Dergiler / Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2018 / Cilt: 14 - Sayı: 14

Mukâtil B. Süleyman’ın Zeydî Ve Mürciî Oluşu Meselesi

Sayfa
275–299
Yayın Tarihi
2018-12-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Objektif bir bakış açısıyla değerlendirilseydi Mürcî ve Şii-Zeydî olmasından ziyade sünni olduğu sonucuna ulaşılabilirdi.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Peygamber sonrasında eserleri ve görüşleriyle İslam düşüncesinin gelişmesine katkıda bulunan bilim adamlarından biri de Mukâtil b.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bize göre onun hakkındaki bu tür olumsuz ithamlar onun hakkındaki ön yargılı değerlendirmeler ve görüşlerine bütüncül değil parçacı yaklaşılmasından kaynaklanmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Objektif bir bakış açısıyla değerlendirilseydi Mürcî ve Şii-Zeydî olmasından ziyade sünni olduğu sonucuna ulaşılabilirdi.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mukâtil b. Süleyman · mezhep · Mürcie

Özet

Hz. Peygamber sonrasında eserleri ve görüşleriyle İslam düşüncesinin gelişmesine katkıda bulunan bilim adamlarından biri de Mukâtil b. Süleyman’dır. Mukâtil, ilim çevrelerince Kur’an’ı bütünüyle tefsir eden ilk müfessirlerden biri olarak kabul edilmektedir. O, tefsirinin yanı sıra kaleme aldığı diğer eserlerle kelam, hadis, fıkıh gibi disiplinlerin gelişimine de katkıda bulunmuştur. İslami konulardaki bazı yorumları, kendisine atfedilen asılsız görüşler sebebiyle ismi, kendilerini merkeze alıp diğer insanları, grup ve fırkaları buna göre tasnif edenler; kendilerine yakınlık ve uzaklığa göre onları konumlandırmaya çalışanlar tarafından bid‘at mezheplerle beraber anılmıştır. Bu tür olumsuz ithamlara maruz kalan sadece kendisi de değildir. İslam tarihinde Ebû Hanife ve İmam Mâtürîdî gibi pek çok bilim adamı hakkında da bu tür mesnetsiz ve olumsuz yakıştırmalar yapılmıştır. Mukâtil, bazı ayetlere getirdiği yorumlarda Hz. Ali’yi ön plana çıkarmıştır. Buradan hareketle Zeydilik ile itham edilmiştir. İmanla ilgili kimi görüşlerinden dolayı da Mürcî olarak nitelendirilmiştir. Bize göre onun hakkındaki bu tür olumsuz ithamlar onun hakkındaki ön yargılı değerlendirmeler ve görüşlerine bütüncül değil parçacı yaklaşılmasından kaynaklanmaktadır. Objektif bir bakış açısıyla değerlendirilseydi Mürcî ve Şii-Zeydî olmasından ziyade sünni olduğu sonucuna ulaşılabilirdi.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TÖZLUYURT, M. (2018). Mukâtil B. Süleyman’ın Zeydî Ve Mürciî Oluşu Meselesi. Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 14 - Sayı: 14, 275–299. https://ajindex.com/articles/480115

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Abdusselâm b. Abbâs el-Vecîh. A‘lâmu’l-Müellifine'z-Zeydiyye Müesscsetü'l-İmam Zeyd b. Ali es-Sekafiyye. Amman: yy., 1999.
  2. Ahmed Emin, Zuhru’l-İslâm. 4 cilt. Beyrut: yy., 1969.
  3. Altuntaş, Mehmet. “Mukâtil b. Süleyman’ın Tefsirinde İsrâiliyat ve Hurûf-ı Mukattaa Hakkındaki Yorumları”. Bozok Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2018, cilt: XIII, sayı: 13, s. 129-158. Bağdâdî, Abdülkâhir. el-Fark beyne’l-Firak. Kahire: Mektebetü İbn Sînâ, ty. Bâkıllânî, Kâdî Ebî Bekr b. Tayyib. Kitâbü’t-temhîdi’l evâili ve tahlîsu’d-delâil. thk. ‘İmadüddîn Ahmed Haydar. Beyrut: Müessesetü’l-kütübi’s-sekâfî, 1987.
  4. Bulut, Halil İbrahim. İslam Mezhepleri Tarihi. Ankara: DİB Yayınları, 2016. Cürcânî, Ebû Ahmed Abdullah b. Adiy. el-Kâmil fî du‘afâi’r-ricâl. Beyrut: Dâru’l-fikr, 1984. Cürcânî, Seyyid Şerif. et-Tâ‘rîfât. Beyrut: Mektebetü Lübnan, 1985.
  5. Doğan, İsa. “Zeydiyye Mezhebi’nin Doğuşu ve Kelamî Görüşü”. Doktora tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, l987. Ebû Zehrâ, Muhammed. el-İmâm Zeyd Hayâtuhû ve Asruhû –Ârâuhû ve fıkhuhû. Beyrut: Dâru’l-fikri’l-‘Arabi, ty. Ebu Zeyd, Nasr Hâmid. Tefsirde Akılcı Eğilim. İstanbul: Mana Yayınları, 2015. Eş‘arî, Ebu’l-Hasan. Makâlâtü’l-İslâmiyyîn ve İhtilâfü’l-Musallîn. thk. Muhammed Muhyiddin Abdülhamîd. Kahire: Mektebetü’n-nehdati’l-Mısriyye, 2000. Eş‘âri, Ebû’l-Hasan. el-İbâne an usûli’d-diyâne. Beyrut: Dâru ibn Zeydûn, ty. Ezherî, Ebû Mansûr Muhammed b. Ahmed. Tehzîbü’l-Lüğa. thk. Muhammed Ebü’l-Fazl İbrahîm. byy, yy., ty. Fığlalı, Ethem Ruhi. Günümüz İslam Mezhepleri. İzmir: yy., 2008.
  6. Fığlalı, Ethem Ruhi. “Mezheplerin Doğuşuna Tesir Eden Sebepler”. Ankara İslâm İlimleri Enstitüsü Dergisi. sayı. 4 (1980): 115-131. Firûzabâdî, Muhammed b. Yakup Mecdüddîn. Kâmûsü’l-muhît. Mısır: Heyetü’l-Mısrî, 1980.
  7. Gökalp, Yusuf. “Zeydilik”. İslam Mezhepleri Tarihi El Kitabı. Ankara: Grafiker Yayınları, 2016. Hayyât, Ebi’l-Hüseyin Abdurrahmân b. Muhammed b. Osmân. Kitâbü’l-intisâr ve’r-reddi alâ İbn Râvendî el-mülhîd. Beyrut: Mektebetü dâri’l-‘Arabî, 1993. İbn Asâkir, Ebu’l-Kâsım Alî b. el-Hasen b. Hibetillâh. Târîhu Dimeşk. thk. ‘Amr b. Garâme. byy.: Dâru’l-fikr, 1995.
  8. İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî b. Ahmed b. Saîd. el-Fasl fi’l-milel ve’l-ehvâ ve’n-nihal, thk. Dr. Muhammed İbrâhîm Nasr. Beyrut: Dâru’l-cîl, 1996. İbn Manzur. Lisânü’l-Arab. Byy: yy., ty. İbn Mâce, Ebû Abdillâh Muhammed b. Yezîd Mâce el-Kazvînî. es-Sünen. İstanbul: yy., 1981.
  9. İbn Nedim, Muhammed b. İshak. el-Fihrist. thk. Rıza-Teceddüd. Tahran: yy., 1981.
  10. İbn Teymiyye, Taki