KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2018 / Cilt: 18 - Sayı: 2

KUR’AN’IN ELEŞTİRİLEN YORUM BİÇİMLERİNİN ORTAK İFADESİ: TEVİL VE ÇEŞİTLERİ

Mehmet KAYA
Sayfa
123–165
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Biz bu çalışmada, tefsirlerde eleştirilen yorum biçimlerinin ortak ifadesi olarak yer verilen bu kavramın nasıl ele kullanıldığını ve çeşitleri arasındaki farkı ele almaya çalışacağız.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tevil, geçmişten günümüze gerek tanımı gerekse mahiyeti konusunda tartışmaların sona ermediği bir kavram olarak karşımızda durmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu tartışmanın yanı sıra Kur’an’da on beş surede on yedi defa yerini bulan bu ifadenin Âl-i İmran suresi 7. ayette eleştirilen Kur’an yorumlarının ifadesi olarak takdim edilmesi müfessirlerin de bu kelimeye yaklaşımını şekillendirmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Biz bu çalışmada, tefsirlerde eleştirilen yorum biçimlerinin ortak ifadesi olarak yer verilen bu kavramın nasıl ele kullanıldığını ve çeşitleri arasındaki farkı ele almaya çalışacağız.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kur’an · Tevil · Tefsir

Özet

Tevil, geçmişten günümüze gerek tanımı gerekse mahiyeti konusunda tartışmaların sona ermediği bir kavram olarak karşımızda durmaktadır. Konu hakkında birçok eser kaleme alınmakla birlikte bu konudaki uğraşlar hala devam etmektedir. Buna rağmen konunun netliğe kavuştuğunu söylemek mümkün değildir. Bu tartışmanın yanı sıra Kur’an’da on beş surede on yedi defa yerini bulan bu ifadenin Âl-i İmran suresi 7. ayette eleştirilen Kur’an yorumlarının ifadesi olarak takdim edilmesi müfessirlerin de bu kelimeye yaklaşımını şekillendirmiştir. Tefsirlerde bu kelimenin, farklı sıfatlarla eleştirilen yorum biçimlerinin ortak ifadesi olarak kullandıkları görülmektedir. Bu terim eleştirilen yorum biçimlerini ifade etmek için ağırlıklı olarak Ehli sünnet ekolüne mensup müfessirler tarafından alt başlıklarıyla birlikte otuza yakın nitelemeyle kullanılmaktadır. Bu nitelemeleri birkaç eleştiride ortak kullanılanlar, Arap dili ile ilgili olanlar, bağlama ilişkin olanlar, mezhebi yorumlara ilişkin olanlar, dinin temel prensiplerine aykırı olanlar ile rivayetlere ve tarihi verilere aykırı olan teviller için kullanılanlar olmak üzere altı başlık altında incelemek mümkündür. Biz bu çalışmada, tefsirlerde eleştirilen yorum biçimlerinin ortak ifadesi olarak yer verilen bu kavramın nasıl ele kullanıldığını ve çeşitleri arasındaki farkı ele almaya çalışacağız.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAYA, M. (2022). KUR’AN’IN ELEŞTİRİLEN YORUM BİÇİMLERİNİN ORTAK İFADESİ: TEVİL VE ÇEŞİTLERİ. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 2, 123–165. https://ajindex.com/articles/489091

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Ahmed b. Hanbel, Müsned, 6 cilt, Müessesetü’l-Kurtuba, Kahire ts. Akk, Hâlid Abdurrahman, Usûlü’t-tefsîr ve kavâiduh, Dâru’n-Nefâis, Beyrut 1986. Âlûsî, Ebu’l-Fadl Şihâbüddîn Mahmûd, Rûhu’l-mʻeʿânî fî tefsîri’l-Kur’âni’l-aʻzîm ve’s- sebʿi’l-mesânî, 30 cilt, (tahk.:) Mahmûd Şükrî el-Âlûsî, Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut ts. Aşkar, Ömer, Süleyman, et-Te’vîl-hutûratuhu ve âsâruh, Dâru’n-Nefâis, 1992.
  2. Barlas, Yılmaz, Kur’an-ı Kerim’de Te’vîl Kavramı ve İlgili Âyetler Bağlamında Tahlili, (Ya- yımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Erzurum 2013. Beyzâvî, Nâsıruddîn Ebû Saîd Abdullah b. Ömer Envâru’t-tenzîl ve esrâru’t-te’vîl, 3 cilt, (tahk.:) Muhammed Abdurrahman el-Maraşlı, Daru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Bey-rut 1418. Birışık, Abdülhamit, “Tefsir”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, İstanbul 2013. XXXX, ss. 281-290. Buhârî, Muhammed b. İsmail Ebî Abdillah, Sahîhu’l-Buhârî, 6 cilt, (tahk.:) Muhammed Züheyr b. Nâsır en-Nâsır, Dâru Tavki’n-Necât, 1422. Cassâs, Ebûbekr Ahmed er-Râzî, Ahkâmu’l-Kur’an, 5 cilt, (tahk.:) Muhammed es-Sâdık Kamhâvî, Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut 1996.
  3. Cerrahoğlu, İsmail, Kur’ân Tefsîrinin Doğuşu Ve Buna Hız Veren Âmiller, Ankara Üniver-sitesi Basımevi, 1968. Cevherî, İsmail b. Hammâd, es-Sıhâh, Tâcu’l-lüğa ve sıhâhu’l-Arabiyye, 6 cilt, (tahk.:) Ah-med Abdülğafûr Attâr, Beyrut Dâru’l-İlm li’l-Melâyîn, ts. Çalışkan, İsmail, Siyasal Tefsirin Oluşum Süreci, Ankara Okulu, Ankara 2012.
  4. Demirci, Kürşat, “Hârût ve Mârût”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, İstanbul 1997, XVI, ss. 262-264.
  5. Derveze, Muhammed İzzet, et-Tefsîru’l-hadîs, 10 cilt, Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-Arabiyye, Kahire 1383. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yusuf, el-Bahru’l-muhît fi’t-tefsîr, 10 cilt, (tahk.:) Sıdkî Mu-hammed Cemîl, Dâru’l-Fikr, Beyrut 1420. Ebû Ubeyde, Mamer b. Müsennâ, Mecâzu’l-Kur’ân, (tahk.:) M. Fuad, Mektebetü’l-Hancı, Kahire 1381. Ebû Yaʿlâ, Ahmed b. Ali b. el-Müsennâ, Müsnedü Ebî Yaʿlâ, 13 cilt, (tahk.:) Hüseyn Selim Esed, Dâru’l-Me’mûn li’t-Türâs, Dımeşk, 1984.
  6. Elmalılı, Muhammed Hamdi Hak Dini Kur’an Dili, 10 cilt, Azim Dağıtım, İstanbul ts. Erkol, Ahmet, “Nassın Anlaşılmasında Tevil ve Müteşabih Sorunu”, Dicle Üniversitesi İlahi-yat Fakültesi Dergisi, cilt: 8, sayı: 2, Diyarbakır 2006, ss. 199-226. Ferrâ, Ebû Zekeriyyâ Yahyâ b. Ziyâd, Meâni’l-Kur’ân, 3 cilt, Âlemü’l-Kütüb, Beyrut 1983. el-Hatîb, Muhammed Abdüllatîf, Evdahu’t-tefâsîr, el-Matbaatü’l-Mısriyye, 1964. el-Herrâsî, İlkiyâ Ali b. Muhammed, Ahkâmu’l-Kur’ân, (tahk.:) Musa Muhammed Ali, Dâru