Dergiler / lnternational Journal of Geography and Geography Education / 2019 / Sayı: 40

GÖNEN ÇAYI DELTASI SULAK ALANINDA (BALIKESİR) DOĞA KORUMA: SU, KÜLTÜR VE YAŞAM

NATURE CONSERVATION AT GÖNEN CREEK DELTA WETLANDS (BALIKESİR): WATER, CULTURE AND LIFE

Sayfa
151–171
Yayın Tarihi
2019-07-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma sonuçları, delta alanının yönetimine katılma isteğinde olan farklı grupların istek ve önceliklerinin sürdürülebilirlik anlamında entegre bir yönetim planına dönüştürülemediğini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yaban hayatı ve insan yaşamı için oldukça önemli işlevleri olmasına rağmen sulak alanlar önemli tehditlerle karşı karşıya kalmakta ve zarar görmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışmada Gönen Çayı Deltası Sulak Alanı’ndaki farklı ilgi grupları ve aktörler arasında, alanı yönetme konusundaki mücadeleler, kültürel ve politik ekoloji yaklaşımı ile anlaşılmaya çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma sonuçları, delta alanının yönetimine katılma isteğinde olan farklı grupların istek ve önceliklerinin sürdürülebilirlik anlamında entegre bir yönetim planına dönüştürülemediğini göstermektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Gönen Çayı Deltası Sulak Alanı · Sulak Alanlar · Kültürel ve Politik Ekoloji

Özet

Yaban hayatı ve insan yaşamı için oldukça önemli işlevleri olmasına rağmen sulak alanlar önemli tehditlerle karşı karşıya kalmakta ve zarar görmektedir. Bu zararlar ancak yerel, ulusal ve uluslararası düzeyde iyi koordine edilmiş çabalarla azaltılabilmektedir. Sulak alanlar uzun yıllardır yerel toplumlar tarafından genellikle sürdürülebilir bir şekilde kullanılmaktadır. Bu alanlar neoliberal ekonomi politikaları ve Batı merkezli doğa koruma uygulamalarının yaygınlaşmasıyla daha fazla dikkat çekmektedir. Böylece sulak alan dışından gelen ilgi grupları, bu alanların yönetiminde söz sahibi olmak istemektedir. Gönen Çayı Deltası Sulak Alanı da bu alanlardan biridir. Bu çalışmada Gönen Çayı Deltası Sulak Alanı’ndaki farklı ilgi grupları ve aktörler arasında, alanı yönetme konusundaki mücadeleler, kültürel ve politik ekoloji yaklaşımı ile anlaşılmaya çalışılmıştır. Çalışma temelde deltadaki doğal kaynakları kullanma konusunda ilgili paydaşlar arasındaki güç çatışmalarını ve sonuçta ortaya çıkan yönetim modelini anlamayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda sulak alanı yönetme iddiasında olan yerel ve yerel olmayan paydaşların pozisyonları arazi çalışmaları ile ortaya konulmuştur. Çalışma sonuçları, delta alanının yönetimine katılma isteğinde olan farklı grupların istek ve önceliklerinin sürdürülebilirlik anlamında entegre bir yönetim planına dönüştürülemediğini göstermektedir. Alanın akıllı kullanımı ve sürdürülebilir yönetimi için planlama sürecine tüm paydaşların katılımı sağlanmalıdır. Günlük yaşamında delta kaynaklarına bağımlı olan yerel aktörlerin yönetim sürecindeki rolleri güçlendirilmeli ve kalıcı hale getirilmelidir.

