KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2009 / Cilt: 8 - Sayı: 16

Hadis şerhçiliğinin doğuşu ve gelişimi

The birth and rise of hadith interpretativeness

Zişan TÜRCAN
Sayfa
101–134
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Hadisleri anlama, yorumlama ve şerh etme geleneği, ‘münferit rivayetlerin izahı, ‘belli bir kitabın rivayetlerinin yorumu’ ve ‘belli bir hadis kitabının şerhi’ çizgisini takip etmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hadise ilgi başlangıçta, kişilerin Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Peygamber’in tavsiyeleri doğrultusunda yaşama arzularından doğmuştu ve bu ilgi ‘anlama’ çabası ile sınırlı idi.
💡
Sonuç & Katkı:Hadisleri anlama, yorumlama ve şerh etme geleneği, ‘münferit rivayetlerin izahı, ‘belli bir kitabın rivayetlerinin yorumu’ ve ‘belli bir hadis kitabının şerhi’ çizgisini takip etmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Hadise ilgi başlangıçta, kişilerin Hz. Peygamber’in tavsiyeleri doğrultusunda yaşama arzularından doğmuştu ve bu ilgi ‘anlama’ çabası ile sınırlı idi. Hadislerin metinleşmesi ile birlikte ‘yorumlama’ dönemine girilmiştir. Bu anlama ve yorumlama faaliyeti münferit hadislerin yorumu şeklinde iken, - otorite kazanma süreçlerine bağlı olarak- belli hadis kitaplarının esas alınmasıyla birlikte dördüncü asırda ‘hadis şerhi’ kendine özgü yapı ve sistematiği olan bir edebiyat türü haline gelmiştir. Hadisleri anlama, yorumlama ve şerh etme geleneği, ‘münferit rivayetlerin izahı, ‘belli bir kitabın rivayetlerinin yorumu’ ve ‘belli bir hadis kitabının şerhi’ çizgisini takip etmiştir.

Abstract

At the beginning, relevance with hadith was originated from the desire of Prophet’s companions to live in accordance with his recommendations. And the relevance was limited with understanding of the hadiths. The recording of hadiths provided their interpretation (sharh) and classification. The interpretative studies focused upon some hadith collections after they were given precedence over others. As a result, the interpretativeness of hadith became a literary genre, which has own structure and characteristic. The interpretativeness developed stage by stage in the historical process. First stage is the explanation of individual hadiths without taking into consideration the sources/books to which they belong. Second stage is the explanation of hadiths which certain books include. As for third stage, it is the interpretation of books. In this stage, the studies concentrated on the structures and characteristics of those books and hadiths they include.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TÜRCAN, Z. (2022). Hadis şerhçiliğinin doğuşu ve gelişimi. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 16, 101–134. https://ajindex.com/articles/537773

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Aynî, Bedruddîn Ebû Muhammed, Umdetu’l‐kârî şerhu sahîhi’l‐Buhârî, I‐XXV, Dâru’l‐Kütübi’lİlmiyye, Beyrut 1421/2001. A’zamî, Muhammed Mustafâ, Dirasât fî’l‐hadîsi’n‐nebeviyye ve târîhi tedvînihi, I‐II, el‐Mektebetu’lİslâmiyye, yy., 1413/1996.
  2. Ahmed Naim, Sahîh‐i Buhârî Muhtasarı Tecrîd‐i Sarîh, IV. Baskı,
  3. Başbakanlık Basımevi, Ankara 1976. Azîmâbâdî, Muhammed Şemsu’l‐Hak, Avnu’l‐ma’bûd şerhu Süneni Ebî Dâvûd, Dâru’l‐Kütübi’lilmiyye, Beyrut 1415H. Bâcî, Ebû’l‐Velîd Suleyman b. Halef, el‐Muntekâ şerhu muvatta’ı Mâlik, tahk.: Muhammed Abdulkâdir Ata, Dâru’l‐Kütübi’l‐İlmiyye, Beyrut 1420/1999. Bağdadî, Ebû Mansur Abdulkâhir b. Tâhir (429/1037), el‐Fark Beyneʹl‐fırak ve beyânu’l‐fırkati’n‐nâciye, tahk.: Muhammed Muhyiddîn Abdulhamîd, Beyrut, ts. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el‐Huseyn, es‐Sünenu’l‐kubrâ, tahk.: Muhammed Abdulkâdir Ata, I‐X, Mektebetu Dâri’l‐Bâz, Mekke 1414/1994.
  4. Bilen, Mehmet, İbn Hacer’in Buhârî’ye Yöneltilen İtirazlara Verdiği Cevaplar, Basılmamış Doktora Tezi, Ankara 2004.
  5. Bilen, Osman, Çağdaş Yorumbilim Kuramları, Kitâbiyât, Ankara 2002. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmâil, el‐Câmiu’s‐sahîh, I‐VIII, Çağrı Yay. İstanbul 1992.
  6. Çakın, Kamil, “Buhârî’nin Otoritesini Kazanma Süreci”, İslâmi Araştırmalar, Ankara 1997, c. X, sayı: 2, ss. 100–109.
  7. David, West, Kıta Avrupası Felsefesine Giriş, çev.: Ahmet Cevizci, Paradigma, İstanbul 1988. Dihlevî, Şah Veliyullah (1176/1762), Huccetullâhi’l‐bâliğa, çev: Mehmet Erdoğan, İz Yayınları, I‐ II, İstanbul 2002. Ebû Dâvûd, Suleyman b. Eş’as es‐Sicistânî, er‐Risâle ilâ ehl‐i Mekke, tahk.: Muhammed b. Lutfî es‐ Sabbağ, el‐Mektebetu’l‐İslâmî, Beyrut 1405H. Ebû Dâvûd, es‐Sünen, I‐IV, Çağrı yay. İstanbul 1992. Hâkim, Ebû Abdillah Muhammed en‐Neysâbûrî, Ma’rifetu ‘ulûmi’l‐hadîs, tahk.: es‐Seyyid Muazzam Hüseyn, II. baskı, Dâru’l‐Kütübi’l‐İlmiyye, Beyrut 1977. Hâkim, Ebû Abdillah Muhammed en‐Neysâbûrî, el‐Medhal ilâ kitâbi’l‐iklîl, tahk.: Fuâd Abdulmun’im Ahmed, Dâru’d‐Da’ve, İskenderiye, ts. Hallaq, Wael. B., A History of Islamic Leg al Theories‐An Introduction to Sunnî Usûl al‐Fiqh‐ Cambridge University Press, Cambridge 1997. Hamîdâtu, Mustafa, “eş‐Şurûhu’l‐Endülüsiyye li Sahîhi’l‐İmam el‐Buhârî –Şerhu’l‐Mühelleb b. Ebî Sufra enmûzecen‐, Mecelle minber ed‐dirasâti’ş‐şer’iyye, Şa’bân, 1426 / Eylül, 2005, sayı: 5, ss. 72–80. Hatîb, Ahmed b. Ali el‐Bağdâdî, Takyîduʹl‐ilm, tahk.: Yusuf el‐Aş, II. Baskı, Dâru ihyâi’s‐sünneti’nnebeviyye 1974. Hatîb, Ahmed b. Ali el‐Bağdâdî, Câmî’ li ahlâki’r‐râvi ve adâbi’s‐sâmi’, tah