Dergiler / Erciyes İletişim Dergisi / 2018 / Cilt: 5 - Sayı: 3

TÜRKİYE SİNEMASINA ÖZGÜ BİR ÜRETİM TARZI OLARAK BÖLGE İŞLETMECİLIĞİ: ADANA BÖLGESİ İŞLETMECİLİĞİ ÖRNEK OLAY İNCELEMESİ

REGIONAL MANAGEMENT AS A SPECIFIC MODE OF PRODUCTION IN TURKEY’S CINEMA: AN EXAMINATION EVALUATION OF ADANA REGIONAL MANAGEMENT

Sayfa
54–74
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yöntem olarak bağlamsal yaklaşımın yanı sıra sözlü tarih ve arşiv taraması yapılacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede, Türkiye sinemasının özellikle 1960-1980 arasındaki dönemine egemen olan bölge işletmeciliği üretim tarzı ve bu dönemde öne çıkan Adana Bölgesi İşletmeciliği, sinema sektörünün kültürel, politik, kurumsal, endüstriyel belirleyicilerden biri olarak bağlamsal yaklaşımla (contextual approach) çözümlenmeye çalışılacaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye sineması 1960’lı yıllarda, 6 işletme bölgesine ayrılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Yöntem olarak bağlamsal yaklaşımın yanı sıra sözlü tarih ve arşiv taraması yapılacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Sinemada üretim tarzı · bölge işletmeciliği · Adana Bölge İşletmeciliği

Özet

Bu makalede, Türkiye sinemasının özellikle 1960-1980 arasındaki dönemine egemen olan bölge işletmeciliği üretim tarzı ve bu dönemde öne çıkan Adana Bölgesi İşletmeciliği, sinema sektörünün kültürel, politik, kurumsal, endüstriyel belirleyicilerden biri olarak bağlamsal yaklaşımla (contextual approach) çözümlenmeye çalışılacaktır. Türkiye sineması 1960’lı yıllarda, 6 işletme bölgesine ayrılmıştır. Bölge işletmecisi, anlaşmalı olduğu filmlerin kendi bölgesinde dağıtımını üstlenip, işletmeciliğini yapmıştır. Anadolu’da sinemaya artan ilgi bölge işletmeciliğini 60’lı yıllarda yapım aşamasında söz sahibi yapmış, böylece 60’lı yıllarda sinemamızda bölge işletmeciliğine dayanan bir üretim tarzı oluşmuştur. Bölge işletmeciliğinde, işletmeci verdiği avansla yapımcıyı yönlendirmiş; yapımcı bono sistemi ile film üretimini sağlarken, işletmeci de bir sonraki gösterimini garanti altına almıştır. Bölge işletmecileri, seyirci tepki ve beklentilerini yapımcılara ulaştırmış, konu, tür, oyuncu seçimlerinde belirleyici olmuşlardır. Bölge işletmecileri avansına dayalı üretim tarzı, zamanla film sayısında enflasyona neden olmuş, klişeler, şablonlar oluşmuş, kaliteden ödün verilmeye başlanmıştır. 1960- 1980 yılları arasında Türkiye’ye özgü bu film üretim tarzında belirleyici olan bölgelerden biri Adana Bölge İşletmeciliği’dir. Adana bölgesi işletmeciliği 21 ili kapsayan en büyük bölgedir ve İstanbul’daki yapımcılar üzerinde büyük bir etkisi olmuştur. Makalede, Bölge İşletmeciliğinin film üretimindeki yeri, filmlerin öykü yapıları, tür ve yıldız olgusu gibi etmenler üzerindeki belirleyiciliği Adana Bölgesi İşletmeciliği bağlamında tartışılacaktır. Yöntem olarak bağlamsal yaklaşımın yanı sıra sözlü tarih ve arşiv taraması yapılacaktır.

Abstract

In this study, the mode of production of the regional management, which dominated the Turkish cinema in the period between 1960 and 1980, and the Adana Region Management which is prominent in this period will be tried to be analyzed with a contextual approach as one of the cultural, political, institutional and industrial determinants of the cinema sector. In the 1960s, the Turkish cinema was divided into 6 business districts. The Regional Manager has undertaken the distribution of the films for which it has agreed upon in its territory. Increasing interest in cinema in Anatolia has made the regional management a key determinant of 60’s productions. In the region management, the operator affected the producer with the advance given; while the producer provided the production of the film with the bond system, the operator also ensured the next movie. Reactions and expectations of the audiences have been delivered to the producer by the regional managers, and they have been decisive in the selection of subject, genre and actors. The mode of production based on the advance of the regional managers caused inflation in the number of films over time, and the stereotypes and templates were formed and concessions started to be made. Adana Regional Management is one of the determining regions in this mode of film productione which is unique to Turkey between 1960-1980. Adana region operation is the biggest region covering 21 provinces and it has been a big influence producers in Istanbul. In addition to the contextual approach, oral history and archive scanning will be used in this study.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERKILIÇ, H., ÜNAL, R. (2022). TÜRKİYE SİNEMASINA ÖZGÜ BİR ÜRETİM TARZI OLARAK BÖLGE İŞLETMECİLIĞİ: ADANA BÖLGESİ İŞLETMECİLİĞİ ÖRNEK OLAY İNCELEMESİ. Erciyes İletişim Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 3, 54–74. https://ajindex.com/articles/501963

