KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 1 - Sayı: 1

Uluslararası İlişkilerde Realist Geleneğin Dönüşümü ve Neoklasik Realizm

Birkan ERTOY
Sayfa
1–26
Yayın Tarihi
2019-11-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu durumun nedenini, dış politikanın hem iç hem de dış faktörlerden etkilenmesine bağlayan yeni nesil realistler, neoklasik realist yaklaşımı ortaya koymuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:1939’da Carr tarafından ilk versiyonu oluşturulan realist gelenek, uluslararası ilişkiler disiplininde oldukça baskındır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Geleneğe yapılan eleştiriler uluslararası sistemdeki değişimler neticesinde sıklaşmış ve realist gelenek bu dönüşümler doğrultusunda değişikliklere uğramıştır. 1991’e kadar varlığını sürdüren iki kutuplu sistemi açıklama noktasında güçlük çekmeyen yapısal realizm, Soğuk Savaş’ın sona ermesi ile ortaya çıkan dünya düzenini açıklamakta bocalamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu durumun nedenini, dış politikanın hem iç hem de dış faktörlerden etkilenmesine bağlayan yeni nesil realistler, neoklasik realist yaklaşımı ortaya koymuştur.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Klasik Realizm · Yapısal Realizm · Neoklasik Realizm

Özet

1939’da Carr tarafından ilk versiyonu oluşturulan realist gelenek, uluslararası ilişkiler disiplininde oldukça baskındır. Bu baskın konumu, araştırmacıların realist yaklaşımlara sıkça başvurmasının yanı sıra yaklaşımların, sıklıkla eleştirilmesinden de kaynaklanmaktadır. Geleneğe yapılan eleştiriler uluslararası sistemdeki değişimler neticesinde sıklaşmış ve realist gelenek bu dönüşümler doğrultusunda değişikliklere uğramıştır. 1991’e kadar varlığını sürdüren iki kutuplu sistemi açıklama noktasında güçlük çekmeyen yapısal realizm, Soğuk Savaş’ın sona ermesi ile ortaya çıkan dünya düzenini açıklamakta bocalamıştır. Devletler, iki kutuplu yapının neden olduğu sıkı ittifak bağları içerisinde benzer dış politikalar izlemişse de günümüzdeki çok kutuplu yapıda daha bağımsız davranmakta ve bu doğrultuda farklı davranışlar sergilemektedirler. Bu durumun nedenini, dış politikanın hem iç hem de dış faktörlerden etkilenmesine bağlayan yeni nesil realistler, neoklasik realist yaklaşımı ortaya koymuştur. Bu yaklaşıma göre araştırmalarda sistem faktörünün yanı sıra stratejik kültür ve algı olarak tanımladıkları ara değişkenler ile lider faktörünün de incelenmesi gerektiğini savunmuştur. Bu çalışma, özellikle son birkaç yıldır popülaritesi artan neoklasik realizmi açıklamayı ve yaklaşımın Türkçe literatüre tanıtılması amaçlamaktadır. Bu doğrultuda öncelikle yaklaşımın realist öncülleri anlatılmış ardından, realist geleneğe ‘nasıl bir yenilik getirdiği’ konuları incelenmiştir. Bunun yanı sıra yapılan literatür taraması ile yaklaşımın kapsamı ve sınırları net bir şekilde ortaya koyulmaya çalışılmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERTOY, B. (2019). Uluslararası İlişkilerde Realist Geleneğin Dönüşümü ve Neoklasik Realizm. Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi Dergisi, Cilt: 1 - Sayı: 1, 1–26. https://ajindex.com/articles/417238

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (22)

  1. Ağdemir, A. M. (2014), Neoklasik Realizm Çerçevesinde İsrail’in Irak Politikası, (Yayımlanmamış Doktora Tezi), Kara Harp Okulu/Savunma Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  2. Akgül-Açıkmeşe, S. (2011),
  3. Algı mı, Söylem mi? Kopenhag Okulu ve Yeni-Klasik Gerçekçilikte Güvenlik Tehditleri, Uluslararası İlişkiler, 8 (30), 43-73.
  4. Aydın, M. (2004), Uluslararası İlişkilerin ‘Gerçekçi’ Teorisi: Kökeni, Kapsamı, Kritiği, Uluslararası İlişkiler, 1 (1), 33-60.
  5. Baev, P. K. (2006), Thucydides’ Three Security Dilemmas in Post-Soviet Strife, Journal of Military Ethics, 5 (4), 334-352.
  6. Balcı, A. ve Kardaş, T. ve Ediz, İ. ve Turan, Y. (2018), War Decision and Neoclassical Realism: The Entry of the Ottoman Empire into the First World War, War in History, cilt bilgisi yok, 1-28.
  7. Bayar, T. (2019), Multiple Dualities: Seeking the Patterns in Iran’s Foreign Policy, All Azimuth, 8 (1), 37-54.
  8. Becker, M. E. ve Cohen, M. S. ve Kushi, S. ve McManus, I. P. (2015), Reviving the Russian Empire: The Crimean Intervention Through a Neoclassical Realist Lens, European Security, 25 (1), 112-133.
  9. Burchill, S. ve Linklater, A. ve Devetak, R. ve Donnelly, J. ve Paterson, M. ve Reus-Smit, C. ve True, J. (Ed.) (2005),
  10. Theories of International Relations, New York: Palgrave. Carr, E. H. (1946), The Twenty Years’ of Crisis 1919-1939: An Introduction to the Study of International Relations, Londra: Macmillan. Chistensen, T. J. (1997), Perceptions and Alliances in Europe, 1865-1940, International Organization, 51 (1), 1997, 65-97.
  11. Dunne, T. ve Kurki, M. ve Smith, S. (Ed.) (2013), International Relations Theories: Discipline and Diversity, New York: Oxford University Press.
  12. Elias J. ve Sutch, P. (2007), International Relations: The Basics, New York: Routledge. Foulon, M. (2015), Neoclassical Realism: Challengers and Briding Identities, International Studies Review, 17 (4), 635-661.
  13. Goldstein, J. S. ve Pevehouse, J. C. (2014),
  14. International Relations, New Jersey: Pearson. Gözen, R. (Ed.) 2014,
  15. Uluslararası İlişkiler Teorileri, İstanbul:
  16. İletişim. Götz, E. (2016), Neorealism and Russia’s Ukraine Policy, 1991-Present, Contemporary Politics, 22 (3), 301-323.
  17. Götz, E. (2019), Enemy at the Gates: A Neoclassical Realist Explanation of Russia’s Baltic Policy, Foreign Policy Analysis, 15 (1), 99-117.
  18. Hobbes, T. (2007),
  19. Leviathan, Semih Lim (Çev.), İstanbul:
  20. Yapı Kredi Yayınları.
  21. Jervis, R. (2017), Perception and Misperception in International Politics, New Jersey: Princeton University Press.
  22. Johnston, A. I. (1995), Thin