Dergiler / Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2026 / Sayı: 51

KATILIMCI YÖNETİŞİM ÜZERİNE NORMATİF VE PRATİK TARTIŞMALAR

NORMATIVE AND PRACTICAL DISCUSSIONS ON PARTICIPATORY GOVERNANCE

Sayfa
55–70
Yayın Tarihi
2022-08-09
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak, müzakereci süreçler yoluyla temsili demokrasinin katılım sorunlarını giderme ve yerel düzeyde verimliliği sağlama hususlarında KY başarılı sonuçlar sunmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Katılımcı yönetişim (KY), yönetişim teorisinin bir alt kümesi olarak müzakereci uygulamalarla demokratik katılıma vurgu yapan, katılımı ayrıntılı ilke ve kurumlara dayandıran ve bu yolla vatandaş katılımını güçlendirmeyi hedefleyen popüler bir mefhumdur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makale, katılımcı yönetişime ilişkin normatif söylemleri ve pratik deneyimleri karşılaştırarak katılımcı yönetişim üzerine etraflı bir tartışma sunmayı amaçlamaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, müzakereci süreçler yoluyla temsili demokrasinin katılım sorunlarını giderme ve yerel düzeyde verimliliği sağlama hususlarında KY başarılı sonuçlar sunmaktadır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:katılımcı yönetişim · müzekereci demokrasi · yönetişim

Özet

Katılımcı yönetişim (KY), yönetişim teorisinin bir alt kümesi olarak müzakereci uygulamalarla demokratik katılıma vurgu yapan, katılımı ayrıntılı ilke ve kurumlara dayandıran ve bu yolla vatandaş katılımını güçlendirmeyi hedefleyen popüler bir mefhumdur. Kavramsal açıdan katılımcı yönetişim girişimlerinin ayırt edici özelliklerine ilişkin mevcut literatür sınırlıdır. Ayrıca katılımcı yönetişim normatif olarak çekici çözümler sunsa da uygulamada çeşitli sorunlarla karşılaşabilmektedir. Bu makale, katılımcı yönetişime ilişkin normatif söylemleri ve pratik deneyimleri karşılaştırarak katılımcı yönetişim üzerine etraflı bir tartışma sunmayı amaçlamaktadır. Teorik ve pratik karşılaştırma; temsili demokrasi-meşruiyet, etkinlik-verimlilik, kapsayıcılık, hesap verebilirlik ve kamu değeri olmak üzere beş konu başlığı altında yapılmıştır. Sonuç olarak, müzakereci süreçler yoluyla temsili demokrasinin katılım sorunlarını giderme ve yerel düzeyde verimliliği sağlama hususlarında KY başarılı sonuçlar sunmaktadır. Bununla beraber katılımcı yönetişimin ayrı sosyal, siyasi ve idari bağlamlarda farklı çıktılar sağladığı görülmüştür. Katılımcı yönetişim, siyasi meşruiyeti sağlama, hesap verebilirlik, kapsayıcılık ve kamu değeri oluşturma gibi hedeflerde tek başına bir belirleyici olmaktan uzaktır.

Abstract

Participatory governance (PG), as a subset of governance theory, is a popular phenomenon that emphasizes democratic participation with deliberative practices, bases participation on detailed principles and institutions, and aims to strengthen citizen participation in this way. Conceptually, the existing literature on the distinctive features of participatory governance initiatives is limited. On the other hand, although participatory governance offers attractive solutions as normative, it may encounter various problems in practice. This article aims to provide an in-depth discussion on participatory governance by comparing normative discourses and practical experiences on participatory governance. Participatory governance as theoreticaly and practically has been compared under five headings: representative democracy-legitimacy, effectiveness-efficiency, inclusiveness-sustainability, accountability and public value. As a result, PG provides successful results in solving the participation problems of representative democracy and ensuring efficiency at the local level through deliberative processes. On the other hand, it has been seen that participatory governance produces different results in different social, political and administrative contexts. Participatory governance is far from being a determinant on its own in objectives such as ensuring political legitimacy, accountability, inclusiveness and creating public value.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BİNGÖL, E. S. (2022). KATILIMCI YÖNETİŞİM ÜZERİNE NORMATİF VE PRATİK TARTIŞMALAR. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 51, 55–70. https://ajindex.com/articles/696903

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Akarçay, P. (2019). “Is More Participatory Governance Possible? A Closer Look at Sweeden”, YDU SOSBILDER, 12/1, 86-114.
  2. Andersson, K. P. ve Van Laerhoven, F. (2007). “From Local Strongman to Facilitator: Institutional Incentives for Participatory Municipal Governance in Latin America”, Comparative Political Studies, 40/9, 1085–1111.
  3. Ansell, C. ve Gash, A. (2007). Collaborative Governance in Theory and Practice, University of California Press,
  4. USA. Ascher, W. ve Healy, R. (1990). Natural Resource Policymaking in Developing Countries, Duke University Press,
  5. Durham N. C. Avritzer, L. (2002). Democracy and the Public Space in Latin America, Princeton University Press,
  6. Princeton. Bingham, L. B., Nabatchi, T. ve O'Leary, R. (2005). “The New Governance: Practices and Processes for Stakeholder and Citizen Participation in the Work of Government”, Public Administration Review, 65/5, 547-558.
  7. Brett, E. A. (2003). “Participation and Accountability in Development Management”, Journal of Development Studies, 40/2, 1-29.
  8. Chado, J. ve Johar, F. B. (2016). “Public Participation Efficiency in Traditional Cities of Developing Countries. A Perspective of Urban Development”, Procedia- Social and Behavioral Sciences, 219/185–192.
  9. Chambers, R. (1988). Managing Canal Irrigation: Practical Analysis from South Asia, Oxford University Press, Delhi. Civicus. (2022a). Participatory governance toolkit. (3.3. 2022) https://www.civicus.org/index.php/es/centro-de-medios/recursos/manuales/611-participatory-governance-toolkit Civicus. (2022b). Participatory governance exchange: Public Information. (2.2. 2022) https://civicus.org/documents/toolkits/Public%20Information.pdf Civicus. (2022c). Education and deliberation. (13.2. 2022). https://civicus.org/documents/toolkits/PGX_B_Education%20&%20Deliberation.pdf Civicus. (2022d). Advocacy and expression of citizens voice. (13.2.2022) https://civicus.org/documents/toolkits/PGX_C_%20Advocacy%20and%20Expression%20of%20Citizens%20Voice.pdf Civicus. (2022e). Public Dialogue. (14.3.2022) https://civicus.org/documents/toolkits/PGX_D_Public%20Dialogue%20Category.pdf Civicus. (2022f), Policy and Planning. (14.3.2022) https://civicus.org/documents/toolkits/PGX_F_Policy%20and%20Planning.pdf
  10. Corburn, J. (2003). “Bringing Local Knowledge into Environmental Decision Making”, Journal of Planning Education and Research, 22/4, 420–433.
  11. Çolak, Ç. (2021). “Kamu Yönetı̇mı̇, Katılımcılık ve Vatandaşın Değı̇şen Rolü: Seçmenden Ortak Üretı̇cı̇ Vatandaşa”, Mem