KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Değerler Eğitimi Dergisi / 2004 / Cilt: 2 - Sayı: 7

Gelenek ve Şifahi Kültür Bağlamında Osmanlı Toplumunda Dini Değerler: Otodidakt Eğitim Kurumları ve Kaynakları Örneği

Religious Values in Ottoman Society in the Context of Tradition and Oral Culture: Autodidact Educational Institutes and the Sample of Sources

Hatice KELPETİN ARPAGUŞ
Sayfa
81–126
Yayın Tarihi
2004-07-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bundan dolayı, makalede; gelenek, halk İslamı ve şifahi kültür ile ilgi teorik yaklaşımlardan faydalanıldıktan sonra, bunların ışığında Osmanlı geleneksel halk İslamı ve dini değerleri üzerinde durulacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Halk dini ve islam konusu, aslında, sosyoloji ve antropolojinin ilgi alanları arasında bulunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Nitekim, İslami anlayış ve hayat modeli oluşturma açısından halk İslamı'nın kitabi İslam'dan farklı bir çizgide bulunduğu genel olarak kabul edilen bir husustur.
💡
Sonuç & Katkı:Bundan dolayı, makalede; gelenek, halk İslamı ve şifahi kültür ile ilgi teorik yaklaşımlardan faydalanıldıktan sonra, bunların ışığında Osmanlı geleneksel halk İslamı ve dini değerleri üzerinde durulacaktır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Halk Dini · Osmanlı Halk İslamı · Şifahi Kültür

Özet

Öz Halk dini ve islam konusu, aslında, sosyoloji ve antropolojinin ilgi alanları arasında bulunmaktadır. Ancak, pratik teoloji açısından kelam ilminin de ilgi sahasına girmektedir. Dolayısıyla, bu makale kelam ilmi açısından halk ialamı üzerine durulacaktır. Nitekim, İslami anlayış ve hayat modeli oluşturma açısından halk İslamı'nın kitabi İslam'dan farklı bir çizgide bulunduğu genel olarak kabul edilen bir husustur. Ancak, yaşayan İslam'ı anlamak da tarihi perspektifin göz önünde bulundurulmasını gerekli kılmaktadır. Bu amaçla, Osmanlı hakının dini öğretisine hizmet eden eserlerin ortaya koydukları İslam anlayışına başvurulması zarureti doğmaktadır. Ancak söz konusu İslami yapı, geleneksel İslam'ın bir bölümünü oluşturmaktadır. Bununla birlikte, Guenon'un temsil ettiği bir diğer gelenek anlayışı da söz konusudur. Bundan dolayı, makalede; gelenek, halk İslamı ve şifahi kültür ile ilgi teorik yaklaşımlardan faydalanıldıktan sonra, bunların ışığında Osmanlı geleneksel halk İslamı ve dini değerleri üzerinde durulacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ARPAGUŞ, H. K. (2004). Gelenek ve Şifahi Kültür Bağlamında Osmanlı Toplumunda Dini Değerler: Otodidakt Eğitim Kurumları ve Kaynakları Örneği. Değerler Eğitimi Dergisi, Cilt: 2 - Sayı: 7, 81–126. https://ajindex.com/articles/58249

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Aliyyu'l-kâri (1998). Minehu'r-rnvdi'l-czherfi şerhi'l-fikhi'l-ekber Beyrut: Darü'I-Beşairi'l- İslâmiyye. Althusser, L. (1984). Felsefe ve bilim adamlarının kendiliğinden felsefesi (çev. Ö. Sezgin), Ankara:
  2. Birey ve Toplum. Akşemseddin, Muhammed b. Hazma (1972) Risâletü'n-nûr (Fatih Sultan Mehmed Han'ın Hocası Şeyh Akşemseddin içinde), (haz. A. İhsan Yurt) İstanbul:
  3. Fatih Matbaası. Armağan, M. (1992). Gelenek. İstanbul:
  4. Ağaç. Banarlı, N. S. (1987). Resimli Türk edebiyatı tarihi. İstanbul:MilIi Eğitim Basımevi. Bardakoğlu, A. (2002). Haramlar ve Helâller. İlmihal II içinde (s. 29-193), Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yay. Bîrûnî (1958) Tahkîku mâli'l-Hind. Haydarabad: Dairetü'I-Maarifi'n-Nizamiyye. Çelebioğlu, A. (1996). Muhammediyye 1-11. İstanbul:
  5. Mili Eğitim Basımevi. Demirci, K. (2002). Kutsiyet. Diyanet İslâm Ansiklopedisi içinde (cilt XXVI, s. 495-496),
  6. İstanbul.
  7. Diyarbekirli, Ahmed Mürşidî Efendi (1303). Pend-i Ahmediyye, İstanbul.
  8. Dönmez, İ. K. (2002). Fıkıh (deliller). İlmihal I içinde (s. 144-154), Ankara:
  9. Türkiye Diyanet Vakfı Yay. Ergin, O. N. (1977). Türk maarif tarihi II. İstanbul: Eser Neşriyat. Eşrefoğlu (1317). Müzekki'71-nüfûs. İstanbul.
  10. Erzurumlu, İbrahim Hakkı (1310). Marifetnâme. İstanbul.
  11. Esed, M. (1999). Kur'an mesajı. (çev. C. Koytak ve A. Ertürk). İstanbul: İşaret Yay. Ezherî (1985). Tahzîrü'l-müslimîn. Beyrut: Darü'I-Kitabi'l-Arabî. Gibi), E.J. W. (1958). History of Otoman poetry. London: Lowe-Brydone Ltd. Gazzâllî (1992). İhyâu ulûmi'd-dîn, Beyrut. Guenon, R. ( 1990). Niceliğin egemenliği ve çağın alâmetleri (çev. Mahmut Kanık). İstanbul:
  12. İz Yay. Guenon, R. (1997). Doğu düşüncesi. (çev. L F. Topaçoğlu). İstanbul:
  13. İz Yay. Güngör, E. (1989). İslam tasavvufunun meseleleri. İstanbul: Ötüken Yay. İbn Haldun (1981 ). Mukaddime (nşr. Ali b. Abdülvahid Vafi). Kahire: Daru Nahdati Mısr. (3. baskı). İbn Rüşd (1992). Faslu'l-makâl, (nşr. Bekir Karlığa). İstanbul:
  14. İşaret Yay. İbn Teymiyye (1984). İktidau's-sırati'l-mustakîm li muhalefeti ehli'l-cahîm, 1-11. Riyad: Şeriketü'l-übeykan. İzmirli, İ. H. (1332). Siyer. İstanbul: Tevsî'-i Tıbaat Matbaası. Kadızade İslâmbolî ( 1241). Cevhere-i behiyye-i Ahmediyyefi şerhi'l-vasıyyeti'l-Muhammediyye. İstanbul.
  15. Karaman, H. (1996). İslam hukukunda ictihad. İstanbul: Marmara üniversitesi İlahiyat Vakfı Yay. Karadavudzade (1266). Tevfîku muvaffıkı’l-hayrât fi şerhi delâili'l-hayrât. İstanbul. Kardavî, Y. (1993). Sünneti anlamada yöntem (çev. B. Erul). Kayseri: Rey Yay. Kâtib Çelebi (1863). Mizânü'l-hnk. T