Dergiler / Dilbilim Araştırmaları Dergisi / 2021 / Cilt: 32 - Sayı: 3

Anaokuluna Giden Türk Çocukların Özür Dileme Söz Eylemine ilişkin Edimsel Yeterlilikleri: Sosyo-linguistik Faktörlerin ve Bağlamsal Değişkenlerin Etkisi

Turkish Preschool Children’s Pragmatic Competence on Apologies: The Influence of Sociolinguistic Factors and Contextual Variables

Sayfa
17–42
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuçlar, yetişkin kullanımı ve diğer dillerdeki çocuk kullanımları ile kıyaslandığında benzerlik ve farklılıklar göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma anaokuluna giden Türk çocukların özür dileme söz eylemini gerçekleştirme kalıplarına ilişkin edimsel yeterliliklerini araştırmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Öncelikle çocukların özür dileme söz eylemine ilişkin meta-pragmatik bilgileri test edilmiş ve sonrasında iki yaş grubu (4;0-4;11 ve 5;0-6;0) (T=100) yaşla beraber ortaya çıkan gelişimsel özellikler açısından kıyaslanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuçlar, yetişkin kullanımı ve diğer dillerdeki çocuk kullanımları ile kıyaslandığında benzerlik ve farklılıklar göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışma anaokuluna giden Türk çocukların özür dileme söz eylemini gerçekleştirme kalıplarına ilişkin edimsel yeterliliklerini araştırmaktadır. Öncelikle çocukların özür dileme söz eylemine ilişkin meta-pragmatik bilgileri test edilmiş ve sonrasında iki yaş grubu (4;0-4;11 ve 5;0-6;0) (T=100) yaşla beraber ortaya çıkan gelişimsel özellikler açısından kıyaslanmıştır. Ayrıca, yaş gözetilmeksizin, tüm çocuklar cinsiyetlerine göre yeniden gruplandırılmış ve cinsiyet faktörünün çocukların özür dileme kalıpları üzerindeki etkisine bakılmıştır. Son olarak, çocukların sosyopragmatik becerileri, konuşucuların özür dileme davranışları üzerinde etkili olduğu bildirilen bağlamsal değişkenlerden biri olan “suçun şiddeti”ne duyarlılıkları ile ölçülmüştür. Suç içeren sekiz senaryo yukarıda bahsedilen bağlamsal parameter etrafında şekillendirilerek hazırlanmış ve Sözlü Söylem Tamamlama Testi formatında uygulanmıştır. Daha sonra bu yanıtların dökümü çıkarılmış, çalışmada kullanılmak üzere seçilen taksonomiye dayanarak sınıflandırılmış ve istatiksel olarak analiz edilmiştir. Sonuçlar, yetişkin kullanımı ve diğer dillerdeki çocuk kullanımları ile kıyaslandığında benzerlik ve farklılıklar göstermektedir.

Abstract

This study explores Turkish preschool children’s pragmatic competence with regard to their apology realization patterns. Children’s meta pragmatic knowledge of apologies was tested and two different age groups (4;0-4;11 and 5;0-6;0) (N=100) were compared to trace possible developmental trends with increasing age in terms of complexity, variety and type of strategies they utilized. Additionally, all the children were grouped according to gender in order to detect the potential effect of this factor on children’s apologizing behaviors. Finally, the range of children’s socio-pragmatic skills was evidenced by tracing their sensitivity in their strategy usage to the severity of the offense as a contextual variable which has a potential effect on speakers’ manner of apologizing. Eight offence scenarios were designed and implemented in the form of Oral Discourse Completion Task (ODCT). The responses were transcribed and phrases for apologizing were classified into categories. The results indicated similarities and differences when compared to adult-usage and children’s tendencies in other languages.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ZEREY, Ö. G., SOFU, H. (2022). Anaokuluna Giden Türk Çocukların Özür Dileme Söz Eylemine ilişkin Edimsel Yeterlilikleri: Sosyo-linguistik Faktörlerin ve Bağlamsal Değişkenlerin Etkisi. Dilbilim Araştırmaları Dergisi, Cilt: 32 - Sayı: 3, 17–42. https://ajindex.com/articles/488387

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Babanoğlu, P. M. (2014). A corpus-based study on the use of pragmatic markers as speech-like features in Turkish EFL learners’ argumentative essays. Procedia - Social and Behavioral Sciences 136, 186–193.
  2. Can, C., & Yakut, İ. (2018). A corpus-driven approach to I think as a pragmatic marker in native and non-native discourse. International Journal of Language Academy, 6(5), 210-229.
  3. Bardovi-Harlig, K. & Hartford, B. S. (2005). Interlanguage pragmatics: Exploring institutional talk. Mahwah, NJ: Erlbaum. Blum-Kulka, S. (1997). Dinner talk: Cultural patterns of sociability and socialization in family discourse. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum. Blum-Kulka, S., House, J., & Kasper, G. (1989). Cross-cultural pragmatics: Requests and apologies. Norwood, NJ: Ablex Pub. Blum-Kulka, S., & Olshtain, E. (1984). Requests and apologies: A cross-cultural study of speech act realization patterns (CCSARP). Applied Linguistics, 5(3), 196-213.
  4. Brown, P., & Levinson, S. C. (1987). Politeness: Some universals in language usage. Cambridge: Cambridge University Press.
  5. Cameron-Faulkner, T. (2014). Pragmatic development: trends in language acquisition research. In D. Matthews (Ed.), Pragmatic development in first language acquisition (pp.37-52). Amsterdam: John Benjamins. Chang, Y. (2016). Apologizing in Mandarin Chinese: A study on developmental patterns. Concentric: Studies in Linguistics, 42(1), 73-101.
  6. Chang, Y. (2018). The effect of interlocutor’s social status on the use of apology strategies: Across-sectional study. Concentric: Studies in Linguistics, 44(1), 89-122.
  7. Cohen, A. D. (1996). Developing the ability to perform speech acts. Studies in Second Language Acquisition, 18(2), 253-267.
  8. Cohen, R. (2004). Apology and reconciliation in international relations. In B. Yaacov (Ed.), From conflict resolution to reconciliation (pp. 177-195).
  9. Oxford, New York: Oxford University Press.
  10. Cordella-Masini, M. (1989). Apologizing: a cross-cultural study in Chilean Spanish and Australian English. Master’s thesis, Australian National University. Retrieved February 14, 2017 from http://erl.canberra.edu.au./public/adt-AUC20060907.102205
  11. Cook-Gumperz, J., & Szymanski, M. (2001). Classroom “families”: Cooperating or competing-girls’ and boys’ interactional styles in a bilingual classroom. Research on Language and Social Interaction,34(1), 107-130.
  12. Çetinavcı, U. R. (2012). Apologizing in Turkish language: An intracultural and intercultural exploratory study. Contemporary Online Language Education