Dergiler / Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2026 / Sayı: 76 (Özel Sayı) Özel Sayı

DENİZLİ’NİN KADİM EĞİTİM KURUMU: İSHAK BEY MEDRESESİ

DENİZLİ’S ANCIENT EDUCATIONAL INSTITUTION: İSHAK BEY MADRASAH

Seçil Curavcı(Pamukkale Üniversitesi)0000-0001-7499-6988
Sayfa
83–101
Yayın Tarihi
2026-09-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İshak Bey Medresesi’nin beş asırlık kurumsal biyografisini birincil kaynaklar ışığında konu edinen bu makale, müesseseye dair kaleme alınan ilk müstakil ve özgün çalışma olarak literatürde var olan önemli bir boşluğu doldurmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türk-İslam devletlerinin kurumsal işleyişleri içerisinde en önemli eğitim müesseseleri olan medreseler, Anadolu’nun dört bir köşesinde varlık gösteren her devlet ve beylik bünyesinde İslam’ın gelenek ve öğretileri ile Türklerin örf ve âdetlerinden beslenerek yüzyıllar boyunca irili ufaklı yapılar hâlinde kurulmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu kapsamda farklı arşiv fonlarında tespit edilen tahrir, evkaf, mühimme ve hurufat defterleri ile muhtelif resmi vesikalar incelenmiş; elde edilen veriler doğrultusunda Osmanlı maarif ağının yereldeki izdüşümü olan medrese, kurumsal yapı ve işlevsel boyutlarına odaklanan monografik bir perspektifle analiz edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:İshak Bey Medresesi’nin beş asırlık kurumsal biyografisini birincil kaynaklar ışığında konu edinen bu makale, müesseseye dair kaleme alınan ilk müstakil ve özgün çalışma olarak literatürde var olan önemli bir boşluğu doldurmuştur.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Denizli · İnançoğulları · İshak Bey

Özet

Türk-İslam devletlerinin kurumsal işleyişleri içerisinde en önemli eğitim müesseseleri olan medreseler, Anadolu’nun dört bir köşesinde varlık gösteren her devlet ve beylik bünyesinde İslam’ın gelenek ve öğretileri ile Türklerin örf ve âdetlerinden beslenerek yüzyıllar boyunca irili ufaklı yapılar hâlinde kurulmuştur. Güneybatı Anadolu’da yer alan Denizli kazası sınırları içerisinde hüküm süren İnançoğulları Beyliği ve inşa ettiği medrese de bu durumun en güzel örneklerinden birini meydana getirmiştir. Denizli kazasının bilinen ilk medresesi ve XVII. yüzyıla kadar en mühim eğitim kurumu olma özelliğini taşıyan bu müessese, teşkil edildiği dönemden itibaren bölgenin kültürel ve ilmî hayatında merkezî bir konum edinmiştir. Nitekim bu makale; eğitime verilen önemin bir neticesi olarak kendisine tahsis edilen zengin vakıflar sayesinde kurulduğu XIV. yüzyıldan XIX. yüzyıla değin ayakta kalmayı başaran ve köklü bir kurum olarak tarih sahnesinde yerini alan İshak Bey Medresesi’ni mercek altına almıştır. Makalede; Osmanlı eğitim sisteminin taşradaki temsilcilerinden biri olan İshak Bey Medresesi’nin kuruluşundan itibaren geçirdiği tarihî-siyasi süreç bağlamında kurumsal kökeni ve banisi, idari mekanizması ve işleyişi, personel kadrosu ve entelektüel altyapısı, finansal temelleri ve bütçe bilançosu ele alınarak Denizli kazasının sosyo-ekonomik ve kültürel tarihine ışık tutulması amaçlanmıştır. Bu kapsamda farklı arşiv fonlarında tespit edilen tahrir, evkaf, mühimme ve hurufat defterleri ile muhtelif resmi vesikalar incelenmiş; elde edilen veriler doğrultusunda Osmanlı maarif ağının yereldeki izdüşümü olan medrese, kurumsal yapı ve işlevsel boyutlarına odaklanan monografik bir perspektifle analiz edilmiştir. İshak Bey Medresesi’nin beş asırlık kurumsal biyografisini birincil kaynaklar ışığında konu edinen bu makale, müesseseye dair kaleme alınan ilk müstakil ve özgün çalışma olarak literatürde var olan önemli bir boşluğu doldurmuştur.

