Dergiler / Dini Araştırmalar / 2015 / Cilt: 18 - Sayı: 47

Ismaili Dawa: Socio-Political Development Process

İSMAİLİ DAVET: SOSYO-POLİTİK GELİŞİM SÜRECİ

Sayfa
79–95
Yayın Tarihi
2022-10-12
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makalede İsmâilîli davet yapılanmasının genel karakteri üzerinde durulacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İslam düşünce tarihi içerisinde itikadi veya ameli bakımdan çok sayıda mezhebi farklılaşma kendisini göstermiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yaşanan farklılaşmalar aslında söz konusu mezhebi yapıların sonraki seyrine doğrudan etkide bulunan ve onu diğer mezheplerden ayıran en önemli unsur, bir başka ifadeyle alamet-i farikaları olagelmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede İsmâilîli davet yapılanmasının genel karakteri üzerinde durulacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İslam düşünce tarihi içerisinde itikadi veya ameli bakımdan çok sayıda mezhebi farklılaşma kendisini göstermiştir. Yaşanan farklılaşmalar aslında söz konusu mezhebi yapıların sonraki seyrine doğrudan etkide bulunan ve onu diğer mezheplerden ayıran en önemli unsur, bir başka ifadeyle alamet-i farikaları olagelmiştir. İsmâilîlik açısından bakıldığında bu farklılaşmaların çerçevesi hem yatay hem de dikey düzlemde oldukça geniştir. İsmâilîlik, sahip olduğu teorik ve pratik uygulamalarla diğer mezheplerden yapısal olarak ayrılmaktadır. Örneğin nâtık-sâmit ilişkisi, zâhir-bâtın ayrımı, ulvi âlem-süfli âlem ilişkisi, davet yapılanması gibi İsmâilî düşüncenin lokomotifi olarak nitelenebilecek unsurlar, diğer mezheplerde birebir karşılığı olmayan ve ağırlıklı olarak İsmâilîliğe özgü farklılaşma biçimleridir. Bu makalede İsmâilîli davet yapılanmasının genel karakteri üzerinde durulacaktır.

Abstract

Many sectarian differentiations, theological or legal, have been taken place in the history of Islamic thought. These differentiations also directly affected the later developments of the sects/madhhabs and became most distinctive features of theirs. As for Ismailism, the framework of this differentiation is highly large in both horizontal and vertical levels. Due to its theoretical and practical aspects, Ismailism structurally differs from other sects. For example, the elements sucah as nâtiq-sâmit relationship, zâhirbâtin distinction, relationship of the lower and higher worlds and the dawa organization that can be described as the locomotives of Ismaili thought are the forms of differentiation particularly seen in Ismailism and, apart from the exceptions, not found in the other sects. In this paper the general nature of Ismaili dawa organization Will be dealt With.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TAN", M. (2022). Ismaili Dawa: Socio-Political Development Process. Dini Araştırmalar, Cilt: 18 - Sayı: 47, 79–95. https://ajindex.com/articles/489465

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. Büyükkara, Mehmet Ali (1988). “İsmâilî Dâî ve Fatımi Da’vet”. HAM Araştırma Dergisi, Sayı:1. (1998). Cafer b. Mansuru’l—Yemen, Ebu’l—Kasım (1984). Serâir ve Esraru’n-Nutakâ. thk.: Mustafa Galib. Beyrut. Cuveynî, Alauddin Ata Melik (1912). Târih-i Cihân Güşa. thk. M. Kazvini. Le— iden—Londra. Daftary, Farhad (1990). The Ismâtîlîs: their history and doctrines. Cambridge. Dodge, Bayard (1960). “The Fatimid Hierarchy and Exegesis”. Muslim World. 50/2. Halm, Heinz (1997). The Fatimids and Their Traditions of Learning. London. el-Hamdanî, Hüseyin F. (1958). On the Genealogy of Fatimid Caliphs. Kahire. Heft Bab Baba Seyyidna (1955). (Hodgson, Marshall G. S. The Order of Assassins: the Struggle of the Early Nizari İsmâilîs against the Islamic World. The Hague içinde İngilizce çeviri). Hodgson, Marshall G. S.(1955). The Order ofAssassins: the Struggle ofthe Early Nizari İsmâilîs against the Islamic World. The Hague. Hüseyin, Muhammed Kamil (1950). Fi Edeb Mısr el-Fâtimiyye. Kahire. İvanow, Wladimir (1939). “The Organization of the Fatimid Propaganda”. JBBRAS. 15. İbn Ebî’l—Hadîd Abdulhamid Hibetullah b. Muhammed b. Hüseyin (1404). Şerhu Nehci’l-Belağa. Kum. İbn İzarî, Ahmed b. Muhammed (1948). el-Beyânu’l-MuğribfîAhbâri ’l-Endelus ve’l-Mağrib. Leiden. İdris İmâdüddîn, b. el—Hasan el—Karaşî (1978). (Uyünu’l-Ahbâr ve imâmı ’lAsâr. thk. Mustafa Galib. Beyrut. Kadı Numan. İbn Muhammed Ebü Hanîfe (1960). Esâsa’t—Te’vîl. thk. Arif Ta— mir. Beyrut. Kirmani, Hamîdüddîn Ahmed b. Abdullah el—Kirmânî (1960). Kitâbu’r—Riyâd. thk. Arif Tamir. Beyrut. Kirmani, Hamîdüddîn Ahmed b. Abdullah el-Kirmânî (1983). Râhatu’l-Akl. thk. Mustafa Gâlib. Beyrut. Madelung, Wilferd (1988). Religious Trends in Early Islamic Iran. New York. el-Makarem, Sami N. (1972). The Doctrines of the İsmâilîs, Beirut: The Arab Institute for Research and Publishing. MUZAFFER TAN 95 el-Makrizi, Takiyyuddîn Ahmed b. Ali (trz.). el-Mevâiz ve ’l—İ 'tibâr bi Zikri’lHıtat ve’l-Asâr. Kahire. el-Mecâlis el—Mustansıriyye (1947). thk. M. Kamil Hüseyin. Kahire. Hâtim b. İbrahim el-Hâmidî, Mecâlis Seyyidnâ Hâtim b. İbrahim el-Hâmidî (1942). (Wladimir lvanow, İsmâilî Tradition concerning the Rise ofthe Fatimids, Calcutta içinde). Makrizi, Takiyyu’d—Din, Ahmed b. Ali (1948). İttiâzu’l-Hunefâ bi-Ahbâri’lEimmeti’l—Fâtımiyyînn el-Hnlefâ. thk.: Cemaleddin eş-Şeyyal. Kahire. en-Nisâburî, Ahmed b. İbrahim (2011). “er-Risâle el-Muceze el—Kâhye fî Adâbi’ d—Du“ât”, Code of Conduct: Treatise on the Etiquette ofthe Fatimid İsmâilî Mi