Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAyrıca çalışmada olası allogreft kaybının tahmini için Banff 2007 parametrelerinin detaylı skorlaması değerlendirildi.BULGULAR: Rituksimab grubunda; altıncı ayda tedaviye daha iyi yanıt olmasına (% 55'e karşı %40, p=0.51), genel allogreft disfonksiyon (%66'ya karşı %80, p=0.52) ve kaybı (%33'e karşı %60, p=0.25) daha az olmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı etki bulunmadı.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
AMAÇ: Kronik antikor aracılı rejeksiyon (K-AAR) geç dönem graft disfonksiyonu/kaybının en önemli sebeplerindendir. K-AAR tedavisi zor ve net olarak ortaya konmamış bir klinik/patolojik durumdur.GEREÇ ve yÖNTEMLER: Rituksimab içeren kombinasyon tedavisinin etkinliği, tarihsel kontrol grubu ile altıncı aydaki allogreft fonksiyonları ve genel allogreft disfonksiyon/kaybı oluşumu karşılaştırılması yapılarak retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmaya dahil edilme kriteri; Banff 2007 sınıflamasına göre değerlendirilmiş, biyopsi kanıtlı K-AAR olmasıydı. Bu kritere göre 19 hasta çalışmaya dahil edildi, Rituksimab kombinasyon grubunda (Rituksimab, plazmaferez, düşük doz IVIG) on hasta bulunurken, tarihsel kontrol grubunda dokuz hasta vardı. Ayrıca çalışmada olası allogreft kaybının tahmini için Banff 2007 parametrelerinin detaylı skorlaması değerlendirildi.BULGULAR: Rituksimab grubunda; altıncı ayda tedaviye daha iyi yanıt olmasına (% 55'e karşı %40, p=0.51), genel allogreft disfonksiyon (%66'ya karşı %80, p=0.52) ve kaybı (%33'e karşı %60, p=0.25) daha az olmasına rağmen istatistiksel olarak anlamlı etki bulunmadı. Değerlendirilen biyopsilerin %90' da ileri düzeyde transplant glomerülopati saptandı (transplant glomerülopati skor >=2). Allogreft kaybının tahmininde peritubular kapillerit (1.67±0.87 vs. 0.70±0.94, p=0.04) ve interstisiyel inflamasyon skoru (1.78±0.44 vs. 1.00±0.47, p=0.004) anlamlı olarak allogreft kaybı olanlarda daha yüksek olarak bulundu.SONUÇ: Özellikle, geri dönüşümsüz transplant glomerülopatinin yerleştiği ilerlemiş kronik AAR varlığında; Rituksimab içeren kombine tedavi, allogreftin ilerleyici bozulmasını engelleyip, allogreft sağ kalımını uzatma açısından yeterli etkinlikte değildir.
Abstract
OBJECTIVE: Chronic antibody mediated rejection (CAMR) is a major therapeutic challenge for achieving long-term graft survival; treatment options are limited to several anti-humoral interventions. MATERIAL and METHODS: Efficacy of rituximab combination therapy was retrospectively investigated by comparison with a historical control group for allograft function at six month and overall graft survival/dysfunction. The inclusion criterion was biopsy proven chronic AMR according to the Banff 2007 classification. Nineteen patients found eligible, rituximab group had nine patients (rituximab, plasmapheresis and low dose IVIG); control group had ten recipients. Predictive factors for graft failure also investigated according to Banff scores and renal functions.RESULTS: None of the outcomes were exposed significant efficacy of rituximab, although better treatment response at sixth month (55% vs. 40%, p=0.51), fewer overall graft failures (33% vs. 60%, p=0.25) and dysfunctions (66% vs. 80%, p=0.52). Overall, 47% of patients suffered graft failure. Advanced transplant glomerulopathy was found in 90% of biopsies (all scored >=2). Peritubular capillaritis score (1.67±0.87 vs. 0.70±0.94, p=0.04) and interstitial inflammation score (1.78±0.44 vs. 1.00±0.47, p=0.004) were significantly higher in recipients who suffered graft failure. CONCLUSION: Rituximab could not sufficiently prevent further deterioration of allograft and failed to improve allograft survival in CAMR, especially after settlement of the irreversible transplant glomerulopathy.