN YIKILIŞI. Mukaddime, Cilt: 1 - Sayı: 1, 101–124. https://ajindex.com/articles/7478

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Afgani, S. (1987). fî usûli’n-nahv, Beyrut: el-Mektebu’l-İslâmî, Alûsî, Ebu’l-Fadl Şihâbuddin Mahmûd (1301). Ruhu’l- meânî, Bulak Amidî, Seyfuddin Ebu’l-Hasan Ali b. Muhammed (t.y.). Ebkâru’l-Efkâr, Süleymaniye Damat İbrahim Paşa Kütüphanesi, numara: 807. Asım Efendi(1305). Kamus tercemesi, İstanbul.
  2. Ateş, S.(1989). Yüce Kur’ân’ın çağdaş tefsiri. İstanbul:
  3. Yeni ufuklar Neşriyat. Ateş, S. (1988) Kur’ân-ı Kerim tefsiri. İstanbul: Milliyet Gazetecilik A. Ş. (Yeni Ufuklar Neşriyat), Attas, S. N.(1989). Modern çağ ve islâmî düşünüşün problemleri (M. E. Kılıç, Çev.). İstanbul. Bakıllânî, Ebû Bekr Muhammed b. (1957) et-temhîd. (J. Mc. Carthy S. J. Çev.).Beyrut. Baykara, T. (1992). Osmanlılarda medeniyet kavramı ve on dokuzuncu yüzyıla dair araştırmalar. İzmir.
  4. Bruyera, La(1998). Karakterler. (B. Kösemihal,Çev.). İstanbul:
  5. Sosyal Yayınlar. Bulaç, A. (t.y.).Tarih, toplum ve gelenek. İstanbul:
  6. İz. Carullah, M.(1945). Kitâbü’s-sünne, Phobal. Cüveynî, Abdulmelik b. Abdullah(1968) Luma’ fî kavâid-i ehli’s-sünne,(M. Allard, thk). Beyrut. Ebû Hayyan, Muhammed b. Yusuf (2005). el-Bahru’l-Muhît fi’t-Tefsîr, Beyrut: Dâru’l-Fikr. Ergun, D. (t.y.) Sosyoloji ve tarih, İstanbul. FerâhidiEbû Abdirrahman Halil b. Ahmed(t.y.). Kitabu’l-Ayn, Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabî. Ferrâ, Ebû Zekeriya Yahyâ b. Ziyâd (t.y.) Maâni’l-Kur’ân, Mısır: Dâru’s-Surûr, Feyruzabadî, Mecduddin Muhammed b. Ya’kub (1898) Tenvîru’l-mikyâs min tefsîri İbn Abbas, Mısır: el-Matbaatu’l-Ezheriyye. Feyruzabadî, Mecduddin Muhammed b. Ya’kub( t.y.) Besâiru zevi’t-temyîz fî letâifi’l-kitâbi’l-Azîz, Beyrut. Fichter, J.(2002) Sosyoloji nedir. (N. Çelebi, Çev.). Ankara: Anı. Firûzâbâdî, Mecduddin Muhammed b. Ya’kûb (t.y.)Besâiru Zevi’t-Temyîz fî Letâifi’l-Kitâbi’l-Aziz, Beyrut. Haig, T. W. (1988)“ karye”, İslam Ansiklopedisi. İstanbul:
  7. Milli Eğitim Bakanlığı. Halil, İmaduddin(1898). İslâm’ın tarih yorumu. (A. Ağırakça,Çev.) İstanbul:
  8. Risale. Hilmi, Mehmet(1327) Mirât-ı vezâif-i insaniye, İstanbul.
  9. İbn Cinni(1956). Ebu’l-Feth Osman, el-hasais. (Muhammed Ali en-Neccâr, Nşr.). Kahire. İbn Faris, Ahmed b. Faris b. Zekeriyya (t.y.)Mu’cemu’l-mekâyîsi’l-luğa. (Abdusselâm Hârûn, thk). Beyrut: Dâru’l-Cîl. İbn Hanbel, Ahmed b. Muhammed(t.y.). Müsned, Beyrut İbn Hazm, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed (1975) el-Fasl fi’l-milel ve’l ehva’ ve’n-nihal, Beyrut. İbnu’l-Cevzi, Ebu’l-Ferec Abdurrahmân b. Ali(1987) Zâdu’l-mesîr fî ilmi’t- tefsîr. (Cilt 4). Beyrut. İbn Manzûr, Cemaluddin Muhammed b. Mukerrem (1994). Lisânu’l-Arab, Beyrut: