Dergiler / History Studies / 2019 / Cilt: 11 - Sayı: 6

TİMURLU DEVLETİ EMÎRLERİ I- BARLAS BOYU: CİHANŞAH BARLAS VE OĞULLARI

Amirs of Timurid State I- Barlas Tribe: Jahanshah Barlas and His Sons

Sayfa
1903–1923
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Babası Emîr Caku da dâhil Emîr Cihanşah ve soyukomutanlık, idarecilik, danışmanlık gibi geniş bir yelpazede Timurlu Devleti’ne hizmet eden etkin birbey ailesi olarak karşımıza çıkmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Emîr Cihanşah Barlas, babası Emîr Caku’yla beraber Emîr Timur’un ilk mücadele yıllarındayanında bulunan beylerdendir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Babası gibi emîrü’l-ümerâlık yapan Emîr Cihanşah, Yedi Yıllık Seferdönüşünde Miranşah Mîrza’nın oğlu Ömer Mîrza’nın maiyyetine dâhil edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Babası Emîr Caku da dâhil Emîr Cihanşah ve soyukomutanlık, idarecilik, danışmanlık gibi geniş bir yelpazede Timurlu Devleti’ne hizmet eden etkin birbey ailesi olarak karşımıza çıkmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Emîr Cihanşah Barlas, babası Emîr Caku’yla beraber Emîr Timur’un ilk mücadele yıllarındayanında bulunan beylerdendir. Babası gibi emîrü’l-ümerâlık yapan Emîr Cihanşah, Yedi Yıllık Seferdönüşünde Miranşah Mîrza’nın oğlu Ömer Mîrza’nın maiyyetine dâhil edilmiştir. Babasının ölümündensonra Kunduz, Bağlan ve Kabul’u içine alan Sindustan bölgesini yönetmiştir. Emîr Timur’un vefatınınhemen ardından öldürülen Emîr Cihanşah’ın torunları, yıkılana kadar Timurlu Devleti’nin hizmetindebulunmuştur. Oğlu Burunduk, Emîr Timur’un hizmetinde bulunmasıyla birlikte üç kuşak Emîr Timur’ahizmet etmişlerdir.Türk bozkır geleneğinin temel yapı taşlarından biri olan beyler, Timurlu Devleti’nde de önemini devamettirmiştir. Hükümdar ve beyler, karşılıklı görev ve sorumluluklarla iyi bir sistem oluşturmuştur.Böylece hükümdar kendine sadık olan beylerin varlığını tanımış, beyler de hükümdarlarına hizmetederek onların iktidarını sağlamlaştırmıştır. Babası Emîr Caku da dâhil Emîr Cihanşah ve soyukomutanlık, idarecilik, danışmanlık gibi geniş bir yelpazede Timurlu Devleti’ne hizmet eden etkin birbey ailesi olarak karşımıza çıkmaktadır.

Abstract

Amir Jahanshah Barlas was the one of the Begs who was with Amir Timur during the first struggle years, with his father Amir Chaku. Amir Jahanshah, who served as amir-ul-umera like his father, he was included in the retinue of Omar Mirza, the son of Miranshah Mirza when the Seven-Year Campaign returned. He ruled Sindustan region which included Qunduz, Baglan and Kabul after his father’s death. Grandchildren of Amir Jahanshah, who was killed shortly after the death of Amir Timur, were in the service of the Timurid State until it was destroyed. After his son Burunduq was in the service of him, they served three generations of Amir Timur. The governors, one of the basic building blocks of the Turkish steppe tradition, continued its importance in the Timurid State. The ruler and governors have formed a good system with mutual duties and responsibilities. Thus, the ruler recognized the existence of loyal governors, and the governors served their rulers and strengthened their power. Amir Jahanshah, including his father, Amir Chaku, and his descendants emerge as an effective governor family serving the Timurid State in a wide range such as command, administration and consultancy

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Yağlı, A. R. (2022). TİMURLU DEVLETİ EMÎRLERİ I- BARLAS BOYU: CİHANŞAH BARLAS VE OĞULLARI. History Studies, Cilt: 11 - Sayı: 6, 1903–1923. https://ajindex.com/articles/534677