Abstract

Turkic-Islamic states, were established over the centuries in various forms-both large and small-within every state and principality across every corner of Anatolia, drawing on both the traditions and teachings of Islam and the customs and traditions of the Turks. The Principality of the İnançoğulları, which ruled within the boundaries of the district of Denizli in south-western Anatolia, and the madrasah it built, constitute one of the finest examples of this phenomenon. As the first known madrasah in the district of Denizli and the region’s most important educational institution until the 17th century, this institution has held a central position in the region’s cultural and academic life since its foundation. Indeed, this article examines the İshak Bey Madrasah, a long-established institution that managed to survive from the 14th to the 19th century thanks to the substantial endowments allocated to it-a testament to the importance placed on education-and which has taken its place on the historical stage. In this article; the aim is to shed light on the socio-economic and cultural history of the Denizli district by examining the institutional origins and founder, administrative mechanisms and operations, staffing and intellectual infrastructure, financial foundations and budgetary balance staffing and intellectual infrastructure, financial foundations and budgetary balance of the İshak Bey Madrasah-one of the representatives of the Ottoman education system in the provinces-within the context of the historical and political processes it underwent from its foundation onwards. Within this framework, the tahrir, evkaf, mühimme and hurufat registers, as well as various official documents, identified in different archival collections were examined; based on the data obtained, they were analysed from a monographic perspective focusing on the madrasahs-which constituted the local manifestation of the Ottoman education network-and their institutional structure and functional dimensions. This article, which examines the five-century institutional history of the İshak Bey Madrasah in the light of primary sources, has filled a significant gap in the literature as the first independent and original study written on the institution.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Curavcı, S. (2026). DENİZLİ’NİN KADİM EĞİTİM KURUMU: İSHAK BEY MEDRESESİ. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 76 (Özel Sayı) Özel Sayı, 83–101. https://doi.org/10.30794/pausbed.1904551

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (48)

