KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2022 / Cilt: 22 - Sayı: 1

İBRAHÎM EN-NEHAÎ’NİN İBN MES’ÛD’DAN İRSÂLLERİNE DAİR SÖZÜ BAĞLAMINDA İLK DÖNEM İRSÂL-ŞÖHRET İLİŞKİSİ

The First Period Relationship Between Irsāl and Fame in the Context of Ibrāhīm al-Nak̲h̲aī's Word from Ibn Masʿūd About His Irsāl’s

Bekir ÖZÜDOĞRU
Sayfa
697–724
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Nihayetinde Nehaî’nin İbn Mes’ûd ashâbından çok kişiden duyduğunda irsâle başvurduğu, Nehaî’nin sözünün ise mürseli delil alanlar tarafından referans olarak kullanıldığı tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İlk dönemde hadislerin rivayet edilme metotlarına dair veriler, bir taraftan hadis ilminin ve usûlünün anlaşılmasına katkı sunarken diğer taraftan genellemeci yargıların önüne geçer.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmada İbrahim en-Nehaî’nin (öl. 96/714) “Eğer ben hadisi doğrudan Abdullah b.
💡
Sonuç & Katkı:Nihayetinde Nehaî’nin İbn Mes’ûd ashâbından çok kişiden duyduğunda irsâle başvurduğu, Nehaî’nin sözünün ise mürseli delil alanlar tarafından referans olarak kullanıldığı tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hadis · Mürsel · Meşhûr

Özet

İlk dönemde hadislerin rivayet edilme metotlarına dair veriler, bir taraftan hadis ilminin ve usûlünün anlaşılmasına katkı sunarken diğer taraftan genellemeci yargıların önüne geçer. Çalışma, rivayet metotlarından irsâlin sebeplerinden birisi olarak şöhret meselesini konu edinir. Araştırmada İbrahim en-Nehaî’nin (öl. 96/714) “Eğer ben hadisi doğrudan Abdullah b. Mes’ûd’dan nakletmişsem onu çok kişiden duymuşumdur” şeklindeki sözü bağlamında irsâl ile şöhret arasındaki ilişki analiz edilmiştir. Öncelikle ilgili sözün tespiti yapılarak usûle etkisi ele alınmış sonrasında İbn Mes’ûd -Nehaî ilişkisi; ricâl, usûl, fıkıh, rivayet ve örnekler üzerinden test edilmiştir. Nihayetinde Nehaî’nin İbn Mes’ûd ashâbından çok kişiden duyduğunda irsâle başvurduğu, Nehaî’nin sözünün ise mürseli delil alanlar tarafından referans olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Bu durum, Hanefî ve bazı muhaddislerde Nehaî’nin mürsellerine karşı olumlu tavrın sebebi olarak görülmelidir.

Abstract

In the first period, the data on the methods of narration of hadiths, on the one hand, contribute to the understanding of the science and method of hadith; on the other hand, it prevents generalizations. The study deals with the issue of fame as one of the reasons for the conveyance method. In the research, the relationship between irsāl and fame has been analyzed in the context of Ibrāhīm al-Nak̲h̲aī (d. 96/714) statement "If I have narrated it from Abdullāh b. Masʿūd, I have heard it from many people." First, the related word was determined, and its effect on the method was discussed, then the relationship between Ibn Masʿūd and Nak̲h̲aī; It has been tested on ricāl, method, fiqh, narration, and examples. In the end, it has been determined that Nak̲h̲aī applied to the waybill when he heard from many people than Ibn Masʿūd, and Nak̲h̲aī's word was used as a reference by those who took evidence of mursal. This situation should be seen as the reason for the posi-tive attitude towards Nak̲h̲aī's mursals in Hanafi and some hadith scholars.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZÜDOĞRU, B. (2022). İBRAHÎM EN-NEHAÎ’NİN İBN MES’ÛD’DAN İRSÂLLERİNE DAİR SÖZÜ BAĞLAMINDA İLK DÖNEM İRSÂL-ŞÖHRET İLİŞKİSİ. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 697–724. https://ajindex.com/articles/488969