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Amîr Temur v Mirovay İstorii, İzdetelska-Poligrafiçkiy Kontsern «Şark», Taşkent 1994. Anonim Tevârîh-i Âl-i Osman, F. Giese Neşri, haz. Nihat Azamat, Marmara Üniversitesi Yayınları, İstanbul 1992. Âşıkpaşaoğlu Tarihi, Atsız Neşri, MEB Yayınları, İstanbul 1992. Ca’ferî bin Muhammed el-Hüseynî, Târîh-i Kebîr (Tevârîh-i Enbiyâ ve Mülûk), çev. İsmail Aka, TTK Yayınları, Ankara 2011.
  2. Clavijo, Embassy to Tamerlane 1403-1406, trans. Guy Le Strange, London 1928. Ebu Bekr-i Tihranî, Kitab-ı Diyarbekriyye, çev. Mürsel Öztürk, TTK Yayınları, Ankara 2014. Fasih Ahmed Bin Celaleddin Muhammed Hafî, Mücmel-i Fasihî, nşr. Mahmud Ferruh, BastanMeşhed 1339. Gazi Zahirüddin Muhammed Babur, Vekayi, çev. Reşit Rahmeti Arat, C.I-II, 2. Baskı,
  3. TTK Yayınları, Ankara 1987.
  4. GÜLENSOY, Tuncer - Paki Küçüker, Eski Türk-Moğol Kişi Adları Sözlüğü, Bilge Kültür Sanat Yayınları, İstanbul 2015. Hadîdî Tarihi, haz. Necdet Öztürk, Bilge Kültür Sanat Yayınları, İstanbul 2015.
  5. Hafız Abru, Zübdetü’t-tevârîh, C. I-II, nşr. Seyyid Kemal Hac Seyyid Cevadî, Tahran 1371. Hasan-ı Rumlu, Ahsenü’t-tevârîh, çev. Mürsel Öztürk, TTK Yayınları, Ankara 2006.
  6. Hoca Sadettin Efendi, Tacü’t-tevarih, C.I, haz. İsmet Parmaksızoğlu, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara 1992.
  7. Hondmir, Düstûrü’l-vüzerâ, nşr. Said Nefisî, Tahran 1317 (2535 Şahinşahî Yılı). ————, Habibu’s-siyer, C. III/I-III/II, trans.-ed. W.M. Thackston, Harvard 1994.
  8. İbni Arabşah, Acâibu’l Makdur (Bozkırdan Gelen Bela), çev. D. Ahsen Batur, Selenge Yayınları, İstanbul 2012.
  9. Klaviyo, Timur Devrinde Semerkand’a Seyahat, çev. Ö. Rıza Doğrul, Nakışlar Yayınevi, İstanbul 1975.
  10. LAMBTON, Ann K. S., “Soyurghal”, EI², IX, Leiden- Brill 1997, s. 731- 734. Mirza Haydar Duğlat, Tarih-i Reşidî, çev. Osman Karatay, Selenge Yayınları, İstanbul 2006. Muhammed bin Hondşah bin Mahmud Mirhond, Ravzatü’s-safa Siyretü’l Enbiya ve Mülûkü’l Hulefa, VI-I/ IX, nşr. Cemşid Kiyanfer, Tahran 1380. Muineddin Natanzî, Muntehebü’l-tevârîh-i Mu‘inî (Anonim-i İskender), tash. Jean Aubin, Tahran 1957. Muizzü’l-ensab, İstoriya Kazahstana v Percidskih İstoçnikah, Tom III, Almatı 2006. Muizzü’l-ensab, The British Library, Catalogue Or. 467. Nizamüddin Şâmî, Zafernâme, çev. Necati Lugal, 2. Baskı,
  11. TTK. Yayınları, Ankara 1987. Oruç bin Âdil, Oruç Beğ Tarihi, haz. Necdet Öztürk, Bilge Kültür Sanat Yayınları, İstanbul 2014.
  12. ÖZGÜDENLİ, Osman Gazi, “Tiyûl”, DİA, C.XXXXI, İstanbul 2012, s. 207-208. Şerefeddin Ali Yezdî, Zafernâme, C. I, tash. Muhammed Abbasî, Tahran 1336. Şerefüddin Ali Yezdî,