  1. COA-MAD-d.262 Numaralı Evkaf Defteri, H. 889-906/M. 1486-1500.
  2. COA-TT-d.369 Numaralı Evkaf Defteri, H. 934-937/M. 1528-1530.
  3. COA-TT-d.438 Numaralı İcmal Tapu Tahrir Defteri, H. 937/M. 1530
  4. COA-TKGM-KKA-TT-d.407 Numaralı Evkaf Defteri, H. 979/M. 1571.
  5. COA-MD-79 Numaralı Mühimme Defteri
  6. COA.C.MF./35-1706, 76-3783, 86-4291.
  7. COA.İE.EV./51-5700.
  8. COA.TS.MA.d-5335.
  9. VGMA-HD.d./-1117, 1140.
  10. Akça, F. A. (1945). Küçük Denizli Tarihi (Yunanlılardan Osmanlılara Kadar M.1434/H.832). Salih Kitapçıoğlu Matbaası.
  11. Akın, V. (2008). Denizli İnançoğullarına Dair Paralar: Murad ve İshak Bey’in Sikkeleri. Geçmişten Günümüze Denizli Dergisi, 17, 31.
  12. Altıntaş, M. (2019). İbn-i Battutâ’ya Göre Anadolu Şehirlerinde Siyasî, Dinî, İlmî, İçtimaî ve İktisadî Hayat, [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. İstanbul Üniversitesi.
  13. Aydın, M. (2014). Denizli’de Eğitim-Osmanlı Dönemi. Denizli Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları.
  14. Balık, İ. (2022). Denizli (Lâdik) İnançoğulları Beyliği. Çizgi Kitabevi.
  15. Baltacı, C. (2021). XV.-XVI. Asırlarda Osmanlı Medreseleri. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları.
  16. Baykara, T. (1969). Denizli Tarihi İkinci Kısım 1070-1429. Fakülteler Matbaası.
  17. Baykara, T. (1994). Denizli. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 9, 155-159.
  18. Baykara T. (2000). İnançoğulları. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 22, 263-264.
  19. Baykara, T. (2007). Selçuklular ve Beylikler Çağında Denizli 1070-1520. IQ Kültür Sanat Yayıncılık.
  20. Beyazıt, M., & Beyazıt, Y. (2019). Denizli Darıverenli Camii-Medresesi-Haziresi. Denizli Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları.
  21. Beyazıt, Y. (2013). Hurufat Defterlerinin Şehir Tarihi Araştırmalarındaki Yeri. History Studies, 5(1), 39-69. http://dx.doi.org/10.9737/historyS_676
  22. Beyazıt, Y. (2014). Osmanlı İlmiyye Mesleğinde İstihdam (XVI. Yüzyıl). Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  23. Beyazıt, Y., & Curavcı, S. (2024). Tahrir Defterlerinde Lâzıkıyye (Denizli) Kazâsı Zâviyelerinin İzini Sürmek. L. Aksu Kılıç & M. Ö. Duran (Eds.), Prof. Dr. Saim Savaş Armağanı-Tarih Yazıları (ss. 319-351). Çizgi Kitabevi.
  24. Bozkurt, N. (2003). Medrese. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 28, 323-327.
  25. Demir, S. (2021). İslam Coğrafyasında Erken Dönem Medrese Bileşenleri Üzerine. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(3), 1678-1691. https://doi.org/10.33206/mjss.825800
  26. Demir, H. (2017). Osmanlı İlk Dönemi Medreselerinin Kuruluş Süreci ve Arap Dilinin Öğretimi. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(2), 614-622. https://doi.org/10.14686/buefad.297832
  27. Demir, T. (2017). Kadı Sicillerine Göre Denizli (1774-1812). Denizli Büyükşehir Belediyesi Yayınları.
  28. Develi, T. O., & Sütcü, M. S. (2024). Güneybatı Anadolu’nun Türkleşmesi ve Attouda/Hisar Çevresinde Türk- İslam Döneminin Somut Kültürel Miras Ögeleri. Bilig, 111, 125- 157. https://doi.org/10.12995/bilig.11106
  29. Ebû Abdullah Muhammed İbn Battûta Tancî. (2023). İbn Battûta Seyahatnamesi, (R. Şeşen, Çev.). Yeditepe Yayınevi.
  30. Eron K., & Teoman, G. (2008). İnançoğlu Murad Arslan Bey’in Sikkeleri. Uluslararası Nümismatik Sempozyumu, 31 Mayıs 2008-İstanbul, 19-25.
  31. Evliya Çelebi. (2017). Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi Seyahatnamesi, (S. A. Kahraman Haz.; Cilt 9/1). Yapı Kredi Yayınları.
  32. Gökçe, T. (1996). 934 (1528) Tarihli Bir Deftere Göre Anadolu Vilayetleri Medreseleri ve Müderrisleri. Tarih İncelemeleri Dergisi, 11(1), 163-175. https://izlik.org/JA52RZ96TM
  33. Gökçe, T. (2000). XVI. ve XVII. Yüzyıllarda Lâzıkıyye (Denizli) Kazâsı. Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  34. Hızlı, M. (1987). Kuruluşundan Osmanlılara Kadar Medreseler. Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2(2), s. 273-281. https://izlik.org/JA64NX46TT
  35. Kayhan, H. (2002). Lâdik Beyliği (1261-1403). Türkler Ansiklopedisi, 6, 763-770.
  36. Kemal Ş. (2012). Tarihî, Coğrafî, İçtimaî, Sıhhî, İktisadî Nokta-î Nazardan Denizli, (yay. haz. İbrahim Balık). Denizli Belediyesi Kültür Yayınları.
  37. Kemaloğlu, M. (2015). XI.-XIII. Yüzyıl Türkiye Selçuklu Devleti’nde Eğitim-Öğretim (Medreseler). Akademik Tarih ve Düşünce Dergisi, 2(5), 62-79. https://izlik.org/JA83ER93WA
  38. Orman, İ. (2003). Medrese. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, 28, 338-340.
  39. Öntuğ, M. M. (2007). 18. Yüzyıl Denizli’deki Eğitim Kurumları ve Dinî Yapılar. Uluslararası Denizli ve Çevresi Tarih ve Kültür Sempozyumu, Bildiriler-I (6-8 Eylül 2006), Denizli, Türkiye, (ed. Ayfer Özçelik-M. Yaşar Ertaş-Yusuf Kılıç- Yasemin Avcı-Süleyman İnan-Selim Parlaz), (189-199). Fakülte Kitabevi.
  40. Sargın, A. (2019). Hurufat Defterlerine Göre Denizli Vakıf Kurumları (XVIII.-XIX. Yüzyıllar), [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Pamukkale Üniversitesi.
  41. Sırım, V. (2014). Selçuklular ve Osmanlılar Döneminde Medreselerin Mali Kaynakları. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 7(31), 394-402. https://.doi.org/10.17719/jisr.20164421715
  42. Şenel, S. (2022). Denizli Medreseleri. Denizli Büyükşehir Belediyesi Kültür Yayınları.
  43. Toker, T. (1968). Denizli Tarihi. Yenigün Matbaası.
  44. Ulusoy, A. T. (1928), Denizli (Lâdik Emâreti). Tarihî Osmanî Encümeni Mecmuası, 3 (13), 809-813.
  45. Uzunçarşılı, İ. H. (2019). Anadolu Beylikleri ve Akkoyunlu, Karakoyunlu Devletleri. Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  46. Uzunçarşılı, İ. H. (1929). Kitabeler-II. Devlet Matbaası.
  47. Ünal, M. A. (2011). Osmanlı Tarih Sözlüğü. Paradigma Yayıncılık.
  48. Yılmaz, M. (2019). Anadolu’nun Türkleşmesinde Denizli. Boy Yayınları.