KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2021 / Cilt: 21 - Sayı: 4

Türkiye’de Paranın Depolitizasyonu, Merkez Bankası Bağımsızlığı ve Siyasal Partilerin Dönüşümü

Ragıp YILMAZ
Oytun MEÇİK
Sayfa
931–952
Yayın Tarihi
2021-12-21
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, farklı ideolojilere sahip ve siyasetin farklı kanadında bulunan partilerin enflasyonu düşürmek, kamu açıklarını azaltmak ve siyasetin müdahalesini engellemek amaçlarıyla para politikasında bağımsız merkez bankasını desteklediğini ve seçmenlerine ilan ettiğini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Neoliberalizm, para politikasının siyasetten bağımsız, teknokrasinin ilkeleri etrafında uzmanlık ve bilimselliğin öne çıktığı bağımsız merkez bankaları tarafından gerçekleştirilmesini desteklemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Neoliberal düşüncenin Türkiye’de tam anlamıyla yerleştiği 2001 yılındaki Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı öncesi ve sonrasında, siyasal partilerin merkez bankası bağımsızlığı konusunda tercihlerini belirlemek amacıyla 1999 ve 2002 yıllarında siyasal partilerin ilan ettikleri seçim beyannameleri analiz materyali olarak seçilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, farklı ideolojilere sahip ve siyasetin farklı kanadında bulunan partilerin enflasyonu düşürmek, kamu açıklarını azaltmak ve siyasetin müdahalesini engellemek amaçlarıyla para politikasında bağımsız merkez bankasını desteklediğini ve seçmenlerine ilan ettiğini göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2001 Verileri
⚙️Değişkenler:Neoliberalizm · Teknokrasi · Merkez Bankası Bağımsızlığı

Özet

Neoliberalizm, para politikasının siyasetten bağımsız, teknokrasinin ilkeleri etrafında uzmanlık ve bilimselliğin öne çıktığı bağımsız merkez bankaları tarafından gerçekleştirilmesini desteklemektedir. Bu çalışma merkez bankası bağımsızlığını, neoliberal düşünce ve teknokrasiye uyum bağlamında Türkiye’deki siyasal partilerin desteği açısından incelemektedir. Neoliberal düşüncenin Türkiye’de tam anlamıyla yerleştiği 2001 yılındaki Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı öncesi ve sonrasında, siyasal partilerin merkez bankası bağımsızlığı konusunda tercihlerini belirlemek amacıyla 1999 ve 2002 yıllarında siyasal partilerin ilan ettikleri seçim beyannameleri analiz materyali olarak seçilmiştir. Seçim beyannamelerinde yer alan merkez bankası bağımsızlığına ilişkin ifadeler eleştirel söylem analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Bulgular, farklı ideolojilere sahip ve siyasetin farklı kanadında bulunan partilerin enflasyonu düşürmek, kamu açıklarını azaltmak ve siyasetin müdahalesini engellemek amaçlarıyla para politikasında bağımsız merkez bankasını desteklediğini ve seçmenlerine ilan ettiğini göstermektedir. Sonuç olarak, siyasal partiler neoliberal düşünceye uyum sağlamışlar ve merkez bankası bağımsızlığını kendi ideolojilerine ve seçmenlerin tercihlerine uygun olmasa da desteklemişlerdir. Her bir siyasi parti ekonomide kendi ideolojisini terk etmiş ve her biri neoliberal bir siyasal organa dönüşmüştür. Para politikası da teknokrasinin egemenliğinde bilimsellik ve uzmanlık ilkeleri bağlamında toplumsal sorunlar karşısında nötr bir kimliğe kavuşmuştur.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILMAZ, R., MEÇİK, O. (2021). Türkiye’de Paranın Depolitizasyonu, Merkez Bankası Bağımsızlığı ve Siyasal Partilerin Dönüşümü. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 21 - Sayı: 4, 931–952. https://ajindex.com/articles/397403

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Agoba, A. M., Abor, J., Osei, K. A. ve Sa-Aadu, J. (2017). Central bank independence and inflation in Africa: The role of financial systems and institutional quality. Central Bank Review, 17(4), 131-146. doi: 10.1016/j.cbrev.2017.11.001 Ak Parti (2021). Hakkında. Erişim adresi: https://www.akparti.org.tr
  2. Alesina, A. (1988). Macroeconomics and politics. S. Fischer içinde, NBER macroeconomics annual vol. 3 (s. 13-62).
  3. MIT Press.
  4. Alesina, A. F. ve Stella, A. (2010, April). The politics of monetary policy. NBER Working Paper Series (No: 15856). Alesina, A. ve Gatti, R. (1995). Independent central banks: Low inflation at no cost? American Economic Review, 85(2), 196-200. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/2117918.
  5. Alesina, A. ve Tabellini, G. (2008). Bureaucrats and politicians? Part II: Multiple policy tasks. Journal of Public Economics, 92, 426-447. doi:10.1016/j.jpubeco.2007.06.004 Amable, B. (2011). Moral and politics in the ideology of neoliberalism. Socio-Economic Review, 9(1), 3-30. doi:10.1093/ser/mwq015 ANAP (2021). Hakkında. Erişim adresi: https://anavatan.org.tr
  6. Arrighi, G. (1990). The three hegemonies of capitalism. Review (Fernand Braudel Center), 13(3), 365-408. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/40241160.
  7. Bagheri, F. M. ve Habibi, N. (1998). Political institutions and central bank independence: A cross-country analysis. Public Choice, 96(1/2), 187-204. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/30024383.
  8. Barro, R. J. ve Gordon, D. B. (1983a). Rules, discretion and reputation in a model of monetary policy. Journal of Monetary Economics, 12(1), 101-121. doi: 10.1016/0304-3932(83)90051-X Barro, R. J. ve Gordon, D. B. (1983b). A positive theory of monetary policy in a natural rate model. The Journal of Political Economy, 91(4), 589-610. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/1831069.
  9. Bayramoğlu, S. (2010). Yönetişim zihniyeti Türkiye'de üst kurullar ve siyasal iktidarın dönüşümü. İstanbul, Türkiye: İletişim Yayınları.
  10. Bernhard, W. ve Leblang, D. (2002). Political parties and monetary commitments. International Organization, 56(4), 803-830. doi: 10.1162/002081802760403784 Bernhard, W., Broz, J. L. ve Clark, W. R. (2002). The political economy of monetary institutions. International Organization, 56(4), 693-723. doi: 10.1162/002081802760403748 Bertsou, E. ve Caramani, D. (2020). People haven't had enough of experts: Technocratic attitudes among citizens in nine European democracies. American Journal of Political Science, 1-19. d