Dergiler / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2021 / Cilt: 21 - Sayı: 52

SOSYAL HİZMETLERİN YEREL YÖNETİMLERDE ÖRGÜTLENMESİ ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME

AN EVALUATION FOR THE ORGANISATION OF SOCIAL SERVICES ON LOCAL ADMINISTRATIONS

Sayfa
689–714
Yayın Tarihi
2021-09-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ancak niteliği itibariyle bireyi merkeze alan önemli bir hizmet alanı olan sosyal hizmetlerin belediyelerdeki örgütlenme şekilleri durum itibariyle belirli bir standart ve ölçüden uzak kaldığı ve buna bağlı olarak da hizmet kollarının teşkilatlanma içerisinde dağınık bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Sosyal hizmetler, dezavantajlı bireyler ile toplulukların öncelikli olduğu ancak toplumun tüm üyelerinin karşılaştığı sosyo-ekonomik sorunların çözümüne yönelik sunulan hizmetlerin bütünüdür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ancak 1980’li yıllarla birlikte küreselleşme, yerelleşme gibi fikirler ile neo-liberal politikalar sonucunda sosyal hizmetlerin yürütülmesinde, merkezi idareler yanında yerel yönetimler de yer almaya başlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Ancak niteliği itibariyle bireyi merkeze alan önemli bir hizmet alanı olan sosyal hizmetlerin belediyelerdeki örgütlenme şekilleri durum itibariyle belirli bir standart ve ölçüden uzak kaldığı ve buna bağlı olarak da hizmet kollarının teşkilatlanma içerisinde dağınık bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Sosyal Hizmetlerin Örgütlenmesi · Belediyeler · Sosyal Hizmet

Özet

Sosyal hizmetler, dezavantajlı bireyler ile toplulukların öncelikli olduğu ancak toplumun tüm üyelerinin karşılaştığı sosyo-ekonomik sorunların çözümüne yönelik sunulan hizmetlerin bütünüdür. Dolayısıyla birçok ülkede, bu hizmetlerin belirlenmesinden üretilip sunulmasına kadar tüm süreçten birincil derecede sorumlu olan yönetim kademesi merkezi yönetim olmuştur. Ancak 1980’li yıllarla birlikte küreselleşme, yerelleşme gibi fikirler ile neo-liberal politikalar sonucunda sosyal hizmetlerin yürütülmesinde, merkezi idareler yanında yerel yönetimler de yer almaya başlamıştır. Bu dönüşümden etkilenerek geliştirilen reformlarla yerel yönetim kademelerini sosyal hizmetler konusunda yetkilendiren ülkelerden birisi de Türkiye’dir. Özellikle 2000’li yıllarda başlatılan kamu yönetimi alanındaki reformlarla, belediyelere sosyal hizmetler alanında önemli yetki ve sorumluluklar yüklenmiştir. Böylece Türkiye’de yerel alanda sunulan sosyal hizmetler konusunda belediyeler de kendilerine özgü geliştirdikleri örgütlenme biçimleri ile bu hizmetleri yürütmüşlerdir. Ancak niteliği itibariyle bireyi merkeze alan önemli bir hizmet alanı olan sosyal hizmetlerin belediyelerdeki örgütlenme şekilleri durum itibariyle belirli bir standart ve ölçüden uzak kaldığı ve buna bağlı olarak da hizmet kollarının teşkilatlanma içerisinde dağınık bir yapıda olduğu gözlemlenmiştir. Bu bağlamda, çalışmada Türkiye’deki büyükşehir belediyelerinin teşkilat yapıları içerisinde sosyal hizmetlerle ilgili birimlerin örgütlenme şekilleri ele alınarak bir değerlendirme yapılmıştır.