Abstract

Although they have important functions for wild and human life, wetlands face significant threats and suffer in many parts of the World. These losses can only be reduced by well-coordinated efforts at local, national and international levels. Although such areas have been used by local communities for many years, they have attracted the attention of different interest groups, mostly from outside the sphere, due to the neoliberal economic policies and the spread of Western-based nature conservation practice. These interest groups want to have a say in the management of wetlands. One of these areas is the Gönen Creek Delta Wetlands. In this study, efforts made to understand the struggles about managing the wetlands area among different interest groups and actors with the perspective of cultural and political ecology. The study basically seeks to understand the power conflicts and the resulting management model among relevant stakeholders in using the natural resources in the delta. In this context, the positions of local and non-local stakeholders who claim to manage the wetlands have been tried to be put forward. The results of the study show that the demands and priorities of the different groups that want to participate in the management of the delta area could not be transformed into an integrated management plan in terms of sustainability. All stakeholders should be involved in planning for the vise use and sustainable management of the site, and the role of local actors should be strengthened and made permanent.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ARI, Y. (2019). GÖNEN ÇAYI DELTASI SULAK ALANINDA (BALIKESİR) DOĞA KORUMA: SU, KÜLTÜR VE YAŞAM. lnternational Journal of Geography and Geography Education, Sayı: 40, 151–171. https://ajindex.com/articles/47435

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Acara, E. (2019) Sequestering a river: the political ecology of the “dead” Ergene river and neoliberal urbanization in today’s Turkey. Annals of the American Association of Geographers, 109(2), 422-433.
  2. Adaman, F., Hakyemez, S. & Özkaynak, B. (2009). The political ecology of a Ramsar site conservation failure: the case of Burdur Lake, Turkey. Environment and Planning C: Government and Policy, 783-800. Anadolu Etap, (2019). 03.02.2019 tarihinde https://www.anadoluetap.com/ciftlikler-ve-fabrikalaradresinden edinilmiştir. Arı, Y. & Hurley, P. (2010). Doğal zenginlikler ve şehirsel politik ekolojik dönüşümler: Edremit körfezi örneği, Balıkesir. TUCAUM, VI. ulusal coğrafya sempozyumu bildiriler kitabı içinde (s. 345-353).
  3. Ankara.
  4. Arı, Y. & Soykan, A. (2006). Kazdağı Milli Parkı’nda kültürel ekoloji ve doğa koruma. Türk Coğrafya Dergisi, 44, 11-32.
  5. Arı, Y. (2001). Visions of A Wetland: Linking Culture and Conservation at Lake Manyas, Turkey. UMI: An Arbor, U.S.A. Arı, Y. (2003a). Manyas Gölü’nün kültürel ekolojisi: tarihi süreçte adaptasyon ve değişim. Türk Coğrafya Dergisi, 40(1), 75-97.
  6. Arı, Y. (2003b). Kuş Cenneti Milli Parkı’nda park yönetimi-yöre halkı ilişkisi. Doğu Coğrafya Dergisi, 8(9), 7-37.
  7. Arı, Y. (2005). Manyas Gölü’nde yerel halkın doğa koruma programları ve korumacıları algılaması. 1. Sırrı Erinç sempozyumu bildiriler kitabı içinde (s. 22-27).
  8. İstanbul.
  9. Arı, Y. (2006). Ramsar Sözleşmesi’nin doğa koruma yaklaşımına eleştirel bir bakış. Doğu Coğrafya Dergisi, 11(15), 275-302.
  10. Arı, Y. (2014). Coğrafyada saha öğretimi ve saha araştırmaları. Arı, Y. & Kaya, İ. (Ed.) Coğrafya araştırma yöntemleri içinde (s. 303-315), Balıkesir: Coğrafyacılar Derneği. Arı, Y. (2017). Çevresel determinizmden politik ekolojiye: son 100 yılda Dünya’da ve Türkiye’de insan-çevre coğrafyasındaki yaklaşımlar. Doğu Coğrafya Dergisi, 22(37), 1-34.
  11. Arı, Y. & Derinöz, B. (2011). Bir sulak alan nasıl yönetilmez? Kültürel ekolojik perspektif ile Marmara Gölü (Manisa) örneği. Coğrafi Bilimler Dergisi, 9(1), 41-60.
  12. Atmış, E. (2018). A critical review of the (potentially) negative impacts of current protected area policies on the nature conservation of forest in Turkey. Land Use Policy, 70, 675- 684. Berkes, F. & Ross, H. (2013). Community resilience: toward an integrated approach. Society & Natural Resources, 26(1), 5-20.
  13. Berkes, F. (2004). Rethinking community‐based conservation. Conservation Biology, 18(3), 621-630.
  14. Berkes, F. (2009). Evolution of co-management: role of knowledge gen