Dergiler / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 18 - Sayı: 35

HİCRÎ BEŞİNCİ ASRA KADAR KUZEY AFRİKA’DA HANEFÎLİK

HANAFISM IN NORTH AFRICA UNTIL FIFTH CENTURY AH

Sayfa
75–100
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışma, Hanefî mezhebinin farklı bir bölge olan Kuzey Afrika’dakidurumunu incelemesi nedeniyle fıkıh tarihi açısından önem arz etmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada Hanefî mezhebinin hicrî beşinci asra kadar Kuzey Afrika’daki durumuele alınmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamda Hanefî mezhebinin bölgede nasıl yayıldığı, önemli Hanefî fakihleri ve bölgede nasıl son bulduğu hakkında bilgi verilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışma, Hanefî mezhebinin farklı bir bölge olan Kuzey Afrika’dakidurumunu incelemesi nedeniyle fıkıh tarihi açısından önem arz etmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada Hanefî mezhebinin hicrî beşinci asra kadar Kuzey Afrika’daki durumuele alınmaktadır. Bu bağlamda Hanefî mezhebinin bölgede nasıl yayıldığı, önemli Hanefî fakihleri ve bölgede nasıl son bulduğu hakkında bilgi verilmiştir. Birçoğu kadılık ve yöneticilikyapmış önemli fakihlerin müntesip olduğu Hanefilik Kuzey Afrika’da öğrenci faaliyetleri vedevlet desteğiyle yayılmıştır. Hicri beşinci asra kadar bölgede varlığını devam ettiren Hanefiliksiyasi tercihler, mihne olayı ve Mâlikî fakihlerin aleyhte çalışmaları gibi birçok etkenden dolayısona ermiştir. Bu çalışma, Hanefî mezhebinin farklı bir bölge olan Kuzey Afrika’dakidurumunu incelemesi nedeniyle fıkıh tarihi açısından önem arz etmektedir.

Abstract

This study deals with the situation in North Africa until the fifth century AH of Hanafī School. In this context, information is given on how the Hanafī School spread in the region, important Hanafī jurisprudence (fakihs) and how it ended in the region. The Hanafite, that many judgeships and administrators are involved, spread with student activities and government support in North Africa. The Hanafite continued to exist in the region until the fifth century, came to an end due to many influences, such as political preferences, the mihne event, and the negative activities of Malikī jurisprudence (fakihs). This study is important because it examines the situation of the Hanafī school in North Africa which a different region in terms of fiqh history.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARADAĞ, B. (2022). HİCRÎ BEŞİNCİ ASRA KADAR KUZEY AFRİKA’DA HANEFÎLİK. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 35, 75–100. https://ajindex.com/articles/537544

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Abbâs, İhsân. el-Arab fî Sakaliyya. Beyrut: Dâru’s-Sekâfe, 1975. El-Abderî, Muhammed b. Yusuf b. Ebi’l-Kasım b. Yusuf. et-Tâc ve’l-İklîl li Muhtasar-i Halîl. 8 Cilt. Yy.: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1416/1994.
  2. Ay, Mahmut. Mu‛tezile ve Siyaset. İstanbul: Pınar Yayınları, 2002.
  3. Aytepe, Mahsum. “Mu‘tezile Kelâmında Ötekine Ulaşma Kaygısı Olarak Emr-i Bi’l-Ma‘rûf Nehy-i ‘Ani’l-Münker İlkesi”. Mukaddime: Mardin Artuklu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8/1 (2017): 83-97.
  4. Bakkal, Ali. İslâm Fıkıh Mezhepleri. İstanbul: Rağbet Yayınları, 2002.
  5. Bardakoğlu, Ali. “Hanefî Mezhebi”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 16: 1-21. İstanbul: TDV Yayınları, 1997. Bedrân, Abdülkadir b. Ahmed b. Mustafa Abdülkadir. Münâdemetü’l-Atlâl ve Müsâmeretü’lHayâl. Thk. Zahîr eş-Şâviş. Beyrut: el-Mektebû’l-İslâmî, 1985.
  6. Çavuşoğlu, Ali Hakan. “Sahnûn”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 35: 534-538. İstanbul: TDV Yayınları, 2008. Ed-Debbâğ, Ebû Zeyd Abdurrahman b. Muhammed b. Ali Ensârî. Me‛âlimu’l-Îmân fî Ma‛rifet Ehli Kayrevân. Ekmelehu ve Allaka aleyhi Ebü’l-Fazl İbn Nâcî Ebü’l-Kasım b. İsa b. Nâcî et-Tenûhî el-Kayrevânî. Thk. İbrahim Şebbûh. 3 Cilt. Mısır: Mektebetü’l-Hancî, 1978. Ed-Devadârî, Ebû Bekr b. Abdullah b. Aybek. Kenzü’d-Dürer ve Câmi‛ü’l-Gurer (ed-Dürretü’lMudiyye fî Ahbâri’d-Devleti’l-Fâtımiyye). Thk. Sâlihuddîn el-Müncid. 9 Cilt. Kahire: Matbaatü Lecneti’t-Telîfi ve’t-Tercümeti ve’n-Neşr, 1380/1961. Ebû Zehrâ, Muhammed. İslam’da Siyasî, İtikadî ve Fıkhî Mezhepler Tarihi. Trc. Sıbğatullah Kaya. İstanbul: Birim Yayınları, 1993. Ebû Zehrâ, Muhammed. Ebû Hanife. Trc. Osman Keskioğlu. Ankara: DİB Yayınları, 2005.
  7. Emin, Ahmed. Zuhru’l-İslâm. Kahire: Müessesetü Hindâvî, 2013. Ebû’l-Arab, Muhammed b. Ahmed b. Temim et-Temîmî el-Mağribî el-Ifrikî. Tabakât-ı Ulemâi Ifrîkıye. Beyrut: Dârul-Kitâb, Ty. Halid, Muhammed Mesud. Trc. Muhammed Tayyib Kılıç. “Endülüs İslam Hukuk Tarihi: Genel Bir Bakış”. İstem. 7/14 (2009). 403- 433. Hallâf, Abdulvahhab. Hulâsatu Târîhi’t-Teşrî‛i’l-İslâmî. Kuveyt: Dâru’l-Kalem, Ty. El-Hamevî, Ebû Abdillâh Şihâbüddîn Yâkût b. Abdillâh er-Rûmî. Mu‛cemü’l-Büldân. 7 Cilt. Beyrut: Dâru Sâdır, 1995.
  8. Harekat, İbrahim. “Magrib”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 17: 314-318. Ankara: TDV Yayınları, 2003. Hasan Hüsnî, b. Sâlih b. Abdülvehhâb b. Yûsuf. el-İmâm el-Mâzirî. Tunus: Dâru’l-Kütübi’şŞariyye, Ty. El-Hattâb, Ebû Abdullah Şemseddin Muhammed b. Muhammed b. Abdurrahman er-Ruaynî. Mevâhibü’l-Celîl li-Şerhi Muhtasarı Halîl. 6 C