Dergiler / İslami Araştırmalar / 2018 / Cilt: 29 - Sayı: 3

Tefsirde Bir İlke Olarak Tevakkuf -Ebû Mansûr Mâturîdî Örneği

Tawaqquf as a Principle in Tafsir -The Sampling of Abu Mansur Maturidi

Sayfa
626–641
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dolayısıyla tevakkuf, tefsir ilmiçerçevesinde ele alınmış, tevakkuf kavramının tanımı, kapsamı, önemi, işletilişi hakkındadeğerlendirmelerde bulunulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tevakkuf, daha çok hadis ilminde rivâyetler arası çelişkilerin giderilmesinde son çare olarakkullanılan bir yöntem olarak tanımlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Oysa bu kavramın gerek ilmî bir yöntem gerekse birtavır olarak daha geniş bir yelpazesi vardır.
💡
Sonuç & Katkı:Dolayısıyla tevakkuf, tefsir ilmiçerçevesinde ele alınmış, tevakkuf kavramının tanımı, kapsamı, önemi, işletilişi hakkındadeğerlendirmelerde bulunulmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Tevakkuf, daha çok hadis ilminde rivâyetler arası çelişkilerin giderilmesinde son çare olarakkullanılan bir yöntem olarak tanımlanmıştır. Oysa bu kavramın gerek ilmî bir yöntem gerekse birtavır olarak daha geniş bir yelpazesi vardır. Tevakkuf kimi zaman kınanan bir tavır kimi zaman dauyulması gereken bir tutum olarak görülmüştür. Tevakkuf, tefsir ilminde kavramsal kullanıma veuygulamalı bir yöntem ilkesine ulaşmamıştır. Kimi müfessirler onu yöntemlerinin önemli birilkesi olarak görürken kimi müfessirler eserlerinde ona hiç yer vermemişlerdir. Müfessir EbûMansûr Mâturîdî tevakkufa önem atfetmiştir. O, tevakkufu ilahî hitabın gayesi ve te’vîlin sınırlarıaçısından, pek çok durumda en doğru ilke olarak nitelemiştir. Bu çalışmada Ebû MansûrMâturîdî’nin Te’vîlâtü’l-Kur’ân adlı eseri çerçevesinde tevakkuf üzerine odaklanılmış, zamanzaman diğer müfessirlerin görüşlerine de başvurulmuştur. Dolayısıyla tevakkuf, tefsir ilmiçerçevesinde ele alınmış, tevakkuf kavramının tanımı, kapsamı, önemi, işletilişi hakkındadeğerlendirmelerde bulunulmuştur.

Abstract

The concept of tawaqquf has been defined as a method used as the final attempt to settle the coflictions among narrations mostly in the science of Hadith. However, this concept has a wide range of variations including both a scientific method and an attitude. Sometimes, Tawaqquf has been regarded as a condemned attitude while sometimes accepted as a method which must be adapted. In the science of tafsir, tawaqquf isn’t perceived as a concept that is usable and and applicable method principle. Some interpreters haven’t given it any attention in their works whereas some interpreters have seen it as an important principle of their methods. Interpreter Abu Mansur Maturidi attributed a great significance to tawaqquf. He defined the notion of tawaqquf as the truest method in many cases in terms of the aim of devine salutation and within the limit of Tawil. In this study, tawaqquf is analyzed within the frame of the work named ‘Ta’wilat al Qur’an’ by Abu Mansur Maturidi; references to the views of other interpretators are also included in the article. Therefore, the tawaqquf is analyzed in the scope of the science of tafsir; definition of the concept of tawaqquf, its content, importance and usage are evaluated and interpreted in this study.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇAKIR, E. (2022). Tefsirde Bir İlke Olarak Tevakkuf -Ebû Mansûr Mâturîdî Örneği. İslami Araştırmalar, Cilt: 29 - Sayı: 3, 626–641. https://ajindex.com/articles/550507