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. Abisel, N. (1994), Türk Sineması Üzerine Yazılar. Ankara:İmge. Acevit, F. (2006). Bir Zamanlar. Adana: Şafak Yayınevi.
  2. Aktan, O. (1996). Türk İşadamı ve İşletmesi (Adana’da Pamuğa Dayalı Sanayi ve Ticaret İşletmelerinde Sosyo-Kültürel Etkiler). Ankara:
  3. Gündoğan Yayınları.
  4. Atam, Z.vd. (2002). Shaji Karun’la Filmleri ve Hindistan Sineması Üzerine. Yeni Sinema, 11. Bligh, W. (2009) Alternative Film Production. Ejournalist, 9(1):18-29.
  5. Bordwell, D. vd. (1985). The Classical Hollywood Cinema Film Style & Mode of Production. London: Routledge. Bozis, Y. ve Barokas, Y.(1971). Türkiye’de Sinema Düzeni- 1 Yeşilçam. Genç Sinema, 15:2-7.
  6. Çağdaş Sinema Dergisi. (1974).
  7. Türk Sineması Raporu. Çoş, N, (1969). Türkiye’de Sinemaların Dağılışı, As Akademik Sinema, 2:19-26.
  8. Dorsay, A. vd. (1973).Senaryo Yazarı Bülent Oran’la Konuşma. Yedinci Sanat, 3:15-26.
  9. Dorsay, A.vd. (1973).Yapımcı Hürrem Erman’la Konuşma. Yedinci Sanat, 26:22-37
  10. Dyer, R. (1998). Stars. London: BFI. Erkılıç, H. (2003). Türk Sinemasının Ekonomik Yapısı ve Bu Yapının Sinemamıza Etkileri. (Yayımlanmamış Sanatta Yeterlilik Tezi). Mimar Sinan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  11. Erkılıç, H. (2008). Sinema Politikaları Çerçevesinde Filmlere Sağlanan Devlet Desteği. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 33:57-71.
  12. Gençer, O.(2000). Penbeden Pamuğa. E. Artun ve M. S.Koz (Der.), Efsaneden Tarihe, Tarihten Bugüne: Adana Köprü Başı. İstanbul:
  13. Yapı Kredi Yayınları Nadirler, C. N.(2008).
  14. Anılarla Adana, Adana, Altın Koza Yayınları.
  15. Gökmen, S. (1973). Bugünkü Türk Sineması. İstanbul:Fetih Yayınevi.
  16. Gökmen, E. ve Gür, H. (2017). Yazlik Açik Hava Sinemalari: Sinema Mekanlarinin Sosyal Bir Alan Olarak İşlevleri. Erciyes İletişim Dergisi academia, 5:2: 2-18.
  17. Keskiner, A. (2003). Yine mi Çiçek. İstanbul:Can. Kılıç Hristidis, Ş. (2007). Sinemada Ulusal Tavır Halit Refiğ Kitabı. İstanbul:İş Bankası Kültür Yayınları Kırel, S. (2005). Yeşilçam Öykü Sineması. İstanbul:Babil Kırel, S. (2010). Kültürel Çalışmalar ve Sinema. İstanbul:Kırmızkedi. Kutlar, O. (1968). Ulusal Türk Sineması için Çıkış Yolları Üzerine Soruşturma. Ant Dergisi, 80:14 Liman, A. S. (2014). Gaziantep’te Sinema, Seyir ve Seyirci (1923-1980). İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 47:97-124.
  18. Marks, K. ve Engels, F. (2016). Sanat ve Edebiyat Üzerine (M.Belge Çev.). İstanbul:Birikim Maalouf, A. (1996). Doğunun Limanları, (S. Özen Çev.). İstanbul:YKY Manaco, J. (2002). Bir Film Nasıl Okunur?, İstanbul:
  19. Oğlak. Okan, T. (1966). Tür