KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2017 / Cilt: 4 - Sayı: 4

Güvenlik Politikalarının Konstrüktivist Bir Unsuru Olarak Güvenlik Kültürü ve Türkiye Örneği

Fikret Birdişli
Aynur Başurgan
Sayfa
58–78
Yayın Tarihi
2017-12-28
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Araştırmanın bulgularına göre toplumların Güvenlik Kültürü Toplumsal Biliş, Schizmogenesis veya Pygmalion Etkisi ve Kültürel Farklılıklara dayalı olarak biçimlenmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Güvenlik devletlerin dış politika davranışlarına yön veren, çok boyutlu ve multidisipliner çalışılması gereken kapsamlı bir konudur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu kapsamda devlet politikaları ile toplumun kültürü arasında bir etkileşim olduğu düşünülmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırmanın bulgularına göre toplumların Güvenlik Kültürü Toplumsal Biliş, Schizmogenesis veya Pygmalion Etkisi ve Kültürel Farklılıklara dayalı olarak biçimlenmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Güvenlik Kültürü · Konstrüktivizm · Stratejik Kültür

Özet

Güvenlik devletlerin dış politika davranışlarına yön veren, çok boyutlu ve multidisipliner çalışılması gereken kapsamlı bir konudur. Bu kapsamda devlet politikaları ile toplumun kültürü arasında bir etkileşim olduğu düşünülmektedir. Bu konuda yapılan çalışmalar Siyasal Kültür başlığı altında yürütülürken bu etkileşimin güvenlik politikalarındaki yansımalarını ifade etmek için Stratejik Kültür kavramı kullanılır. Fakat Stratejik Kültür devletin davranış biçimini açıklarken toplumun dış dünya ile ilgili algı ve düşüncelerini ve nedenlerini içermez. Bu durumu açıklamak için bu çalışmada Güvenlik Kültürü kavramı tercih edilmektedir. Araştırmanın bulgularına göre toplumların Güvenlik Kültürü Toplumsal Biliş, Schizmogenesis veya Pygmalion Etkisi ve Kültürel Farklılıklara dayalı olarak biçimlenmektedir. Bu kapsamda siyasal elitler toplumun Güvenlik Kültürünü oluşturan bir sosyalizasyon süreci sonunda ortaya çıkan stratejik kültüre güvenlik ve dış politikalarını eklemleyerek ulusal ve uluslararası politikalarını yürütmektedirler. Bu sosyalizasyon süreci olgusal etmenlere dayalı olabildiği gibi algısal da olabilir. Bu teorik çerçeveyi bir örnek üzerinden somutlaştırmak üzere Türkiye ve Türk Dış Politikası örnek olay olarak ele alınmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Birdişli, F., Başurgan, A. (2017). Güvenlik Politikalarının Konstrüktivist Bir Unsuru Olarak Güvenlik Kültürü ve Türkiye Örneği. Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 4, 58–78. https://ajindex.com/articles/728678

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. ALMOND, G. A. (1956). “Comparative Political Systems”. The Journal of Politics, 18 (3), 391-409.
  2. ALMOND, G. A. (1989). “The Intellectual History of the Civic Culture Concept”. Civic Culture Revisited, Ed.: Gabriel Almond ve Sidney Verba, First Sage Printing California. ALMOND, G. A. ve VERBA, S. (1963). The Civic Culture: Political Attitudesand Democracy in Five Nations. Princeton University Press,
  3. Princeton. ARI, T. (2001). Uluslararası İlişkiler ve Dış Politika, (4. Baskı). Alfa Yayınları,
  4. İstanbul.
  5. ARONSON, E., WİLSON, T. D. ve AKERT, R. M. (2012). Sosyal Psikoloji. Çev.: Okhan Gündüz, Kaknüs Yayınları,
  6. İstanbul.
  7. BALDWİN, D. A. (1997). “The Concept of Security”. Review of International Studies, 23 (1), 5-26.
  8. BARNARD, F. M. (1969)., “Culture and Political Development: Herder's Suggestive Insights”. The American Political Science Review, 63 (2), 379-397.
  9. BAUMAN, Z. (2017). Sosyolojik Düşünmek. Ayrıntı Yayınları,
  10. İstanbul.
  11. BİLGİN, P. (2003). “Individual and Societal Divisions of Security”. International Studies Rewiev, Blackwell Publishing, Oxford. BİRDİŞLİ, F. (2016a). Teori ve Pratikte Uluslararası Güvenlik, (2. Baskı). Seçkin Yayınları,
  12. Ankara.
  13. BİRDİŞLİ, F. (2016b). “Güvenlik Kültürü Üzerine Bir İnceleme: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Öğrencilerinin Güvenlik Algısı”. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, www.sosyalarastirmalar.com, 9 (43), 641-655.
  14. BOOTH, K. (2005). “Strategic Culture: Validity and Validation”. Oxford Journal on Good Governance, 2 (1), 25-28.
  15. BRAUCH, H. G. (2008). “Güvenliğin Yeniden Kavramsallaştırılması: Barış, Güvenlik, Kalkınma ve Çevre Kavramsal Dörtlüsü”. Uluslararası İlişkiler, 5 (18), 1- 47. BUZAN, B., WAEVER, O. ve De WİLDE, J. (1998). Security: A New Framework for Analysis. Lynne Rienner Publishers.
  16. BUZAN, B. (1983).
  17. People, States & Fear: An Agenda for International Security Studies in the Post-Cold War Era. Wheatsheaf Books Ltd., Great Britain. ÇALIŞ, Ş. H., DAĞI, İ. ve GÖZEN R. (der.), (2001). Türkiye’nin Dış Politika Gündemi; Kimlik, Demokrasi, Güvenlik. Liberte Yayınları,
  18. Ankara.
  19. DAĞI, Z. (2007). Uluslararası Politikayı Anlamak: Ulus Devletten Küreselleşmeye. Alfa Yayınları,
  20. İstanbul.
  21. DEDEOĞLU, B. (2003). Uluslararası Güvenlik ve Strateji. Derin Yayınları,
  22. İstanbul.
  23. Del ROSSO Jr, S. J. (1995). “The Insecure State: Reflections on "The State" and "Security" in a Changing World”. Daedalus, 124 (2), 175-207.
  24. DESCH, M. C. (1998). “Culture Clash: Assessing the Importance of Ideas in Security Studies”. International