Dergiler / Uluslararası Türk Eğitim Bilimleri Dergisi / 2017 / Cilt: 2017 - Sayı: 9

Türkiye’de Sınıf Dışı Eğitim ve Tarihsel Kökenleri

Education and Historical Origins of Outdoor in Turkey

Sayfa
385–401
Yayın Tarihi
2017-10-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak sınıf dışı eğitimin Türkiye’deki eğitim sistemi içerisindeki her kademede uygulanabilirliği bulunmakta ve yaygınlaştırılması gerektiğini düşünülmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Çalışmamızda sınıf dışı eğitimin ne olduğu, faydaları, dünya ve Türkiye’de geçmişten günümüze kadar olan süreç hakkında bilgi verilmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İyonyalı filozoflarla başlayıp Sobel ile de devam eden bu süreçte çevrenin çocuk üzerindeki olumlu etkisi günümüzde ki eğitim ve çevre sorunlarının anlaşılmasında ve çözülmesinde önemli bir rolü olduğunu düşünmekteyiz.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak sınıf dışı eğitimin Türkiye’deki eğitim sistemi içerisindeki her kademede uygulanabilirliği bulunmakta ve yaygınlaştırılması gerektiğini düşünülmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sınıf dışı eğitim · Sınıf dışı eğitimin tarihsel kökenleri · Türk eğitim sistemi

Özet

Çalışmamızda sınıf dışı eğitimin ne olduğu, faydaları, dünya ve Türkiye’de geçmişten günümüze kadar olan süreç hakkında bilgi verilmektedir. Ayrıca Sınıf dışı eğitiminin Türk Eğitim sisteminin dayandığı felsefi temeller içerisinde ki uygulanabilirliği üzerinde durulmuştur. Çalışmamızda nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılmıştır. İyonyalı filozoflarla başlayıp Sobel ile de devam eden bu süreçte çevrenin çocuk üzerindeki olumlu etkisi günümüzde ki eğitim ve çevre sorunlarının anlaşılmasında ve çözülmesinde önemli bir rolü olduğunu düşünmekteyiz. Çevre sorunlarının olumsuz etkilerini giderek daha fazla görmeye başladığımız 20. yy. da bu sorunları çözmek için geliştirilen farklı teknolojik faaliyetlerin ve çevre sorunlarını önlemek için konulan çeşitli yasaların yeterli gelmediği ortadadır. Bu sorunların ancak bireysel davranışların değiştirilmesi ile mümkün olacağı pek çok yazar tarafından vurgulanmaktadır. Bireysel anlamda kişilerde davranış değişikliği sağlayabileceğimiz yerler ise okullardır. Okullarda çevre ve doğa eğitimi verilmek için yeni yeni arayışlara girilmiş ve bunlar içinde en çok göze çarpan ise sınıf dışı eğitimi olmuştur. Sınıf dışı eğitimin çocuklara sağladığı yararlar eğitim bilimlerine konu olmuş ve yapılan bilimsel çalışmalarda doğanın çocuk üzerindeki olumlu etkilerini desteklemektedir. Sonuç olarak sınıf dışı eğitimin Türkiye’deki eğitim sistemi içerisindeki her kademede uygulanabilirliği bulunmakta ve yaygınlaştırılması gerektiğini düşünülmektedir.

Abstract

In this study, we provide information about what outdoor education is, its benefits, and information about the process, in Turkey and in the world, from the past to the present day is given. Furthermore, the applicability of non-classroom education in the philosophical bases on which the Turkish education system is based is emphasized. In our study, document analysis was used in qualitative research methods. We think that the positive effect of the environment on the child in this process, which started with the Ionian philosophers and continues with Sobel, has an important role in understanding and solving today's educational and environmental problems. We are beginning to see more and more of the adverse effects of environmental problems in the 20th Century that various technological activities developed to solve these problems and various laws put in place to prevent environmental problems are not enough. It is emphasized by many authors that these problems can only be achieved by changing individual behaviors. The places where we can change behavior in individual sense are the schools. In order to give environment and nature education to schools, new quests have been entered and among them the most outstanding technique is education outdoor. The benefits that outdoor education provides to children have been the subject of educational sciences and support the positive effects of nature on scientific work done. As a result, it is considered that outdoor education should be practicable and disseminated at every level within the education system in Turkey.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Yazıcı, T., Çobanoğlu, E. O. (2017). Türkiye’de Sınıf Dışı Eğitim ve Tarihsel Kökenleri. Uluslararası Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, Cilt: 2017 - Sayı: 9, 385–401. https://ajindex.com/articles/709667

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. ABBOTT, J. and RYAN, T. (1999) ‘Consstructing Knowledge, Reconstructing Schooling’ Educational Leadership, November, s 66–69.
  2. AKYÜZ, Y. (1993) Türk Eğitim Tarihi. 4. Baskı. İstanbul:
  3. Kültür Koleji Yay. AKYÜZ, Y. (1997/1) Türk Eğitim Tarihi. İstanbul: İstanbul Kültür Yayınları No.1. AKYÜZ, Y. (1997/2) Türk Eğitim Tarihi. İstanbul: İstanbul Kültür Yayınları No.1. ALKAN, C., D. DERYAKULU ve N. ŞİMŞEK. (1995)
  4. Eğitim Teknolojisine Giriş. Ankara, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Dergisi 43,2 (2003) 133–149 DOI: 10.1501/Dtcfder_0000000176 ATASOY, E. (2005) Çevre İçin Eğitim: İlköğretim Öğrencilerinin Çevresel Tutum Ve Çevre Bilgisi Üzerine Bir Çalışma. Doktora Tezi, Uludağ Üniversitesi,
  5. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bursa. BARTLETT, S. (1996) Access to outdoor play and ıts ımplications for healthy attachments. Unpublished article, Putney, VT. BASİLE, C. G. (2000) Environmental education as a catalyst for transfer of learning in young children. The Journal of Environmental Education, 32 (1), 21–27.
  6. BİLGİN, H. (1996), Okul öncesi eğitim kurumlarında çalışan öğretmenlerin tutumlarının incelenmesi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Anaokulu Öğretmenliği Bilim Dalı, İstanbul BİNBAŞIOĞLU, C. (1982)
  7. Eğitim Düşüncesi Tarihi, Ankara,
  8. Binbaşıoğlu yayınevi, BİXLER, R. D., Floyd, M. E. & Hammutt, W. E. (2002). Environmental socialization: Qualitative tests of the childhood play hypothesis. Environment and Behavior, 34 (6), 795-818.
  9. BOYACI, A. (Editör) (2008/1) Eğitim Sosyolojisi ve Felsefesi Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 973 BOYACI, A. (Editör) (2008/2) Eğitim Sosyolojisi ve Felsefesi Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 973 BOYACI, A. (Editör) (2008/3) Eğitim Sosyolojisi ve Felsefesi Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 973 BOYACI, A. (Editör) (2008/4) Eğitim Sosyolojisi ve Felsefesi Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 973 BROOKS, I. G. and BOOKS, M. G. (1993) The Case for Constructivist Classrooms, Virginia, ASCD Alexandria, KNAPP, C. E. (1994) "Progressivism never died, it just moved outside: What can experiential educators learn from the past?" In Journal of Experiential Education 17(2) 8-12.
  10. CRAİN, W. (1997) How nature helps children develop. Montessori Life, 9 (2), 41-43.
  11. DAHLGREN, L. O. & Szczepanski, A. (1998) OutdoorEducation-Literary Education and Sensory Experience, Linköping. Kinda E