KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi / 2014 / Sayı: 21

Türkiye’deki Büyük İş Örgütlerinde Halkla İlişkiler Uygulayıcılarının Profili

Fulya ERENDAĞ SÜMER
Sayfa
59–71
Yayın Tarihi
2014-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal
📊
Temel Bulgular & Veri:Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal
💡
Sonuç & Katkı:Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Halkla İlişkiler · Halkla İlişkiler Uygulayıcısı · Halkla İlişkiler Mesleği

Özet

Günümüzde örgütlerin çevresiyle olan ilişkilerinin kapsamı artık genişlemiş, sosyal ve toplumsal

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SÜMER, F. E. (2014). Türkiye’deki Büyük İş Örgütlerinde Halkla İlişkiler Uygulayıcılarının Profili. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, Sayı: 21, 59–71. https://ajindex.com/articles/732157

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Akım, F. (2009). “Halkla İlişkiler Uygulamacılarının Görev Dağılımlarının Kurumların Stratejik Karar Alma Fonksiyonuna Etkisi ve Metateorik Açıdan Değerlendirilmesi”, Doktora Tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Halkla İlişkiler ve Tanıtım Anabilim Dalı, İstanbul.
  2. Baskin, O. ve Aranoff C.; Lattimore Dan. (1997). Public Relations: The Profession And The Practice. Mc Graw Hill. Bowen, S. A. (2006). “Autonomy in Communication”, Journal of Communication Management. 10(4): 330-352.
  3. Broom, G. M. ve Dozier, D. M. (1986). “Advancement for public relations role models”, Public Relations Review. Vol. 12, 37-56.
  4. Cutlip, S. M.; Center, A. H. ve Broom, G. M. (2000). Effective Public Relations. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall. Dozier, D. M. (1992). “The Organizational Roles of Communications and Public Relations Practitioners”, Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. By James E. Grunig, 329-331,
  5. Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates: New Jersey. Dozier, D.M. (1984). “Program Evaluation and Roles of PR Practitioners”, Public Relations Review. 10(2): 13- 21. Dozier, D. M. ve Grunig, L. (1992). “The Organization of The Public Relations Function” Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. By James E. Grunig, 395-415,
  6. Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates, New Jersey. Dönmez Kesgin, D. (2006). “Halkla İlişkiler Mesleği Profili: Antalya’da 4 ve 5 Yıldızlı Otel İşletmelerindeki Halkla İlişkiler Uygulamacılarına Yönelik Bir Araştırma”, Yüksek Lisans Tezi. Akdeniz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Halkla İlişkiler Anabilim Dalı, Antalya. Durkheim, E. (2006), Toplumsal İşbölümü. Çev. Ö. Ozankaya. İstanbul:
  7. Cem. Ehling, W. P.; White, J. ve Grunig, J. E. (1992). “Public Relations and Marketing Practices”, Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. James E. Grunig, 357-394,
  8. Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates: New Jersey. Giddens, A. (2005).
  9. Sosyoloji. Çev. H. Özel ve C. Güzel, Ankara:
  10. Ayraç. Grunig, J. E. ve Hunt, T. (1984). Managing Public Relations. Thomson-Wadsworth Learning Inc, ABD. Grunig, J. E.; Grunig, L. A. ve Ehling, W. P. (1992). “What is an Effective Organization”, Excellence in Public Relations and Communication Management. Ed. James E. Grunig, 65-90,
  11. Hillsdale, Lawrence Erlbaum Associates: New Jersey. Guth, D. W. ve Marsh, C. (2003). Public Relations, a Values Driven Approach. Allyn and Bacon, Boston. Hon, C. L. ve Grunig, J. E. (1999). “Guidelines for Measuring Rel