Dergiler / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2018 / Cilt: 18 - Sayı: 1

ŞİA’DA RİVAYET OLGUSUNU ŞEKİLLENDİREN TEMEL UNSURLAR

Sayfa
59–92
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu sebepten erken dönemde Şia nezdinde rakiplerine karşı önemlibir psikolojik üstünlük sağlayan bu durumun önce çocuk imamlar meselesiylesonrasında ise küçük ve büyük gaybetle Şia için aşılması gereken büyük bir soruna dönüştüğü gözlemlenmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Şia’nın Ehl-i Sünnet’ten ve diğer muhalif gruplardan ayrı olmasını sağlayan birinciletken, üzerine mezheplerini bina ettikleri müstakil hadis ve tarih malzemesine/bilgisine sahip olmalarıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Şia’daki hadis rivayeti bir yandan, kendileriniEhl-i Sünnet’ten ayıran önemli unsurlardan biri olan imamet fikrini güçlü bir şekildevurgularken diğer yandan neredeyse tamamen masum imamlar yoluyla gelenrivayetler üzerine kurulmasıyla ön plana çıkar.
💡
Sonuç & Katkı:Bu sebepten erken dönemde Şia nezdinde rakiplerine karşı önemlibir psikolojik üstünlük sağlayan bu durumun önce çocuk imamlar meselesiylesonrasında ise küçük ve büyük gaybetle Şia için aşılması gereken büyük bir soruna dönüştüğü gözlemlenmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Şia · Hadis · Masum imam

Özet

Şia’nın Ehl-i Sünnet’ten ve diğer muhalif gruplardan ayrı olmasını sağlayan birinciletken, üzerine mezheplerini bina ettikleri müstakil hadis ve tarih malzemesine/bilgisine sahip olmalarıdır. Şia’daki hadis rivayeti bir yandan, kendileriniEhl-i Sünnet’ten ayıran önemli unsurlardan biri olan imamet fikrini güçlü bir şekildevurgularken diğer yandan neredeyse tamamen masum imamlar yoluyla gelenrivayetler üzerine kurulmasıyla ön plana çıkar. Masum imam merkezli hadisrivayetinin bu özellikleri, ilk önce küçük gaybet daha sonra ise büyük gaybetletamamen sona ermiştir. Zira bir yandan hadisleri masumdan alma avantajı geçerliliğiniyitirirken diğer taraftan nakledilen hadislerin güvenirliliği meselesi ortayaçıkmıştır. Bu sebepten erken dönemde Şia nezdinde rakiplerine karşı önemlibir psikolojik üstünlük sağlayan bu durumun önce çocuk imamlar meselesiylesonrasında ise küçük ve büyük gaybetle Şia için aşılması gereken büyük bir soruna dönüştüğü gözlemlenmektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KUZUDİŞLİ, B. (2022). ŞİA’DA RİVAYET OLGUSUNU ŞEKİLLENDİREN TEMEL UNSURLAR. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 1, 59–92. https://ajindex.com/articles/489121

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Ahmed b. Hanbel, Müsned (thk. Şuayb el-Arnâût ve arkadaşları), Beyrut: Müessesetü’rrisâle, 1419/1988.
  2. Algar, Hamid, “Çârdeh Mâʻsûm-i Pâk”, DİA, VIII, 227-228. Âmilî, İzzüddîn Hüseyin b. Abdüssamed el-Hemdânî (ö. 984/1576), Vusûlü’l-ahyâr ilâ usûli’l-ahbâr (thk. Muhammed Rızâ el-Hüseynî el-Celâlî), Resâil fî dirâyeti’l-hadîs (haz. Ebü’l-Fazl Hâfizyân el-Bâbülî, Kum: Dâru’l-hadîs, 1424/2003) içinde, I, 297-515. Âmilî, Nureddîn el-Mûsevî (ö. 1062/1651), eş-Şevâhidü’l-Mekkiyye (thk. Rahmetullâh er- Rahmetî el-Erâkî), y.y.: Müessesetü’n-neşri’l-İslâmî, 1424/2003. Bahâî, Bahâüddîn Muhammed b. el-Hüseyin b. Abdüssamed el-Âmilî (ö. 1030/1620), Meşriku’ş-şemseyn ve iksîru’s-saâdeteyn (thk. es-Seyyid Mehdî er-Recâî), Meşhed: Mecmaʻu'l-buhûsi'l-İslâmiyye, 1414/1993. _____, el-Vecîze fî ilmi’d-dirâye (thk. es-Seyyid Hasan el-Hüseynî âli'l-Müceddid eş-Şîrâzî), Resâil fî dirâyeti'l-hadîs (haz. Ebü’l-Fazl Hâfizyân el-Bâbülî, Kum: Dâru’l-hadîs, 1424/2003) içinde, I, 517-558. Berkî, Ebû Ca‘fer Ahmed b. Muhammed (ö. 274/887), Kitâbü’l-Mehâsin (thk. Celâlüddîn el-Hüseynî), Tahran: Dâru’l-kütübi’l-İslâmî, 1370/1951. Cevâhirî, Muhammed, el-Müfîd min Muʻcemi ricâli’l-hadîs, Kum: Mektebetü’l-Mahallâtî, 2. bs., 1424/2003. el-Usûlü’s-sitte aşer mine’l-usûli’l-evveliyye: Mecmûʻa min kütübi’r-rivâyeti’l-evveliyye fî asri'l-eimmeti’l-maʻsûmîn (as) (thk. Ziyâüddîn el-Mahmûdî), Kum: Dâru’l-hadîs, 1423/2002. Esterâbâdî, Muhammed Emîn (ö. 1033/1623), el-Fevâidü’l-Medeniyye (thk. Rahmetullâh er-Rahmetî el-Erâkî), y.y.: Müessesetü’n-neşri’l-İslâmî, 1424/2003. Fadlî, Abdülhâdî, Usûlü’l-hadîs, Beyrut: Dâru’l-müerrihi’l-arabî, 1414/1993.
  3. Hakyemez, Cemil, Şîa’da Gaybet İnancı ve Gâib On İkinci İmam, İstanbul: İSAM Yayınları, 2009. Hasan es-Sadr (ö. 1354/1935), Nihâyetü’d-dirâye fî şerhi’r-Risâleti’l-mevsûme bi’l-Vecîze li’l-Behâî (thk. Mâcid el-Garbâvî), [Kum]: Neşru’l-meşʻar, t.y. _____, Tesîsü’ş-Şîa ve li ulûmi’l-İslâm, Kum: İntişârâtü’l-a‘lemî, 1375. Hâşim Ma‘rûf el-Hasenî, el-Mevzûât fî’l-âsâr ve’l-ahbâr, Beyrût: Dârü’l-kütübi’l-Lübnânî, 1393/1973. Hazzâz, Ebü’l-Kâsım Ali b. Muhammed el-Kummî (IV/X. asır), Kifâyetü’l-eser fi’n-nas ale’leimmeti’l- isnâ ʻaşer (thk. Abdüllatîf el-Hüseynî), Kum: Matbaatü’l-hayyâm, 1401/1981. Hıdır Muhammed Nebhâ, Ehâdîsü’n-Nebiyyi’l-müştereka beyne’ş-Şîa ve’s-sünne, Beyrût: Dârü’l-hâdî, 2009. Hillî, Muhakkık Ebü’l-Kâsım Necmüddîn Ca‘fer b. el-Hasan (ö. 676/1277), el-Muʻteber fî şerhi’l-Muhtasar, Kum: Müessesetü Seyyidi’ş-şühedâ’, 1364/1945. Hûî, Ebü’l-Kâsım el