Dergiler / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2013 / Cilt: 12 - Sayı: 24

Bid'at ehlinden hadis rivayeti kapsamında mihne sürecinin cerh ve ta'dile etkisi

Within the scope of hadīth transmission from people of heresy the effect of mihna on the Jarh-ta dīl

Sayfa
29–57
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu durum, halkul-Kuran düşüncesini kabul eden râvilerin bu nedenle cerh edildiği ve rivayetlerinin terk edildiği iddiasını zayıflatmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Mihne sürecinde Kuran mahlûk değildir demediği veya halkul-Kuran meselesinde görüşünü açıklamayıp tevakkuf ettiği için, güvenilir râvilerin, hadisçiler tarafından haksız yere cerh edildiği ve hadislerinin terk edildiği yönünde bir iddia bulunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Buna karşılık usul-i hadis eserlerinde ehl-i bidatten hadis rivayetine imkân veren bir yaklaşım söz konusudur.
💡
Sonuç & Katkı:Bu durum, halkul-Kuran düşüncesini kabul eden râvilerin bu nedenle cerh edildiği ve rivayetlerinin terk edildiği iddiasını zayıflatmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Mihne sürecinde Kuran mahlûk değildir demediği veya halkul-Kuran meselesinde görüşünü açıklamayıp tevakkuf ettiği için, güvenilir râvilerin, hadisçiler tarafından haksız yere cerh edildiği ve hadislerinin terk edildiği yönünde bir iddia bulunmaktadır. Buna karşılık usul-i hadis eserlerinde ehl-i bidatten hadis rivayetine imkân veren bir yaklaşım söz konusudur. Öte yandan mihne sürecinde halkul-Kuran hususunda Ahmed b. Hanbel gibi çok net bir karşı duruş sergilemeyen, bu fikri kabul ettiğini söyleyen pek çok râvinin rivayetleri Kütüb-i Sitteye intikal etmiştir. Bu durum, halkul-Kuran düşüncesini kabul eden râvilerin bu nedenle cerh edildiği ve rivayetlerinin terk edildiği iddiasını zayıflatmaktadır.

Abstract

There is a claim that trustworthy transmitters were impugned and their transmissions were abandoned since they did not hold the doctrine that Qur an was not created or suspended the judgment on the issue. However, there is an approach in the hadīth methodology which allows the transmission from people of heresy. On the other hand, reports of many transmitters who did not uphold an exact stance against the doctrine of creativeness of Qur an during the Minha process unlike Ahmad b. Hanbal and accepted the idea were managed to get in Canonical Works. This situation undermines the claim that the transmitters who accepted the doctrine of creativeness of Qur an were impugned and that their narrations were abandoned.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AŞAHYAR, T. (2022). Bid'at ehlinden hadis rivayeti kapsamında mihne sürecinin cerh ve ta'dile etkisi. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 12 - Sayı: 24, 29–57. https://ajindex.com/articles/537691

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abdulfettâh Ebû Gudde, Mes’eletü halki’l-Kur’an ve eseruha fî sufûfi’r-ruvâti ve’l-muhaddisîn ve kütübi’l-cerhi ve’t-ta‘dîl, Mektebetü Matbu‘âti’l-İslâmiyye, Beyrut, ts. Ahmed b. Hanbel eş-Şeybânî, Müsned, (c. 1-4), Kahire 1313/1895. Âl-i Teymiyye (Abdüsselam b. Teymiyye, Abdülhamid b. Teymiyye, Ahmed b. Teymiyye), el- Müsvedde fî ‘usûli’l-fıkh, tahk.: Ahmed b. İbrahim ez-Zervî, (c. 1-2), Riyad Dâru’l-fadile 1422/2001.
  2. Ayşe Esra Ağırakça Şahyar, Kütüb-i Sitte’den Örneklerle Zayıf Hadis Rivayeti Metodolojik Anlam ve Yorum, İstanbul 2011. Beşîr Ali ‘Umer, Menhecü’l-İmam Ahmed fî i‘lâli’l-ehâdîs, (c. 1-2), Vakfu’s-Selam, yy., 1425/2005. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmail, Sahîhu’l-Buhârî,, (c. 1-8), İstanbul 1981. Ebû Dâvûd, Süleyman b. Eş‘as es-Sicistânî, es-Sünen, tahk.: M. Muhyiddin Abdülhamid, (c. 1-4), Kahire 1354/1935. Ebû Sehl Muhammed b. Abdirrahman el-Miğrâvî, Mevsûatü mevâkifi’s-selef fi’l-akîde ve’l-menheci ve’t-terbiye, (c. 1-10), el-Mektebetü’l-İslâmiyye, Kahire, ts. Ebû Ca‘fer Muhammed b. ‘Amr el-‘Ukaylî, ed-Du‘âfâu’l-kebîr, tahk.: Emin Kal’aci, (c. 1-4), Beyrut 1404/1984. Ebu’l-Mu‘âtî en-Nevevî ve dğr., Mevsu ‘atü akvâli el-İmam Ahmed b. Hanbel fî ricâli’l-hadîs ve ‘ilelihi, (c. 1-4), Alemü’l-kütüb, yy., 1417/1997. Ebû Abdillah el-Hâkim Muhammed b. Abdullah en-Nisâbûrî, Ma‘rifetü ‘ulûmi’l-hadîs, tahk.: Es- Seyyid Mu’zam Hüseyin, Beyrut 1397/1977. Ebu Ca‘fer Muhammed b. Cerîr et-Taberî, Tarihu’t-Taberî, tahk.: Dâru’t-turas, (c. 1-11), Beyrut 1387. Ebû Sehl Muhammed b. Abdirrahman el-Miğrâvî, Mevsûatü mevâkifi’s-selef fi’l-akîde ve’l-menheci ve’t-terbiye, (c. 1-10), el-Mektebe el-İslâmiyye, Kahire, ts. Haldûn el-Ahdeb, Esbâbu İhtilâfi’l-Muhaddisîn, (c. 1-2), Dâru’s-Saûdiyye, Cidde 1407/1987. Hatîb, Ebû Bekir Ahmed b. Ali el-Hatîb el-Bağdâdî, Kitâbu’l-Kifâye fî ‘ilmi’r-rivâye, Beyrut 1409/1988. --------, Tarihu Bağdâd ve züyûluhü, tahk.: Mustafa Abdülkadir Ata, (c. 1-24), Beyrut 1417. Hayrettin Yücesoy, “Mihne”, DİA, c. 30, ss. 26-27. Hüseyin Hansu, “Mihne Sürecinin Hadis İlimleri Üzerindeki Etkileri”, Mihne Süreci ve İslami İlimlere Etkisi, Ankara 2012.
  3. Hüseyin Kahraman, Kûfe’de Hadis (İlk Üç Asır), Emin Yayınları, Bursa 2006, ss. 362-373. İbn Ebî Hâtim, Ebû Muhammed Abdurrahman b. Ebî Hâtim, Kitabu’l-Cerhi ve’t-ta‘dîl, (c. 1-9), Beyrut 1371/1952.
  4. İbn Hacer, Ahmed b. Ali b. Hacer el-Askalânî, Tehzîbü’t-Tehzîb, (c. 1-12), Dairetü’l-maarifi en- Nizâmiyye, Hind 1326. --------, Nüzhetü’n-nazar fî tavdîhi Nuhbetü’l-fiker, tahk.: Nuruddin ‘Itr, D