Abstract

Social services in which disadvantageous individuals and communities are primary are actually defined as all services provided to solve socio-economic problems faced by each member of a society. Therefore, in many countries from the identification to implementation of these services, centralized administration has primarily been responsible for all these steps. However, From the 1980s onward, as a result of ideas of globalization and localization with neo-liberal policies, local administrations have also begun to take place in the implementation of these services. Through reforms developed from these changes, one of the countries that authorize local administrations for social services is Turkey. Soon after the reforms in public administration in the early 2000s, municipalities have been significantly authorized for social services and they have operated services through their own organizational forms. However, it was found that the organization of social services by municipalities, though it’s an important service domain which centers individuals, is out of specific standards and thus service departments are complicated within the organization. From this aspect, the study aims to evaluate the organizational formations of social service departments of metropolitan municipalities in Turkey.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KALAYCI, S. (2021). SOSYAL HİZMETLERİN YEREL YÖNETİMLERDE ÖRGÜTLENMESİ ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, Cilt: 21 - Sayı: 52, 689–714. https://ajindex.com/articles/391399

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Aydın, A. H. (2017). Türk Kamu Yönetimi-Sistem Örgütsel Yapı Sorunlar (7. Baskı). Ankara:
  2. Seçkin Yayıncılık. Cılga, İ. (2004). Bilim ve Meslek Olarak Türkiye’de Sosyal Hizmet. Ankara:
  3. Ümit Ofset Matbaacılık. Daft, R. L. (2015). Örgüt Kuramları ve Tasarımını Anlamak. (Ö. N. Timurcanday Özmen, Çev. Ed.) Ankara:
  4. Nobel Yayıncılık, Mayıs. Duyan, V., Özgür Bayır, Ö. (2016). Sosyal Hizmete Giriş Öğrenciler ve Uygulayıcılar İçin Bir Rehber (1. Baskı). Ankara:
  5. Sosyal Çalışma Yayınları, Yayın No: 026, Ekim. Ersöz, H. Y. (2011). Sosyal Politikada Yerelleşme. İstanbul: İstanbul Ticaret Odası Yayını. Eryılmaz, B. (2017).
  6. Kamu Yönetimi - Düşünceler, Yapılar, Fonksiyonlar, Politikalar- (Gözden Geçirilmiş ve Güncellenmiş 10. Baskı). Kocaeli: Umuttepe Yayınları,
  7. Ağustos. Gezici H. S., Kocaoğlu M. (2018). Dünyada ve Türkiye’de Kardeş Şehir Uygulamaları. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 27(2), 113-139.
  8. John, P. (2001). Local Government In Western Europe. London: Sage Publications. Kalaycı, S. (2017). Belediyelerin Sosyal Hizmetlerin Sunumuna Yönelik Yasal Sorumlulukları. International Journal of Academic Value Studies, 3(10), May, 124-129.
  9. Kalaycı, S. (2018). Yerel İdareciler Gözünden Belediyelerde Sosyal Hizmetin Örgütlenme Sorunu. Reyhanoğlu, M. (Ed.), Araştırmalar Işığında Yönetimde Güncel Konular (ss. 337-350). Ankara:
  10. Nobel Akademik Yayıncılık. Karataş, K. (2001). Belediyelerin Sosyal Görevleri: Belediyeler ve Sosyal Hizmetler. Karataş, K., Arıkan, Ç. (Ed.), İnsani Gelişme ve Sosyal Hizmet: Prof. Dr. Nesrin Koşar'a Armağan (ss. 214-226). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Hizmetler Yüksekokulu Yayını, Yayın No: 009. Kavruk, H. (2016). “Yerel Politika”, Kamu Politikaları Ansiklopedisi. Ankara:
  11. Nobel Akademik Yayıncılık. Kesgin, B. (2012). Kamu Sorumluluğunda Sosyal Hizmet (Birinci Baskı). İstanbul:
  12. Açılım Kitap Yayınları,
  13. Aralık. Kesgin, B. (2016). Sosyal Hizmet ve Sosyal Yardımda Büyükşehir Belediyeleri ile İlçe Belediyeleri Arasında Nasıl Bir Dağılım Yapılabilir?, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18(3), 447-462.
  14. Koray, M. (2008). Sosyal Politika. Ankara:
  15. İmge Kitabevi.
  16. Kut, S. (1995). Prof. Dr. Sema Kut’un Konuşması. Keskin, H. (vd.) (Ed.), 2000’li Yıllara Doğru Sosyal Devletin Gerçekleştirilmesinde Sosyal Hizmetlerin Yeri ve Önemi: 4. Ulusal Sosyal Hizmetler Konferansı Kitabı (ss. 23-26).
  17. Ankara Kut, S. (2005). Türkiye’de Sosyal Hizmet Mesleğinin Eğitimi. Onat, Ü. (Ed.), Sosyal Hizmet Sempozyumu’ 2002, Sosyal Hizmet Eğitiminde Yeni Yaklaş