Dergiler / Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi / 2012 / Cilt: 16 - Sayı: 2

DİYARBAKIR KOŞULLARINDA YAYGIN FİĞ (Vicia sativa L.) GENOTİPLERİNİN OT KALİTESİ İLE İLGİLİ BAZI ÖZELLİKLERİN SAPTANMASI

DETERMINATION of the some PROPERTIES RELATED to FORAGE QUALITY of COMMON VETCH (Vicia sativa L.) GENOTYPES under the DİYARBAKIR CONDITIONS

Sayfa
45–54
Yayın Tarihi
2014-02-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Araştırmada sonucunda 1331, 2604, 2490, 2616, 1430 ve 1500 genotiplerin, araştırmada yer alan diğer genotiplere göre verim ve kalite bakımından daha üstün olduğu, adı gecen hatların Diyarbakır kosullarında yetiştirilmesinin uygun olacağı ve ileride yapılacak ıslah çalışmalarında değerlendirilmesi sonucuna varılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Araştırma, Diyarbakır koşullarında yaygın fiğ (Vicia sativa L.) genotiplerinin ot verimi ve kalitesi ile ilgili bazı özelliklerin incelenmesi amacıyla, 2006/07 ve 2007/08 yıllarında kışlık ara ürün yetiştirme döneminde, GAP Uluslararası Tarımsal Araştırma ve Eğitim Mekezinde (Diyarbakır), tesadüf blokları deneme deseninde 4 tekrarlamalı olarak yürütülmüştür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmada; ham protein oranı (HPO), ham protein verimi (HPV), nötr deterjan lif (NDF), asit deterjan lif (ADF), kuru madde verimi (KMV), kuru madde alımı (KMA), sindirilebilir kuru madde verimi (SKMV) ve nispi yem değeri (NYD) gibi özellikler incelenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırmada sonucunda 1331, 2604, 2490, 2616, 1430 ve 1500 genotiplerin, araştırmada yer alan diğer genotiplere göre verim ve kalite bakımından daha üstün olduğu, adı gecen hatların Diyarbakır kosullarında yetiştirilmesinin uygun olacağı ve ileride yapılacak ıslah çalışmalarında değerlendirilmesi sonucuna varılmıştır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:2006 Verileri
⚙️Değişkenler:Yaygın Fiğ (Vicia sativa L.) · Genotip · Kalite

Özet

Araştırma, Diyarbakır koşullarında yaygın fiğ (Vicia sativa L.) genotiplerinin ot verimi ve kalitesi ile ilgili bazı özelliklerin incelenmesi amacıyla, 2006/07 ve 2007/08 yıllarında kışlık ara ürün yetiştirme döneminde, GAP Uluslararası Tarımsal Araştırma ve Eğitim Mekezinde (Diyarbakır), tesadüf blokları deneme deseninde 4 tekrarlamalı olarak yürütülmüştür. Araştırmada; ham protein oranı (HPO), ham protein verimi (HPV), nötr deterjan lif (NDF), asit deterjan lif (ADF), kuru madde verimi (KMV), kuru madde alımı (KMA), sindirilebilir kuru madde verimi (SKMV) ve nispi yem değeri (NYD) gibi özellikler incelenmiştir. Araştırmanın her iki yılında da HPO, HPV, KMV ve SKMV bakımından genotipler arasında istitastiki olarak önemli farklılıklar saptanmıştır. Ayrıca, İncelenen tüm özellikler bakımından yıllar da istatistikî olarak önemli bulunmuştur. Araştırma sonucunda, genotiplerin, sindirilebilir kuru madde verimleri ve nispi yem değerlerinin sırasıyla birinci yılda 30.2-230 kg da-1 ve 105.7-161; ikinci yılda 193.0-453.8 kg da-1 ve 170.8-203.8 arasında değiştiği saptanmıştır. Araştırmada sonucunda 1331, 2604, 2490, 2616, 1430 ve 1500 genotiplerin, araştırmada yer alan diğer genotiplere göre verim ve kalite bakımından daha üstün olduğu, adı gecen hatların Diyarbakır kosullarında yetiştirilmesinin uygun olacağı ve ileride yapılacak ıslah çalışmalarında değerlendirilmesi sonucuna varılmıştır.

