KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2020 / Cilt: 19 - Sayı: 1

The Significance of Expression of the Participle in the Holy Qur’an

Mohamed Rizk Shoeir
Sayfa
405–426
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

It is an emergency matter; that is, the evidence in the suspicious attribute is the origin and occurrence of a branch and vice versa in the participle.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:The participle: It is one of the most important names in the literal language and grammar; to use the wording to speak a lot, it is a fact in the past and metaphor in the past and reception.
📊
Temel Bulgular & Veri:The participle is mentioned (the verb “he does”)–in the first quarter of the Noble Qur’an–two hundred and twenty-five (225) times distributed as follows: seventy (70) times in Surat Al-Baqara.
💡
Sonuç & Katkı:It is an emergency matter; that is, the evidence in the suspicious attribute is the origin and occurrence of a branch and vice versa in the participle.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Abstract

The participle: It is one of the most important names in the literal language and grammar; to use the wording to speak a lot, it is a fact in the past and metaphor in the past and reception. The participle is mentioned (the verb “he does”)–in the first quarter of the Noble Qur’an–two hundred and twenty-five (225) times distributed as follows: seventy (70) times in Surat Al-Baqara. Fifty-two (52) times in Surat Al-Imran. Forty (40) times in Surat Al-Nisaa. Thirty-four (34) times in Surat Al-Maedah. Twenty-nine (29) times in Surat Al-Anam. The participle is a specific formulation that includes three meanings: the event, the occurrence, and the person from whom the event occurred. and that it conducts the course of the verb, it is a renewed, not fixed quality, and it adds extra meaning to the meaning of the verb in addition to its course of action. Formulating the noun of the subject from the ternary verb, the noun of the subject is coined with the weight of the ternary past tense with an increase of a thousand after the first letter of the verb, and the last letter is broken on the weight of an actor, such as: sitting, writing of a writer. It is an emergency matter; that is, the evidence in the suspicious attribute is the origin and occurrence of a branch and vice versa in the participle.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Shoeir, M. R. (2022). The Significance of Expression of the Participle in the Holy Qur’an. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 1, 405–426. https://ajindex.com/articles/537516

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Belarc, Belkasım. Lugatu’l-Kur’ani’l-Kerim: Dirâse lisâniyye li’l-muştakkât fi’r-rub’i’l-evvel. Cezayir: Dâru’l-Ulûm, 2005. Cevherî, Şemseddin Muhammed b. Abdulmun’im. Şerhu şuzûri’z-zeheb fî ma’rifeti kelâmi’l-Arab. thk. Nevâf b. Cezâi’l-Hârisî. 2 Cilt. Medine: İmâdetu’l-Bahsi’l-İlmî bi’l-Câmiati’l-İslâ- miyye, 1423/2004. Cîlî, Abdulâl İdrîs. “el-Adûl ani’l-asl beyne’l-muştekkâti’s-sarfiyye”. Mecelletu’l-Ekâdîmiyyeti’l-A- rabiyye li’l-Ulûm ve’t-Tiknuluciyâ 5/15, (2014). Cürcânî, Abdulkâhir, Delâilu’l-i’câz fî ilmi’l-meânî. thk. Mahmud Muhammed Şâkir Ebu Fehr. Ka- hire: Matbaatu’l-Medenî, 3. Basım, 1992.
  2. Dayf, Şevkî. el-Medârisu’n-nahviyye. Kahire: Dâru’l-Meârif, 7. Basım, ts. Ebû Hayyân el-Endelusî, Muhammed b. Yusuf. el-Bahru’l-muhît fi’t-tefsîr. thk. Sıdkı Muhammed Cemîl. 11 Cilt. Beyrût: Dâru’l-Fikr, 1420. Ebû Musa, Muhammed. Hasâisu’t-terâkîb: Dirâse tahlîliyye li-mesâili ilmi’l-meânî. Kahire: Mektebetu Vehbe, ts. Ebu’t-Tayyib, Muhammed Sıddık Han. Neylu’l-merâm min tefsiri âyâti’l-ahkâm. thk. Muhammed Hasan İsmail-Ahmed Ferîd el-Mezîdî. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 2003. Esterebâzî, er-Radî, Necmeddin. Şerhu Şâfiyye İbnu’l-Hâcib. thk. Muhammed Nûr, Muhammed ez-Zefzâf ve dğr. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1395/1975. Fârisî, Ebû Alî. El-İzâhu’l-adudî. thk. Hasen Şâzelî Ferhûd. Riyâd: Riyad Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, 1389/1969. Hammâdî, Celâl Abdullah Muhammed Seyf. el-Adûl fî siyagi’l-muştekkât fi’l-Kur’âni’l-Kerîm: Dirâse delâliyye. Taiz: Taiz Üniversitesi, Yüksek Lisans Tezi, 2007.
  3. Hasan, Abbas. en-Nahvu’l-vâfî. 4 Cilt. Kahire: Daru’l-Meârif, 15. Basım, ts. İbn Cinnî, Ebu’l-Feth Osman. el-Munsif. thk. İbrahim Mustafa. Kahire: Matbaatu Mustafa el-Bâbî, ts. İbn Hişâm, Abdullah b. Yûsuf. Mugni’l-lebîb an kutubi’l-Earîb. thk. Mâzin el-Mubarek-Muhammed Alî Hamdullah. 2 Cilt. Dımaşk: Dâru’l-Fikr, 5. Basım, 1985. İbn Hişâm, Abdullah b. Yûsuf. Şerhu katri’n-nedâ ve belli’s-sadâ. thk. Muhammed Muhyiddin Ab- dulhamîd. Kahire: y.y, 11. Basım, 1383. İbn Hişâm, Ebû Muhammed Abdilleh Cemaluddin. Evdahu’l-mesâlik ilâ elfiyyeti İbn Mâlik. Beyrut: el-Mektebetu’l-Asriyye, 4 Cilt, ts. İbn Mâlik, Cemaluddin Muhammed. Şerhu’t-teshîl. thk. Muhammed Abdulkâdir Atâ-Târık Fethî es-Seyyid. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, ts. İbn Usfûr, Ali Ebu’l-Hasen. el-Mumti’ fi’t-tasrîf. thk. Fahruddîn Kabâve, Haleb: el-Mektebetu’l-A- rabiyye, 1970. İbn Ya’îş, Ebu’l-Bekâ Muvaffakuddin el-Esedî. Şerhu’l-mufassal. thk. İmil Bedî Yakûb. 6 Cilt. Bey- rut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyy