KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Elektronik Dergisi / 2010 / Cilt: 3 - Sayı: 3

İzmir ve Manisa’da madde bağımlılarına uygulanan iki farklı klinik tedavi programının öğrenilmiş güçlülüğe etkisi

The effect of two different clinic treatment applied on drug addicts in Izmir and Manisa cities in learned resourcefulness

Tülay SAĞKAL
Ayça GÜRKEN
Sayfa
109–116
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Araştırmadan elde edilen bulgulara göre; hastaların yaş ortalaması 37.36 ± 12.94, %93.2’si erkek, %53.4’ünün ilk madde kullanım yaş grubu 12–16’dır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Bu araştırma madde bağımlılarına uygulanan iki farklı klinik tedavi programının öğrenilmiş güçlülüğe etkisini incelemek amacıyla yapılmış, ön test-son test uygulanan yarı deneysel nitelikte bir çalışmadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yöntem: İzmir ve Manisa illerindeki 2 hastanenin AMATEM biriminde 1 Mayıs–31 Ağustos 2005 tarihleri arasında yatarak tedavi gören madde bağımlısı hastalar araştırmanın evrenini (n = 258), bu evrenden araştırmaya dâhil edilme kriterlerine uyan 118 (İzmir n = 33, Manisa n=85) hasta araştırmanın örneklemini oluşturmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Araştırmadan elde edilen bulgulara göre; hastaların yaş ortalaması 37.36 ± 12.94, %93.2’si erkek, %53.4’ünün ilk madde kullanım yaş grubu 12–16’dır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2005 · 2 hasta
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Bu araştırma madde bağımlılarına uygulanan iki farklı klinik tedavi programının öğrenilmiş güçlülüğe etkisini incelemek amacıyla yapılmış, ön test-son test uygulanan yarı deneysel nitelikte bir çalışmadır. Yöntem: İzmir ve Manisa illerindeki 2 hastanenin AMATEM biriminde 1 Mayıs–31 Ağustos 2005 tarihleri arasında yatarak tedavi gören madde bağımlısı hastalar araştırmanın evrenini (n = 258), bu evrenden araştırmaya dâhil edilme kriterlerine uyan 118 (İzmir n = 33, Manisa n=85) hasta araştırmanın örneklemini oluşturmuştur. Veriler, “Tanıtıcı Bilgi Formu” ve “Rosenbaum’un Öğrenilmiş Güçlülük Ölçeği (RÖGÖ)” ile toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde sayı, yüzde dağılımı, varyans analizi, t-testi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmadan elde edilen bulgulara göre; hastaların yaş ortalaması 37.36 ± 12.94, %93.2’si erkek, %53.4’ünün ilk madde kullanım yaş grubu 12–16’dır. Tüm hastaların ön test RÖGÖ puan ortalaması 101.41 ± 21.56, son test RÖGÖ puan ortalaması 100.26 ± 23.59’dur. Nüks önleme programına katılan hastaların ön test RÖGÖ puan ortalaması 113.18 ± 19.34, son test RÖGÖ puan ortalaması 118.61 ± 18.07 olarak saptanmıştır. Sonuç: Tüm hastaların ön test ve son test RÖGÖ puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Nüks önleme programına katılan hastaların ön test ve son test RÖGÖ puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmıştır.

Abstract

Objectives: It is a quasi-experimental study including pretest and posttest carried out in order to examine the effect of two different clinic treatment program applied on drug addicts in learned resourcefulness. Methods: Whereas the universe of the study was constituted by those drug addicts hospitalized in Izmir and Manisa cities, Two Treatment Center of Alcohol and Drug Dependency between 1st May and 31st August 2005(n = 258), 118 (Izmir n = 33, Manisa n = 85) patients from this universe that met the study included criteria constituted the sampling of the research. Data were collected with “Patient Identify Form” and “Rosenbaum’s Learned Resourcefulness Scale (RLRS)”. Data were evaluated by percentage, variance analyze and t-test. Results: According to the research results; the patients were between the mean-age of 37.36 ± 12.94, 93.2 % of the patients were men, 53.4 % of the patient were between the age group of 12-16 firstly drug using. It was detected that mean scores of pretest RLRS of all patients were 101.41 ± 21.56 and mean scores of posttest RLRS of patients were 100.26 ± 23.59. It was detected that mean scores of pretest RLRS of patients who participated in the relapse prevention program were 113.18 ± 19.34 and mean scores of posttest RLRS of patients who participated in this program were 118.61 ± 18.07. Conclusion: There was no statistically significant difference among mean scores of RLRS of all patients pretest and posttest. There was a statistically significant difference between pretest and posttest means scores of RLRS of patients who participated in the relapse prevention program.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAĞKAL, T., GÜRKEN, A. (2022). İzmir ve Manisa’da madde bağımlılarına uygulanan iki farklı klinik tedavi programının öğrenilmiş güçlülüğe etkisi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Elektronik Dergisi, Cilt: 3 - Sayı: 3, 109–116. https://ajindex.com/articles/490445

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Akcan, A., & Akcan, Z.F.E., Samancı, Y.A., Balcıoğlu, İ.(2000). İstanbul Bayrampaşa kapalı cezaevindeki erkek adli tutuklu ve hükümlülerde cezaevi öncesi alkol ve madde kullanma sıklığı ve özellikleri. Journal of Dependence, 1, 61-68.
  2. AMATEM Özel Okullar Derneği. (1997). Uyuşturucu Maddeler Ve Bağımlılık Eğitim Paketi Eğitici Kılavuzu. İstanbul Ticaret Odası tarafından basılmıştır, İstanbul.
  3. Alpay, N., Maner, F., Kalyoncu, A. (1991). AMATEM’de 1990 yılında yatırılan madde bağımlılarının demografik özellikleri ve geçmiş yıllarla kıyaslanması. 25. Ulusal Psikiyatrik Bilimler Kongresi (Kongre Kitabı). Antalya. 6-9 Eylül, 177. Amerikan Psikiyatri Birliği. (1994). DSM-IV TR Tanı Ölçütleri (Çeviren: E, Köroğlu), 4.Baskı, Ankara:
  4. Hekimler Yayın Birliği. Atkinson, D.R., & Abreu, J. (1994). Mexican American and European American ratings of four alcoholism treatment programs. Hispanic Journal of Behavioral Sciences, 16, 265– 281. Batlaş, A., Batlaş, Z. (1995). Stres ve başa çıkma yolları, (14.Baskı, sy.23-279). İstanbul:
  5. Remzi Kitapevi. Bond, J., Kaskutas, L.A, Weisner, C. (2003). The persistent influence of Social Networks and Alcoholics Anonymous on Abstinenece. J Stud Alcohol, 64, 579- 588. Coşkunol, H. (1996). Alkol bağımlılığı: tanı ve tedavisi. İzmir:
  6. Ege Üniversitesi Basımevi. Dağ, İ. (1991). Rosenbaum’un öğrenilmiş güçlülük ölçeği’nin üniversite öğrencileri için güvenirliği ve geçerliği. Türk Psikiyatri Dergisi, 2, 269–274.
  7. Göka, E., & Başterzi, A.D. (2001). Alkol bağımlılığına psikodinamik bir bakış. Journal of Dependence, 2, 127– 132. Galanter, M., & Kleber, H.D. (Ed.). (1994). In textbook of substance abuse treatment. Washington: American Psychiatric Press Inc. Irvın, J.E., Bowers, C.A., Dunn, M.E., & Wang, M.C. (1999). Efficacy of relapse prevention: a meta-analytic review. J Consult Psychol, 67, 563–570.
  8. Kalyoncu, A., Mırsal, H., Pektaş, Ö., Yazıcı, A.H., Mırsal, N., & Beyazyürek, M. (2001). Alkol bağımlılığında nüks nedenleri. Journal of Dependence, 2, 61 -67. Kalyoncu, A., Mırsal, H., Pektaş, Ö., Yılmaz, S., & Beyazyürek. M. (1999). Alkol bağımlılığında klinik tedavi sonrası bir izleme çalışması. VI. Anadolu Psikiyatri Günleri (Kongre Kitabı). Erzurum. 10-14 Aralık, 267-272.
  9. Kaplan, H.I., & Sadock, J.B. (2004). Maddeye bağlı bozukluklar. İçinde E. Abay (Ed), Klinik Psikiyatri(sy.79-119),
  10. Nobel Tıp Kitapevleri. Köknel, Ö. (1998). Bağımlılık. İstanbul:
  11. Altın Kitaplar Yayınevi.
  12. Marlat, G.A., & Barrett, K. (1994). Relapse prevention:In textbook of substan