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdillâh Ahmed b. Muhammed. Müsnedi’l-imâm Ahmed b. Hanbel. thk. Şuayb Arnaut vd. 45 Cilt. b.y.: Müessetü’r-risâle, 2001.
  2. Akgün, Hüseyin. Hadis Rivâyet Coğrafyası (Hicrî İlk 150 Yıl). İstanbul: M.Ü İlahiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 2019. Alâî, Ebû Saîd Selahaddîn Halîl b. Keykeldî. Câmiʿu’t-tahsîl fî ahkâmi’l-merâsîl. thk. Hamdi Abdülmecîd es-Selefî. Beyrut: Âlemü’l-Kütüb, 1986. Alaüddin el-Buharî, Abdulziz b. Ahmed. Keşfü’l-esrâr şerhu Usûli’l-Pezdevî. 4 Cilt. b.y.: Dâru’l-kitâbi’l-İslâmî, ts. Altuncu, Tuğba. “Abdullah b. Mes’ûd ve Hadis İlmindeki Yeri”. Dokuz Eylül Üniversitesi,
  3. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2015. Askalânî, Ebü’l-Fazl Ahmed b. Ali İbn Hacer. Tehzîbü’t-Tehzîb. 12 Cilt. Hindistan: Dâiratü’l-meârifi’n-nizâmiyye, 1326. Askalânî, Ebü’l-Fazl Ahmed b. Ali İbn Hacer. Takrîbü’t-Tehzîb. thk. Muhammed Avvâme. Suriye: Dâru’r-reşîd, 1986.
  4. Bayram, Fatih. “Ebû Yûsuf’un Kitâbu’l-âsâr’ının Hadis İlmi Açısından Değerlendirilmesi”. İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2009. Beyhakî, Ahmed b. Huseyn b. Ali. Ma’rifetü’s-sünen ve’l-âsâr. thk. Abdulmu’tî Emîn el-Kalâcî. 15 Cilt. Pakistan: Câmiatü’d-dirâsâti’l-İslâmî, ts. Cerrahoğlu, İsmail. “Abdullah b. Mes’ûd”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 1/114-117. İstanbul: TDV Yayınları, 1998. Cessâs, Ahmed b. Ali. Ahkâmü’l-Kur’an. Muhammed Sâdık (thk.). 5 Cilt. Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turasi’l-arabî, ts. Cessâs, Ahmed b. Ali. el-Fusûl fi’l-usûl. 4 Cilt. Kuveyt: Vuzâratü’l-evkâfi’l-Kuveytiyye, 1994. Çeli̇k, Ali. “Tedlis Yapmakla İtham Edilen Kûfeli Râviler”. Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 15 (ts.), 99- 123. https://doi.org/10.34085/buifd.717103 Dârekutnî, Ebu’l-Hasen Ali b. Ömer. Sünenü’d-Dârekutnî. thk. Şuayp Arnaut vd. 5 Cilt. Beyrut: Müessesetü’r- risâle, 2004. Dârimî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdirrahman. Müsnedü’d-Dârimî. thk. Merzûk b. Hiyâs. 2 Cilt. b.y.: yy., 2015. Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş’as es-Sicistânî. Risâletü Ebî Dâvûd ilâ ehli Mekke fî vaṣfi Sünenihî. thk. Muhammed es-Sabbâğ. Beyrut: Dâru’l-arabiyye, ts. Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş’as es-Sicistânî. Sünenü Ebî Dâvûd. thk. Şuayb Arnaût vd. 7 Cilt. b.y.: Dâru’r- risâleti’l-âlemiyye, 2009. Ebû Yûsuf, Ya’kûb b. İbrâhîm. el-Âsâr. thk. Ebu’l-vefâ el-Afğânî. 1 Cilt. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, ts. Ebû Zür’a, Abdurrahman b Amr b Abdullah ed-Dımaşkî. Târîhu Ebî Zür’a ed-Dımaşkî. Dımeşk: Mecmeu’l- lugati’l-arabiyye, ts. Hâkim en-Nîsâbûrî, Ebû Abdillâh