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. Abdurrezzak b. Hemmam es-San‘ânî, Tefsiru Abdirrezzak, c. 1-3, (thk. Mahmud Muhammed Abduh, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut 1999. Ahmed b. Hanbel (ö. 241/855), Usûlü's-Sünne, Dâru’l-Menâr, Suud 1411/1991. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali (ö. 370/981), elFusûl fî’l-Usûl, c. 1-4, Vizâretu’l-Evkâf 2. Baskı, Kuveyt 1994. Cevherî, Ebû Nasr İsmâil Hammâd (ö. 400/1009’dan önce), es-Sıhâh, c. 1-4, (thk. Ahmed Abdulğafûr Attâr, Dâru’l-İlm li’lMelâyîn, 4. Baskı, Beyrut 1987.
  2. Demir, Osman, “Tevakkuf”, TDV İslam Ansiklopedisi, İstanbul 2011, c. 40, ss. 579. Ebû Hanife Nu‘man b. Sâbit (ö. 150/767), elFıkhu’l-Ekber, Dâru’l-Kütübi’l-Arabiyye, Mısır ty. Ebû Ubeyde Ma‘mer el-Müsennâ (ö. 209/824 [?]), Mecâzu’l-Kur’ân, c. 1-2, (haz. Muhammed Fuad Sezgin), Mektebetü’l-Hanci, 1954. Ebû’l-Hasen el-Eş‘arî (ö. 324/935-36), el-İbâne an Usûli’d-Diyâne, (thk. Hüseyn Mahmud), Dâru’l-Ensâr, Kahire 1397-1977. Ensârî, Zekeriyya (ö. 926/1520), el-Enîka fî Ta‘rîfâti’d-Dakîka, (thk. Mâzin el-Mübârek, Dâru’l-Fikri’l-Muâsır, Beyrut 1411/1991. Ezherî, Muhammed b. Ahmed (ö.370/980), Tehzîbu’l-Luğa, c. 1-8, (thk. Muhammed İved), Dâru İhyâi Turâsi’l-Arabî, Beyrut 2001. Gazzâlî, Ebû Hâmid Muhammed (ö.505/1111), elMustasfa, (thk. Muhammed Abdusselam) Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1993.
  3. Güman, Osman, “Fıkıh Usûlü Geleneğinde Farklı Bir Tavır: Tevakkuf”, Ondokuz Mayıs Üniv. İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2012, sayı: 33, ss. 139‐173. Hattâbî, Ebû Süleymân Hamd b. Muhammed b. İbrâhîm b. Hattâb (ö. 388/998), Meâlimu’sSünen, c. 1-4, Matbaatü’l-İlmiyye, Halep 1932. İbn Âşur (ö. 1284/1868), Muhammed et-Tâhir, Tefsiru’t-Tahrîr ve’t-Tenvîr, c. 1-30, Dâru’tTunusiyye, Tunus 1984.
  4. İbn Atıyye, Ebû Muhammed Abdulhak b. Galib elEndelûsî (ö. 541/1147), el-Muharreru’l-Vecîz fi Tefsiri’l-Kitabi’l-Aziz, c. 1-4, (thk. Abdusselam Abduşşâfî, Dâru’l-Kütübi’lİlmiyye, Beyrut 2001. İbn Hacer el-Askalânî, Ebû’l-Fadl Ahmed b. Ali (ö. 852/1449), Nuhbetü’l-Fiker fî Mustalahi Ehli’lEser, (thk. ‘Isâm es-Sabâbtî ve ‘Imâd es-Seyyid) Dâru’l-Hadis, 5. Baskı, Kahire 1997.
  5. İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî b. Ahmed b. Saîd el-Endelüsî el-Kurtubî (ö. 456/1064), el-Fasl fî’l-Milel ve’l-Ehvâi ve’n-Nihal, c. 1-4, Mektebetü’l-Hanci, Kahire ty. İbn Manzûr, Muhammed (ö. 711/1311), Lisânu’lArab, Dâru Sâdır, 3. Baskı, Beyrut 1414/1994. Kazvînî, Ahmed b. Fâris b. Zekeriyya (ö. 395/1004), Mekâyisü’l-Lüğa, c. 1-6, (thk. Abdusselam Muhammed Harun), Dâru’l-Fikr, 1979. Mâturîdî, Ebû Mansûr Muhammed (ö. 333/944), Te’vîlâtü’l-Kur’ân, c. 1-17, (thk. Bekir Topaloğlu vdğr.