Dergiler / Marifetname / 2021 / Cilt: 8 - Sayı: 1

İSMÂİL RÜSÛHÎ-Yİ ANKARAVÎ’NİN MESNEVÎ ŞERHİ’NİN ALTINCI CİLDİNDE KULLANDIĞI KAYNAKLAR ve FOLKLORİK-KÜLTÜREL UNSURLAR

Sayfa
277–311
Yayın Tarihi
2021-06-16
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Aynı zamanda şârihin şerhinde hangi kaynaklardan alıntı yaptığı ve hangi kaynaklara göndermelerde bulunduğu araştırılmış; kullanmış olduğu kültürel ve folklorik unsurlar tespit edilmeye çalışılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:XVII. asırda İsmâil Rüsûhî-yi Ankaravî tarafından kaleme alınan Mesnevî Şerhi, Türk edebiyatında ayrı bir öneme sahiptir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İsmâil Rüsûhî’nin Mecmûʿatu’l-Letâyif ve Matmûratu’l-Maʿârif isimli eseri, altı ciltten oluşan (yedinci cildin varlığı tartışmalı) bir Mesnevî şerhidir.
💡
Sonuç & Katkı:Aynı zamanda şârihin şerhinde hangi kaynaklardan alıntı yaptığı ve hangi kaynaklara göndermelerde bulunduğu araştırılmış; kullanmış olduğu kültürel ve folklorik unsurlar tespit edilmeye çalışılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ankaravî · Mevlânâ · Mesnevî

Özet

XVII. asırda İsmâil Rüsûhî-yi Ankaravî tarafından kaleme alınan Mesnevî Şerhi, Türk edebiyatında ayrı bir öneme sahiptir. Ankaravî, Mesnevî’ye yazmış olduğu şerh ile eserin daha iyi anlaşılmasını ve geniş çevrelerde okunmasını sağlamış ve bununla birlikte “Hazret-i Şârih” unvanını almıştır. İsmâil Rüsûhî’nin Mecmûʿatu’l-Letâyif ve Matmûratu’l-Maʿârif isimli eseri, altı ciltten oluşan (yedinci cildin varlığı tartışmalı) bir Mesnevî şerhidir. Ankaravî, seleflerinin eserlerini de inceleyerek geniş çapta bir şerh yazmış ve bu eserle tasavvufî düşünce dünyasını yansıtmaya çalışmıştır. Bunu yaparken de pek çok müelliften, eserden ve bazen adını da zikretmediği kaynaklardan faydalanmış ve şerhini bunlarla desteklemiştir. İzah ettiği düşünce ya da kavramlara da yapmış olduğu alıntı ve göndermelerle destek sağlamıştır. Bu çalışmada, Ankaravî tarafından Anadolu sahasında yazılan üçüncü tam şerh olan Mecmûʿatu’l-Letâyif ve Matmûratu’l-Maʿârif isimli eserin altıncı cildinde kullanılan kaynaklar, folklorik ve kültürel unsurlar incelenmiştir. Aynı zamanda şârihin şerhinde hangi kaynaklardan alıntı yaptığı ve hangi kaynaklara göndermelerde bulunduğu araştırılmış; kullanmış olduğu kültürel ve folklorik unsurlar tespit edilmeye çalışılmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÜNGÖR, Ö. (2021). İSMÂİL RÜSÛHÎ-Yİ ANKARAVÎ’NİN MESNEVÎ ŞERHİ’NİN ALTINCI CİLDİNDE KULLANDIĞI KAYNAKLAR ve FOLKLORİK-KÜLTÜREL UNSURLAR. Marifetname, Cilt: 8 - Sayı: 1, 277–311. https://ajindex.com/articles/688041

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Abdel-maksoud, B. (2000). İbnu’l-Fârız ve İsmâil Ankaravî’nin Kasîde-i Hamriyye Şerhi [Yüksek Lisans]. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Ensitüsü. Abdurezzâk Kâşânî. (2014). Istılâhû’s-Sûfiyye (A. Tek, Çev.). Bursa Akademi. Ak, C. (1987). Muhibbî Dîvânı. KTB Yayınları.
  2. Atalay, M. (2005). Ebu’l-Feth el-Bustî’nin Kasîde-i Nûniyyesi’sinin, Diyarbakırlı Saîd Paşa Tarafından Yapılan Türkçe Manzum Tercümesi. A.Ü Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, (Prof. Dr. Şinasi Tekin Özel Sayısı), 27, 145-154.
  3. Bayrakdar, M. (1994). Dâvûd-i Kayserî (C. 9, ss. 32-35). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Birol, İ. A. (2012). Tezhip (C. 41, ss. 61-62). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Celâleddin Abdurrahmân es-Süyûti. (1985). İtmamü’d-Dirâyeti li Kirai’n-Nikâyeti. Daru’l-Kütubu’l-İlmiyye. Çıblak, N. (2004).
  4. Halk Kültüründe Nazar, Nazarlık İnancı ve Bunlara Bağlı Uygulamalar. Türklük Bilimi Araştırmaları (TÜBAR), 15, 103-125.
  5. Çöğenli, M. S. (2006). Mutarrizî (C. 31, ss. 375-377). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Demirli, E. (2008). Sadreddin Konevî (C. 35, ss. 420-425). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Ebul Hüseyn Ahmed b. Faris b. Zekeriya. (2001). Mu’cemü Mekâyîsi’l-Luga. Arapça Basım. Elmalı, H. (2007). Râzî, Muhammed b. Ebû Bekir (C. 1-34, ss. 487-488). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. Ergin, M. (1980). Kadı Burhamettin Divanı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  6. Güngör, Ö. (2019). İsmâil Rüsûhî-yi Ankaravî Şerh-i Mesnevî (Mecmûʿatu’l-Letâyif ve Matmûratu’l-Maʿârif) (VI. Cilt) İnceleme-Metin-Sözlük. Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. Hace Abdullah el-Ensari-el Herevi. (2017). Menâzilü’s-Sâirîn Tasavvufta Yüz Basamak (A. Tek, Çev.). Emin Yayınları.
  7. Hafız-ı Şirazi. (2011). Hafız Divanı (C. 2). Ayrıntı Yayınları.
  8. Hatiboğlu, İ. (2004). Mesâbîhu’s-Sünne (C. 29, ss. 258-260). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. İbn Abbâd en-Nefezî er-Rundî. (1988). Şerhu’l-Hikem’il-Atâiyye (1. Baskı). Merkezu’l-Ehram li’t-Tercemeti ve’n-Neşr. İbn Arabî. (2008). Fütûhât-ı Mekkiyye (E. Demirli, Çev.; C. 2). Litera Yayıncılık. İbn Atâullah el-İskenderî. (2016). El-Muhkem Fî Şerhi’l-Hikem. Kurtuba Kitap. İsen, M. (1990). Usûlî Dîvânı. Akçağ Yayınları. İsmail Rüsûhî Ankaravî. (2008a). Makâsıd-ı Aliyye fîŞerhi’t-Tâiyye. Vefa Yayınları. İsmail Rüsûhî Ankaravî. (2008b). Minhâcü’l-Fukarâ. Vefa Yayınları.
  9. İzgi, C. (1998). Hayâtü’l-Hayevân (C. 17, ss. 18-20). Türkiye Diyânet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. K