Dergiler / Akademik İncelemeler Dergisi / 2015 / Cilt: 10 - Sayı: 1

Demokratikleşme Sürecinde Türkiye’de Yerel Yönetimler

Local Governments in the Democratisation Provess in Turkey

Sayfa
267–290
Yayın Tarihi
2015-04-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmada bu konuyla ilgili tartışmalar ve son dönemdeki gelişmeler ele alınmakta ve değerlendirilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye’de merkeziyetçilik - âdemi-i merkeziyetçilik ve yerel yönetimlerbağlamında demokratikleşme tartışmaları her ne kadar 1980 sonrası dönemlerdeyoğun bir biçimde tartışılmaya başlanmışsa da, tarihsel anlamda sözkonusu sorun ve kutuplaşma çok daha eskilere uzanmaktadır Türkiye’de süreçiçerisinde demokratikleşme talepleri ve bu çerçevede, merkezden yönetimve yerinden yönetim tartışmaları hala süregelmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Gelinen noktada,merkeziyetçiliği temele alan ilişkin anlayış ve yaklaşımın hala hâkim durumdaolduğu görülmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmada bu konuyla ilgili tartışmalar ve son dönemdeki gelişmeler ele alınmakta ve değerlendirilmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Merkeziyetçilik · Âdem-i Merkeziyetçilik · Merkezi

Özet

Türkiye’de merkeziyetçilik - âdemi-i merkeziyetçilik ve yerel yönetimlerbağlamında demokratikleşme tartışmaları her ne kadar 1980 sonrası dönemlerdeyoğun bir biçimde tartışılmaya başlanmışsa da, tarihsel anlamda sözkonusu sorun ve kutuplaşma çok daha eskilere uzanmaktadır Türkiye’de süreçiçerisinde demokratikleşme talepleri ve bu çerçevede, merkezden yönetimve yerinden yönetim tartışmaları hala süregelmektedir. Gelinen noktada,merkeziyetçiliği temele alan ilişkin anlayış ve yaklaşımın hala hâkim durumdaolduğu görülmektedir. Ancak, Türk toplumunda hala gücünü koruyan bu merkeziyetçi yönetim anlayışının ve geleneğinin karşısında, âdem-i merkeziyetinen merkeziyetçi çevrelerde bile, kısmi ve göreceli olsa bile tolere edilip kabullenilmeye başlandığı da görülmektedir. Çalışmada bu konuyla ilgili tartışmalar ve son dönemdeki gelişmeler ele alınmakta ve değerlendirilmektedir.

Abstract

Despite debates on centralism-local government and democratisation with respect to local government in Turkey have intensified after 1980, in fact the polarisation on this problem has historicaly begun before 1980. Nowadays, the debates on local administration and democratisation currently continue in Turkey. In the current situation, a lot of thinkers put forward that centralism is already influential in Turkey. On the other hand, in spite of influential centralism in Turkish society, it is suggested that the local administration is accepted as an applicable administration form even in the centralist approaches. The present study focuses on the discusses about this subject and developments in recent years

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GENÇ, E. (2015). Demokratikleşme Sürecinde Türkiye’de Yerel Yönetimler. Akademik İncelemeler Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 1, 267–290. https://ajindex.com/articles/4717

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (31)

  1. Abadan, Y. (1965). Âdem-i merkeziyet problemi. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 20 (4), 114-129.
  2. Akın, C. (1997). Türkiye’de yerel özerkliğin anlamı. Türk İdare Dergisi, 414, 66-82.
  3. Arslan C.H. ve Gürsel, D. (1994). Güçlü yerel yönetimler: Şart mıdır?. Türkiye Günlüğü, 26, 27-34.
  4. Atay, E. E. (2009). İdare hukuku (Güncelleştirilmiş 2. Baskı). Ankara:
  5. Turhan Kitabevi.
  6. Bağçe, H.E. (2008). Üniter yapı ve yerel siyaset. Yerel yönetimler ve siyaset sempozyumu bildirileri (ss. 323-330). İstanbul:
  7. Okutan Yayınları.
  8. Bozkurt, Ö.,Ergun, T. ve Sezen, S. (1998). Kamu yönetimi sözlüğü. Ankara:
  9. TODAİE. Bulut, Y. (1996). Belediye yönetiminin yeniden düzenlenmesinde gündemden düşmeyen konular. Türk İdare Dergisi, 413, 44-59.
  10. Collinns, J. (1989). Uncommon cultures: Popular culture and postmodernism. New York: McMillan. Çağla, C. (1994). Bir Türk aydını olarak Prens Sabahattin Bey. Türkiye Günlüğü, 26, 35-44.
  11. Çukurçayır, M.A. (2000). Siyasal katılma ve yerel demokrasi. Ankara:
  12. Yargı Yayınevi.
  13. Çukurçayır, M.A. (2002). Yeni yönetim modeli arayışları çerçevesinde halkın yönetim süreçlerine katılım olanakları. Yerel yönetimler sempozyumu bildirileri. Ankara:
  14. TODAİE. Çukurçayır, M.A. (2008). Yerel yönetimler ve yerel siyaset. Yerel yö- netimler ve siyaset sempozyumu bildirileri (ss. 15-35). İstanbul:
  15. Okutan Yayınları.
  16. Dahl, R.A. (2001). Demokrasi üstüne. (Çev.: Betül Kadıoğlu). Ankara:
  17. Phoenix Yayınevi.
  18. Demirci, A.G. (2005). Farklı ülkelerde bölge kalkınma ajansları. Menaf Turan (Der.), Bölge kalkınma ajansları nedir, ne değildir? (ss. 181-195). Ankara:
  19. Paragraf Yayınevi.
  20. Erder, S.ve İncioğlu, N. (1995). Türkiye’de yerel yönetimler. İstanbul:
  21. Yeni Yüzyıl Kitaplığı Eryıldız, S. (1989). Yerel yönetimde yeniden yapılanma. İstanbul:
  22. Yordam Yayınevi.
  23. Erkul, A. (1982). Prens Sabahattin. Emre Kongar (Ed.), Türk Toplumbilimcileri I. İstanbul:
  24. Remzi Kitabevi.
  25. Eroğlu, M. ve Kum, M. (2010). Türkiye’de kalkınma ajanslarının idari teşkilat içindeki yeri. Erciyes Üniversitesi İİBF Dergisi, 35, 176-198.
  26. Eryılmaz, B. (2010). Kamu yönetimi. İstanbul:
  27. Okutman Yayıncılık. Finkel, A. (1990). Municipal politics and the state in contemporary Turkey. London: Ebert Foundation. Görmez, K. (1990). Türkiye’de belediyeler ve yerel demokrasi. G.Ü. İİBF Dergisi, 6 (2), 98-114.
  28. Görmez, K. (1997). Yerel demokrasi ve Türkiye. Ankara:
  29. Vadi Yayınları.
  30. Gözler, K. (2006). İdare hukukuna giriş (Güncelleştirilmiş 5. Baskı). Bursa: Ekin Kitabevi.
  31. Gözübüyük, A.Ş. (2008). Yönetim hukuku (Güncelleştirilmiş 26. Basım). Ank