KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2026 / Sayı: 31

Vebanın Yapısökümü: Mary Shelley’nin Son İnsan’ındaki Muğlaklık

DECONSTRUCTING THE PLAGUE: AMBIVALENCE OF MARY SHELLEY’S THE LAST MAN

Hande Tekdemir
Sayfa
215–220
Yayın Tarihi
2018-04-13
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Metnin yapısökücü temelini irdelemek amacıyla, bir yandan romanın milliyetçi ve şarkiyatçı yaklaşımlara eleştirel tutumunu, öte yandan da belirsizliğin metnin ana merkezi oluşunu, iki yönlü bir okuma yaparak tartışmayı hedefliyorum

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale Mary Shelley’nin Son İnsan adlı romanını apokaliptik bir metin olarak incelemekte ve dünyanın sonunu getiren ölümcül vebanın yeryüzüne yayılışındaki belirsizliğe odaklanmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Vebanın çıkış ve dağılışındaki muğlaklığı, geleneksel şarkiyatçı okumalara karşı çıkan yapısökümcü bir strateji olarak yorumlamanın yanı sıra, aynı zamanda metnin genelinde bir üst-anlatının (ki bu üst-anlatı Batı hegemonyasını eleştirel nitelik taşıyor olsa bile) oluşma imkanını baltalayan etkin bir “kendini yoketme” prensipi olarak analiz edeceğim.
💡
Sonuç & Katkı:Metnin yapısökücü temelini irdelemek amacıyla, bir yandan romanın milliyetçi ve şarkiyatçı yaklaşımlara eleştirel tutumunu, öte yandan da belirsizliğin metnin ana merkezi oluşunu, iki yönlü bir okuma yaparak tartışmayı hedefliyorum
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mary Shelley · Son İnsan · Şarkiyatçılık

Özet

Bu makale Mary Shelley’nin Son İnsan adlı romanını apokaliptik bir metin olarak incelemekte ve dünyanın sonunu getiren ölümcül vebanın yeryüzüne yayılışındaki belirsizliğe odaklanmaktadır. Vebanın çıkış ve dağılışındaki muğlaklığı, geleneksel şarkiyatçı okumalara karşı çıkan yapısökümcü bir strateji olarak yorumlamanın yanı sıra, aynı zamanda metnin genelinde bir üst-anlatının (ki bu üst-anlatı Batı hegemonyasını eleştirel nitelik taşıyor olsa bile) oluşma imkanını baltalayan etkin bir “kendini yoketme” prensipi olarak analiz edeceğim. Metnin yapısökücü temelini irdelemek amacıyla, bir yandan romanın milliyetçi ve şarkiyatçı yaklaşımlara eleştirel tutumunu, öte yandan da belirsizliğin metnin ana merkezi oluşunu, iki yönlü bir okuma yaparak tartışmayı hedefliyorum

Abstract

Normal 0 21 false false false TR X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normal Tablo"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} This article will examine Mary Shelley’s The Last Man as an end-of-the-world narrative and explore the ambivalence of the global progression of the deadly plague that brings the end of the world. I would like to examine the plague’s ambivalence not only as a deconstructive strategy that resists traditional orientalist readings and promotes a counter-politics of nationalism and orientalism, but also an effective self-effacing principle that persistently eliminates any possibility of a meta-narrative in the novel, even when that same meta-narrative could involve a critique of western hegemony. With the purpose of examining the text’s self-deconstructive foundation, I will do a double reading of the novel that on the one hand illustrates its critique of orientalism and nationalism while on the other hand focuses on the ambivalence as a central disorienting force in the narrative, which is perhaps a gesture that stands for the text’s refusal to colonize itself.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Tekdemir, H. (2018). Vebanın Yapısökümü: Mary Shelley’nin Son İnsan’ındaki Muğlaklık. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı: 31, 215–220. https://doi.org/10.30794/pausbed.414825

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Bewell, A. (1999). “’All the World Has the Plague’: Mary Shelley’s The Last Man”, Romanticism and Colonial Disease, The John Hopkins University Press, Baltimore. 296-315.
  2. Canuel, M. (1998). “Acts, Rules, and The Last Man”, Nineteenth-Century Literature, Vol. 53, No. 2 (Sep), pp. 147- 170. Eller, J. (2009). “Vaulted Over by the Present”: Melancholy and Sovereignty in Mary Shelley’s The Last Man”, Novel 42.2 Summer 355-359.
  3. Franci, G. (1985). “A Mirror of the Future: Vision and Apocalypse in Mary Shelley’s The Last Man” Mary Shelley, (Ed: H. Bloom), Chelsea House Publishing, New York. Goldsmith, S. (1990). “Of Gender, Plague, and Apocalypse: Mary Shelley’s The Last Man”, The Yale Journal of Criticism; Fall; 4,1. 129-173.
  4. Lew, J. W. (1998). “The plague of imperial desire: Montesquieu, Gibbon, Brougham, and Mary Shelley’s The Last Man”, Romanticism and Colonialism: Writing and Empire, 1780-1830, (Ed: T. Fulford and P. J. Kitson), Cambridge University Press, New York. 261-278.
  5. Mellor, A. K. (1988). Mary Shelley: Her Life, Her Fiction, Her Monsters, Methuen, New York Shelley, M. (1826; 1998). The Last Man, (Ed: M. D. Paley), Oxford University Press,
  6. Oxford. Snyder, R. L. (1978). “Apocalypse and Indeterminacy in Mary Shelley’s The Last Man”, Studies in Romanticism, 17, Fall. 435-452.
  7. Sussman, C. (2003). “‘Islanded in the World’: Cultural Memory and Human Mobility in The Last Man”, PMLA 118.2 (Mar), pp. 286-301.