Dergiler / Değerler Eğitimi Dergisi / 2021 / Cilt: 19 - Sayı: 42

Din Eğitiminin Bilimler Arasındaki Konumu: James Michael Lee’nin Din Öğretimi Yaklaşımı Bağlamında Bir İnceleme

The Place of Religious Education Among Sciences: A Study in the Context of James Michael Lee's Approach to Religious Instruction

Sayfa
267–304
Yayın Tarihi
2021-12-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yapılan araştırmalarda konu ile ilgili olarak; sosyal bilim yaklaşımı ve teolojik yaklaşım olmak üzere öne çıkan iki yaklaşım tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İlahiyat bilimleri ve sosyal bilimler olmak üzere iki farklı bilimi ilgilendiren konu alanı ile çok içerikli bir boyuta sahip olan din eğitiminin önemli meselelerinden biri söz konusu bilimlerden hangisine ait bir disiplin olduğuna karar vermektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yapılan araştırmalarda konu ile ilgili olarak; sosyal bilim yaklaşımı ve teolojik yaklaşım olmak üzere öne çıkan iki yaklaşım tespit edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Dolayısıyla öğretme-öğrenme sürecine ilişkin bilimsel verilere dayalı teorik ve pratik deneysel bir çalışma alanı olan ve amacı dinî davranışları kolaylaştırmak olan din eğitimi için en uygun makro teorinin, teoloji değil, sosyal bilim olduğu sonucuna varılmıştır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din Eğitimi · Din Öğretimi · Sosyal Bilim

Özet

İlahiyat bilimleri ve sosyal bilimler olmak üzere iki farklı bilimi ilgilendiren konu alanı ile çok içerikli bir boyuta sahip olan din eğitiminin önemli meselelerinden biri söz konusu bilimlerden hangisine ait bir disiplin olduğuna karar vermektir. Yapılan araştırmalarda konu ile ilgili olarak; sosyal bilim yaklaşımı ve teolojik yaklaşım olmak üzere öne çıkan iki yaklaşım tespit edilmiştir. Literatür taraması ve betimsel analize dayanan bu çalışmanın amacı James Michael Lee’nin sosyal bilim yaklaşımı çerçevesinde din eğitiminin hangi bilimler arasında yer alması gerektiği sorusuna cevap aramaktır. Bu amaçla makalede öncelikle Lee’nin yaklaşımında “din”in ve “öğretim”in mahiyeti, din öğretim süreci ve içeriği incelenmekte daha sonra sosyal bilim yaklaşımının antitezi durumundaki teolojik yaklaşımın mahiyeti, metodolojisi, temel argümanları ve son olarak sosyal bilimsel din öğretiminin teoloji ile ilişkisi ortaya konmaktadır. Araştırma neticesinde, Lee’nin, yaklaşımını teolojik yaklaşım eleştirisi üzerine inşa ettiği, din öğretimini bir öğretme (teaching) biçimi; ampirik bir faaliyet olan öğretmeyi de spekülatif ve bilişsel bir bilim olan teolojinin değil, sosyal bilimin konusu olarak gördüğü tespit edilmiştir. Dolayısıyla öğretme-öğrenme sürecine ilişkin bilimsel verilere dayalı teorik ve pratik deneysel bir çalışma alanı olan ve amacı dinî davranışları kolaylaştırmak olan din eğitimi için en uygun makro teorinin, teoloji değil, sosyal bilim olduğu sonucuna varılmıştır.

Abstract

One of the important issues regarding religious education, is how to ground the subject since it is multi-dimensional and concerns two different sciences such as theological and social sciences. In this study; two prominent approaches, namely the social science approach and the theological approach, have been identified. The aim of this study based on literature review and descriptive analysis is to seek an answer to the question of where to ground religious instruction using the framework of the social science approach of James Michael Lee. First of all, the nature of "religion" and "instruction", the religious instruction process, and content were analyzed. Then, the methodology and basic arguments for theological approach, which stands as the antithesis of the social science approach is analyzed, and finally the relationship between social scientific religious instruction and theology is revealed. In conclusion, it has been found that Lee regards religious instruction as a form of teaching, which is an empirical activity and considers teaching as subject of social science, rather than theology, which is regraded as speculative and cognitive science. Thus, being grounded in theoretical-practical experimental field of study that is based on scientific data related to teaching-learning process religious education, in term of macro theory is situated mong social sciences.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KİZİLTAN, G. (2021). Din Eğitiminin Bilimler Arasındaki Konumu: James Michael Lee’nin Din Öğretimi Yaklaşımı Bağlamında Bir İnceleme. Değerler Eğitimi Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 42, 267–304. https://ajindex.com/articles/387229

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Allen, P. L. (2017). Is there verification in theology?. Open Theology, 3(1), 417- 433. Aydın, M. Ş. (2017). Din eğitimi bilimi. Kimlik Yayınevi.
  2. Baatuma, W. S. (1986). An integrative approach to teaching-learning processes derived from the theories of Randolph Crump Miller and James Michael Lee (Yayımlanmamış doktora tezi). The Faculty of The Southern Baptist Theological Seminary. Bilgin, B. (2001). Eğitim bilimi ve din eğitimi. Gün Yayıncılık. Burgess, H. W. (1974). James Michael Lee’s social-science approach to religious instruction. Notre Dame Journal of Education, 3, 293-212.
  3. Burgess, H. W. (1975). An invitation to religious education. Religious Education Press.
  4. Burgess, H. W. (1996). Models of religious education: Theory and practice in historical and contemporary perspective. Victor Books. Brunner, E. (1964). Truth as encounter. Westminster Press.
  5. Coe, G. A. (1917). A social theory of religious education. C. Scribner’s sons. Coughlin, K. J. (1981). Religious education in everday life (Yayımlanmamış doktora tezi). The Faculty of the Graduate Theological Union. Cullen, W. (2005). James Michael Lee: A social science approach to religious instruction. Lutheran Educational Journal, 140(3), 160-185.
  6. Darcy-Berube, F. (1978). The challenge ahead of us. Padraic O’Hare (Ed.), Foundations of religious education içinde (ss. 111-131).
  7. Paulist Press.
  8. Glock, C. Y. (1962). On the study of religious commitment. Religious Education, 57(4), 98-110.
  9. Goldbrunner, J. (1961). Catechetical method as handmaid of kerygma. Johannes Hofinger (Ed.), Teaching all nations: A symposium on modern catechetics içinde (ss. 108- 121). Herder and Herder. Goldman, R. (1964). Religious thinking from childhood to adolescence. Routledge and Kegan Paul. Hick, J. (1960). Theology and verification. Theology Today, 17(1), 12-31.
  10. Hobson, P. & Louise, W. (2002). Modal shifts and challenges for religious education in catholic schools since Vatican II. CEJ, 6, 55-71.
  11. Johannes, H. (1961). The art of teaching Christian doctrine: The good news and its proclamation. University of Notre Dame Press.
  12. Jenkins, D. E. (1984). Theology. John M. Sutcliffe (Ed.), A Dictionary of Religious Education içinde (ss. 343). SCM Press.
  13. Knox, I. (1976). Above or within? The supernatural in religious education. Religious Education Press.
  14. Knudsen, R. D. (1966). Rudolf Bultmann. Philip Edgcumbe Hughes (Ed.), Creative minds in contemporary theology içinde (ss. 131-159).
  15. Eerdmans. Küken, G. (1996). Doğu-batı felsefesi