Dergiler / Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi / 2008 / Cilt: 11 - Sayı: 3

OBEZ BİREYLERİN DEPRESİF BELİRTİ DÜZEYLERİNİN VE ETKİLEYEN FAKTÖRLERİN İNCELENMESİ

Sayfa
77–85
Yayın Tarihi
2010-02-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yaş, medeni durum, eğitim durumu, meslek, polikliniğe başvurma nedeni, fizik ve ruh sağlığı algısı, ailevi ve sosyal ilişki algısı ve sorunlarla baş etme durumu ile BDE puan ortalaması arasında anlamlı düzeyde fark olduğu belirlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Bu araştırmanın amacı, obez bireylerin depresif belirti düzeylerini ve etkileyen faktörleri incelemektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırma Şubat–Mart 2005 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Obezite Polikliniği’nde yapılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Yaş, medeni durum, eğitim durumu, meslek, polikliniğe başvurma nedeni, fizik ve ruh sağlığı algısı, ailevi ve sosyal ilişki algısı ve sorunlarla baş etme durumu ile BDE puan ortalaması arasında anlamlı düzeyde fark olduğu belirlenmiştir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2005 Verileri
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Obezite · depresyon · sosyodemografik özellikler

Özet

Öz Bu araştırmanın amacı, obez bireylerin depresif belirti düzeylerini ve etkileyen faktörleri incelemektir. Araştırma Şubat–Mart 2005 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Obezite Polikliniği’nde yapılmıştır. Bu tarihler arasında Obezite Polikliniğine başvuran ve obezite tanısı alan 123 kişi araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Araştırmanın verileri Tanıtıcı Bilgi Formu ve Beck Depresyon Envanteri (BDE) ile toplanmıştır. Araştırmanın yürütülmesi için gerekli izinler alınmıştır. Veriler araştırmaya katılmayı kabul eden bireylerle yüz yüze görüşülerek toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzdelik, t testi, Kruskal Wallis testi ve Mann-Whitney U testi kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre; bireylerin %33.3’ünün 40-49 yaş grubunda, %95.1’inin kadın, %35.8’inin lise mezunu, %56.9’unun ev hanımı, %58.5’inin evli olduğu saptanmıştır. Bireylerin Beden Kitle İndeksi (BKİ) ortalaması 35.60±3.13 bulunmuş, %26.8’inin polikliniğe geliş nedeni olarak ‘‘kilolarından estetik olarak rahatsızlık duyduğu’’ belirlenmiştir. Bireylerin BDE puan ortalaması 10.40±6.86 olarak saptanmıştır. Yaş, medeni durum, eğitim durumu, meslek, polikliniğe başvurma nedeni, fizik ve ruh sağlığı algısı, ailevi ve sosyal ilişki algısı ve sorunlarla baş etme durumu ile BDE puan ortalaması arasında anlamlı düzeyde fark olduğu belirlenmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZGÜR, G., GÜMÜŞ, A. B., PALAZ, C. (2010). OBEZ BİREYLERİN DEPRESİF BELİRTİ DÜZEYLERİNİN VE ETKİLEYEN FAKTÖRLERİN İNCELENMESİ. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 3, 77–85. https://ajindex.com/articles/61109

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Arslan M (1996). Obezite (şişmanlık), (Ed. Koloğlu S). Endokrinoloji Temel ve Klinik
  2. Baskı, Nobel Tıp Kitabevleri, 775- 784. Aydemir Ö, Köroğlu E (2000). Psikiyatride Kullanılan Klinik Ölçekler, Hekimler Yayın Birliği Yayını, Ankara, 121-122. Aydın İ, Yiğit F (2003). Şişman öğrencilerin anksiyete durumunun incelenmesi. Hemşirelik Forumu Dergisi 6(4): 48-52. Bayraktar E (1995). Obezitenin Psikolojik Yönleri. (Ed: Yılmaz C), Nobel Tıp Kitabevleri Ltd. Şti, 107-137. Cabıoğlu MT, Ergene N, Bodur S (2003). Obezlerde ağırlık kaybı için uygulanan elektroakupunktur ve diyet tedavisinin serum lipid düzeylerine akut etkileri. Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi 19(3): 145150. Çorakçı A (2001). Risk faktörü olarak obezite. Aktüel Tıp Dergisi, Obezite Özel Sayısı 6(2): 33-38. Çöl M (1998). Halk sağlığı yönünden obezite. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası 51(3): 173-176. Dong C, Sanchez LE, Price RA (2004). Relationship of obesity to depression: a family-based study. International Journal of Obesity 28: 790-795. Eren İ, Erdi Ö (2003). Obez hastalarda psikiyatrik bozuklukların sıklığı. Klinik Psikiyatri Dergisi 6(3): 152-157. Hamulu F (1999). Obezite komplikasyonları. (Ed. Tüzün M, Kabalak T, Yılmaz C ve ark.), Obezite ve Tedavisi. I. Basım, Mart Matbaacılık, İstanbul, 152- 57. Heo M, Pietrobelli A, Fontaine KR et al. (2006). Depressive mood and obesity in US adults: comparison and moderation by sex, age, and race. International Journal of Obesity 30: 513–519. Işık E (1991). Duygulanım Bozuklukları Depresyon ve Mani. Boğaz İçi Matbaası, İstanbul, 19-71. Linde JA, Jeffery RW, Levy RL et al. (2004). Binge eating disorder, weight control self-efficacy, and depression in overweight men and women. International Journal of Obesity 28(3): 418-425. Onat A, Yıldırım B, Çetinkaya A ve ark. (1999). Erişkinlerimizde obezite ve santral obezite göstergeleri ve ilişkileri: 19901998’de düşündürücü obezite artışı erkeklerde daha belirgin. Türk Kardiyoloji Derneği Arşivi 27: 209-217. Özkan S (2001). Hastalıklara psikolojik tepkiler
  3. Ulusal Konsültasyon Liyezon Psikiyatrisi 1998-1999 Kongre Kitabı, İstanbul, 27-30. Pınar R (2002). Obezlerde depresyon, benlik saygısı ve beden imajı. Cumhuriyet Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi 6(1): 30-41. Resch M, Haasz P, Sido Z (1998). Obesity as psychosomatic disease. European Psychiatry 13(Sup)4: 315. Sencer E (1991). Beslenme ve Diyet
  4. Baskı, Güven Matbaası, İstanbul, 258-285. Wardle J, Williamson S, Johnson F et al