Abstract

The research was conducted to evaluate forage quality of selected some common vetch (Vicia sativa L.) genotypes. The experiment was laid out using randomized complete block design with four replications at the GAP International Agricultural Research and Training Center in Diyarbakır-TURKEY, during winter 2006/07 and 2007/08 growing season. Several hay quality traits such as crude protein ratio (CPR), crude protein yield (CPY), neutral (NDF) and acid detergent fibers (ADF), dry matter yield (DM), dry matter intake (DMI), digestibly dry matter (DDM) yield and relative feed value (RFV) were analyzed. Results showed that there were significant differences among the genotypes for CPR, CPY, DMY and DDMY in both growing seasons. Years had found a significant effect on all the traits. The DDM yield and RFV of the genotypes were ranged from 30.2 to 230 kg da-1 and 105.7 to 161.0 in the first year and from 193.0 to 453.8 kg da-1 and 170.8 to 203.8 in the second year, respectively. Results suggested that the 1331, 2604, 2490, 2616, 1430 and 1500 genotypes are suitable to grow in Diyarbakir region.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YÜCEL, C., SAYAR, M., YÜCEL, H. (2014). DİYARBAKIR KOŞULLARINDA YAYGIN FİĞ (Vicia sativa L.) GENOTİPLERİNİN OT KALİTESİ İLE İLGİLİ BAZI ÖZELLİKLERİN SAPTANMASI. Harran Tarım ve Gıda Bilimleri Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 2, 45–54. https://ajindex.com/articles/423245

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Abdouli, H,, Gasmi-Boubaker, A., Hassen, H., Hedhly, A., Mosquera-Losada, R. ve Rigueiro-Rodriguez, A. 2009. Nutritional value of some vetch forage grown under Mediterranean conditions. 15th Meeting of the FAO-CIHEAM Mountain Pastures Network, Integrated Research for the Sustainability of Mountain Pastures, Oct., 7-9.
  2. Açıkgöz, E. 2001. Yem Bitkileri. Uludağ Üni. Güçlendirme Vakfı Yay. No:182, 584 s, Bursa. Ammar, H., López, S. ve Andrés, S. 2010. Influence of maturity stage of forage grasses and leguminous on their chemical composition and in vitro dry matter digestibility. Options Méditerranéennes, A no. 92, 199-203. Ankom Technology Corporation, 1997. Operator’s manual. Ankom 200/220 Fiber Analyzer. Ankom Thec. Corp. Anlarsal, A.E, Yücel, C. ve Yücel, D. 2006. Çukurova koşullarında fiğ ( Vicia sativa L.) çeşit ve hatlarının bazı tarımsal ve kalite özelliklerinin saptanması. Çukurova Üniv Zir Fak Derg, 21 (2): 111-120. AOAC. 1995. Offical Methods of Analysis. Assoc. of Official Analytical Chemists, Arlington, VA. Avcı, M. ve Gökkuş, A. 1997. Kıraç şartlarda yetiştirilen bazı adi fiğ genotiplerinin morfolojik, fenolojik ve agronomik özellikleri. Tarla Bitkileri Merkez Araş Enst Derg, 6 (2): 39-47,
  3. Ankara.
  4. Avcıoğlu, R., Soya, H., Geren, H., Demiroğlu, G. ve Salman, A. 1999. Hasat dönemlerinin bazı değerli yem bitkilerinin verimine ve yem kalitesine etkileri üzerinde araştırmalar. Türkiye 3. Tarla Bitkileri Kongresi, Çayır-Mera Yem Bitkileri, 15-20
  5. Kasım, Adana, s. 29-34.
  6. Badrzadeh, M., Zaragarzadeh, F. ve Esmaielpour,,B. 2008. Chemical composition of some forage Vicia spp. in Iran. J Food Agric Env., 6 (2): 178-180.
  7. Başbağ, M., Saruhan, V. ve Gül, İ. 2001. Diyarbakır Koşullarında Bazı Tek Yıllık Baklagil Yem Bitkilerinin Adaptasyonu Üzerinde Bir Araştırma, Türkiye 4. Tarla Bitkileri Kongresi, 17-21
  8. Eylül, Tekirdağ, s.169-173.
  9. Baysal, İ., Baytekin, H. ve Şılbır, Y. 1991. Güney Doğu Anadolu Bölgesinde çayır mera yem bitkileri ve hayvancılığı geliştirme projesinde karşılaşılabilecek sorunlar ve çözüm Yolları. Türkiye 2. Çayır Mera Yem Bitkileri Kongresi, 28-31
  10. Mayıs, İzmir, s.74-82. - HR.Ü.Z.F. Dergisi, 2012, 16(2) Yücel ve ark. Bulur, V. ve Çelik, N. 1996. Bazı seçilmiş adi fiğ (Vicia sativa L.) hat ve çeşitlerinin verim ve önemli tarımsal özellikleri. Türkiye 3. Çayır-Mera ve Yem Bitkileri Kongresi, 17-19
  11. Haziran, Erzurum, s.479-485. Buxton D.R. ve Homstein J.S. 1986. Cell-wall concentration and components in stratified canopies of alfalfa, birds food trefo