Dergiler / Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi / 2011 / Cilt: 14 - Sayı: 1

İzmir'de Bir Hastanede Yöneticilerin Çatışma Yönetim Stilleri ve Çalışanların Algılamaları

Sayfa
1–1
Yayın Tarihi
2011-02-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızda elde edilen sonuçlar, çatışma ortamına daha fazla açık olan hastanelerde, yöneticilerin temel olarak sahip olması gereken kavram ve becerilerden birinin çatışma yönetimi olduğunu ve bu konuda eğitim programlarının yapılmasını gerektiğini göstermektedir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı, bir hastanede yöneticilerin bir çatışma durumunda, kullandıkları çatışma yönetim stillerini belirlemek, çalışanlarının bu stilleri nasıl algıladıklarının saptamak ve bunları birbirleri ile karşılaştırmaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışma verileri bir eğitim ve araştırma hastanesinde 51 yönetici ve 481 çalışana Rahim Organizational Conflict Inventory II (ROCI II) ölçeği kullanılarak toplanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızda elde edilen sonuçlar, çatışma ortamına daha fazla açık olan hastanelerde, yöneticilerin temel olarak sahip olması gereken kavram ve becerilerden birinin çatışma yönetimi olduğunu ve bu konuda eğitim programlarının yapılmasını gerektiğini göstermektedir
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Çatışma Yönetimi · Hastane · Çatışma Yönetim Stili

Özet

Bu çalışmanın amacı, bir hastanede yöneticilerin bir çatışma durumunda, kullandıkları çatışma yönetim stillerini belirlemek, çalışanlarının bu stilleri nasıl algıladıklarının saptamak ve bunları birbirleri ile karşılaştırmaktır. Yönetici ve çalışanlara yönelik olmak üzere iki boyuttan oluşan; bütünleştirme, güç kullanma, problem çözme, kaçınma ve uzlaşma stillerine ait beş çatışma yönetim stilini kapsayan soru formları uygulanmıştır. Çalışma verileri bir eğitim ve araştırma hastanesinde 51 yönetici ve 481 çalışana Rahim Organizational Conflict Inventory II (ROCI II) ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Veriler t testi, Anava, Kruskal Wallis test ve Mann Witney U testi ile analiz edilmiştir. Çalışmada yöneticilerin kullandıkları çatışma yönetim stilleri; bütünleştirme, ödün verme, güç kullanma ve daha az kaçınma ve problem çözme stilleri olarak bulunmııştur. Yöneticiler kullandıkları çatışma stillerini en yüksek düzeyde bütünleştirme (4.3 7i0.43), en düşük düzeyde kaçınma (2.81İ0. 69) olarak değerlendirmişlerdir. Çalışanlar da yöneticilerinin çatışma stillerini en yüksek düzeyde bütünleştirme (3.581—104), en düşük düzeyde kaçınma (3.10i0.71) olarak algıladıklarını belirtmişlerdir. Bu sıralama çalışanlar tarafından da benzer bulunmuş, ancak iki grubun dereceleri arasında fark vardır. Yaşı, çalışma süresi ve yönetim deneyimi daha yüksek olan yöneticilerin çatışmaları daha çok bütünleştirme stili ile çözümledikleri belirlenmiştir OKU. 05 ). farklılık bulunmuştur. Yöneticilerin çatışma yönetimi algılarının çalışanlarının algılarından daha olumlu olduğu görülmektedir. Çalışmamızda elde edilen sonuçlar, çatışma ortamına daha fazla açık olan hastanelerde, yöneticilerin temel olarak sahip olması gereken kavram ve becerilerden birinin çatışma yönetimi olduğunu ve bu konuda eğitim programlarının yapılmasını gerektiğini göstermektedir

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KIDAK, L. B., DEMİR, S., ÇEBER, E., TURGAY, A. S. (2011). İzmir'de Bir Hastanede Yöneticilerin Çatışma Yönetim Stilleri ve Çalışanların Algılamaları. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, Cilt: 14 - Sayı: 1, 1–1. https://ajindex.com/articles/669827

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Akca, C.; Erigüç G. (2006). “Hastane çalışanlarınm yöneticileri ve çalışma arkadaşları ile yaşadıkları çatışma nedenlerine yönelik bir araştırma”. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, Cilt:9, Say1:2, 126-153.
  2. Almost, J. (2006). “Conşict within nursing work environments: concept analysis”. Journal of Advanced Nursing, 53(4):444-453.
  3. Applebaum, S. (1981). Stress management for healthcare professionals. Rockville MD: Aspen Systems Corporation, pp:116-120.
  4. De Dreu, C. K. W.; Weingart, L. R.; Kwon, S. (2000). “Inşuence of social motives on integrative negotiation: A meta-analytical review and test of Erdoğan, 1. (2003). “Hastanelerde Kalite Yönetiminin Yaygınlaşmasını Engelleyen Ulusal Faktörler Konusunda Bir Ulke Orneği: Japonya”, www.modernhastaneyönetimidergisi. Hacettepe Sağlık İdaresi Dergisi, Cilt:I4, Sayı:] (2011)
  5. Eren, B. (1997).
  6. Hekimlerle İlişkiler, Hastane Yöneticiliği, (Der: O. Hayran, H. Sur), Nobel Tıp Kitabevleri, Istanbul. Girard, K. L. (1998). Preparing teachers for conşict resolution in the schools. ERIC Clearinghouse on Teaching and Teacher Education. 94-4. New York: Gross, M. A.; Guerrero, L. K. (2000). “Managing conşict appropriately and effectively: an application of the competence model to Rahim’s organizational conşict styles”. International Journal of Conşict Management, 11 (3):200-226.
  7. Holt, J. L.; DeVore, C. J. (2005). “Culture, gender, organizational role, ad styles of conşict resolution: a meta-analysis”. International Journal of Intercultural Relations, March 29 (2): 165-196.
  8. Kantek, F.; Kavla, I. (2007). “Nurse-nurse managers manage it? How do nurse managers manage it?” The Health Care Manager, 26:147-151.
  9. Koçel, T. (2005)
  10. İşletme Yöneticiliği, Yönetim ve Organizasyonlarda Davranış Klasik-Modern-Çağdaş ve Güncel Yaklaşımlar, 10. Bası, Arıkan Basım Yayım Dağıtım Ltd. Şti, Istanbul. Küçükeşmen, E. (2009). “İşgörenlerde çatışma nedenleri ve sonuçları sdü araştırma uygulama hastanesi örneği”. idc.sdu.edu.tr/tammetin1er/ yonetim/yonetim19. 30.12.2010.
  11. Lewicki, R. J.; Stevenson, M. A. (1997). “Trust development in negotiation: proposed actions and research agenda”. Koehn, D, eds. Trust and Business: Barriers and Bridges. Special Issue of the Business and Professional Ethics Journal, 99-132.
  12. Mirzeoğlu, N. (2005). “Organizational conşict and management: a study at the schools of physical education and sport”. Spormetre Beden Morris, M. W.; Williams, K. Y.; Leung, K.; Larrick, R.; Mendoza, M. Y.; Bhatnagar, D.; Kondo, M.; Luo, J.L.; Hu, J.C.