Dergiler / İslami Araştırmalar / 2017 / Cilt: 28 - Sayı: 2

Fahreddin Râzî’de Hz. Davud ve Hz. Süleyman’ın İsmeti Sorunu

Sayfa
120–136
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makaledeHz.Dâvûd ile Hz.Süleyman’ın ismetiyle ilgili yapılan eleştiri ve problemlere karşı Râzî’nin cevapları incelenip değerlendirilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Peygamberler birer insan olarak diğer insanların sahip oldukları genel özelliklere sahiptirler.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kur’ân âyetleri ve hadis metinlerinde nebilerle birlikte günah ve tevbe geçmesi, farklı şekilde anlaşılabilmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makaledeHz.Dâvûd ile Hz.Süleyman’ın ismetiyle ilgili yapılan eleştiri ve problemlere karşı Râzî’nin cevapları incelenip değerlendirilmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Peygamberler birer insan olarak diğer insanların sahip oldukları genel özelliklere sahiptirler. Kur’ân âyetleri ve hadis metinlerinde nebilerle birlikte günah ve tevbe geçmesi, farklı şekilde anlaşılabilmektedir. Bazı âlimler onların günah işlediğini iddia ederler. Diğer bazıları daonların nübüvvet görevi verilmeden önce günah işleyip şirke düşebilecekleri kanaatindedir.Bu, nebilerin getirdiği vahyin güvenirliliği açısından birçok problemi de gündeme getirmektedir. Eğer peygamberler günah işleselerdi, Allah onlara itaati emretmezdi, diğer taraftan ümmetlerinin de günah işlemeleri meşru olurdu. İsmet niteliği, onların, Allah tarafından, kötülükyapma, günah işleme ve yalan söyleme hususunda korunduğunu ifade eder. Bu özellik, nebileriçin zaruri ve gerekli bir şeydir. Peygamberler insan olma bakımından birtakım küçük günahlar veya hatalar işleyebilirler. Fakat bunların nübüvvet vazifesine bir zarar vermediği söylenmiştir. Sünnî anlayış içerisinde nebilerin ismeti problemi konusunu sistematik bir şekilde genişçe ele alan kelâm ve felsefe âlimi Fahreddin er-Râzî (ö.606/1210) olduğu söylenebilir. ÇünküO, konu hakkında ilk defa “İsmetü’l-Enbiyâ” adında müstakil bir eser yazmıştır. Bu makaledeHz.Dâvûd ile Hz.Süleyman’ın ismetiyle ilgili yapılan eleştiri ve problemlere karşı Râzî’nin cevapları incelenip değerlendirilmektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ORAL, O. (2022). Fahreddin Râzî’de Hz. Davud ve Hz. Süleyman’ın İsmeti Sorunu. İslami Araştırmalar, Cilt: 28 - Sayı: 2, 120–136. https://ajindex.com/articles/550520

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Abdulbaki, M.F. el-Mucemu'l-Müfehres li Elfazı'l-Kur'ani'l-Kerim, Çağrı Yay., İstanbul; 1986.
  2. Akçay, M.“Kelâm Literatüründe Peygamber Zelleleri”, Sakarya Üniv. İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt; XIII, Sayı; 24 Yıl; 2011/2, s.1- 33. Aydemir, A. Tefsirde İsrâiliyyat (Hicri Altıncı Asrın Başına Kadar), DİB Yay., Ankara;1979.
  3. Bağdadi, A. Usuli’d-Din, y.y., İstanbul;1346. Buharî, M.İ. el-Camiu’s-Sahih, Çağrı Yayınları, İstanbul;1981.
  4. Bulut, M.-Şentürk R. “İsmet”, DİA, 23. cilt, s.134-8.
  5. Cürcani, S.Ş. et-Tarifat, Tahk; İbrahim elEbyarî, Dâru’l-Kitabi’l-Arabî, Beyrut;trs. Şerhu’l-Mevakıf, Çev: Ömer Türker, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı, İstanbul;2015.
  6. Cüveyni, İ.H. Kitabu’l-İrşad, Çev;A.Bülent Baloğlu vd., TDV.Yay., Ankara;2010.
  7. Çınar, Mahmut, “Peygamberi diğer insanlardan ayıran üç özellik; Vahiy, Mucize ve İsmet”, Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, 2011, sayı:21, s.95-127.
  8. Darimi, E.A. es-Sünen, Çağrı Yayınları, İstanbul;1981. Ebû Dâvûd, S.E. es-Sünen, Çağrı Yay., İstanbul;1981. Ebû Hanife, el-Fıkhu’l-Ekber, Çev: M. Öz, MÜİF. Yay., İstanbul;1995. Eş’arî, E.H. Kitabu Makalatü'l İslâmiyyin ve İhtilafi'l-Musallin, Tash:H.Ritter,y.y.,Wıesbaden; 1980.
  9. Farabi, M. İhsaü’l-Ulûm, Nşr;Osman M.Emîn, y.y., Kahire;1931. Gazâli, E.H. İhyau Ulumi’d-Din, Çev: A. Serdaroğlu, Bedir Yay., İstanbul;1974.
  10. Goldziher, I. “İsmet”, MEB İslâm Ansiklopedisi, V.cilt, s.1124-6 Hadidî, M. İsmetü’l-Enbiyâ, Matbaatu’l-Emâne, Mısır;1399/1979.
  11. Isfehani, R. el-Müfredât fî Garîbi’l-Kur’an, Tahk: S.Adnan Ravâviri, Beyrut;1992. İbn Bâbeveyh, Ş.S. Risâletu İ’tikâdati’lİmâmiyye, Çev;E.Ruhi Fığlalı,y.y., Ankara;1978. İbn Fûrek, Mücerredü makalât, Neşr: D. Gimaret, y.y., Beyrut; 198 İbn Haldun, Mukaddime, Haz:S.Uludağ, y.y., İstanbul;1983.
  12. İbn Hallikan, Vefeyâtü’l-A‘yân, y.y., Beyrut;1977.
  13. İbn Humeyr, A. Tenzihü'l-Enbiyâ amma Nesebe ileyhim Husaleti'l-Ağbiya, Tahk:Muhammed Rıdvan Daye, y.y., Beyrut; 1990. İbn Manzûr, C. Lisanü’l-Arab, Daru Sadır, Beyrut; trs. İbnü’l-Esir, E.H. el-Kamil fi’t-Tarih, y.y., Kahire; 1966. İbnü’l-Kıftî, İhbârü’l-Ulemâ bi Ahkami’lHukema,y.y.,Kahire;trs. İci, A. el-Mevakıf fi İlmi Kelâm, Alemü’l-Kulub, Kahire;trs. Kadı A. Şerhu’l-Usuli’l-Hamse, Çev; İlyas Çelebi, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı, İstanbul;2013. Kurtubî, M.A. el-Câmi’u li ahkâmi’l-Kur’an, İhyâu türâsi’l-Arabî, Beyrut; trs. Mâtürîdî, E.M. Kitâbu’t-Tevhid, Haz; B.Topaloğlu-M.Aruçî, İSAM yay., Ankara;2005. Te’vilâtu-Kur’ân, Tahk; Bekir Topaloğlu, Mizan Yayınları, İstanbul;2015.
  14. Murtaza, Ş.M. Tenzih