Dergiler / Şarkiyat / 2021 / Cilt: 13 - Sayı: 2

TEFSİR'DE ÇEŞİTLİLİK (TENEVVÜ‘) BAĞLAMINDA MÜ’MİN 60 VE FURKÂN 77. AYETLERİN YORUMU

INTERPRETATION OF al-MU’MİN 60 AND al-FURQAN 77 VERSES IN CONTEX OF DIVERSITY (TENEVVU‘) IN TAFSIR

Sayfa
845–863
Yayın Tarihi
2021-08-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Müfessirlerin görüşlerine dayanılarak bu kelimenin mecâzî bir kullanımla ibadet anlamının ön planda olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kur'ân'ın bazı lafız ve ifadeleri hakikî anlamın dışında kullanılmaktadırlar.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makalede dua kelimesinin hakikî ve mecâzî kullanımları Furkân sûresinin 77 ve Mü'min sûresinin 60. ayetleri üzerinden incelenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Müfessirlerin görüşlerine dayanılarak bu kelimenin mecâzî bir kullanımla ibadet anlamının ön planda olduğu tespit edilmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tefsir · Tenevvü‘ · Dua

Özet

Kur'ân'ın bazı lafız ve ifadeleri hakikî anlamın dışında kullanılmaktadırlar. Bu durumda bir kelime veya ifadenin bazen birden fazla açıklaması olabilmektedir. Ulûmu'l-Kur'ân literatüründe tenevvü‘ olarak adlandırılan ve anlam zenginliği olarak görülen bu tür kelimelerden biri de dua kavramıdır. Bu makalede dua kelimesinin hakikî ve mecâzî kullanımları Furkân sûresinin 77 ve Mü'min sûresinin 60. ayetleri üzerinden incelenmiştir. Furkân sûresinin 77. ayetinde geçen dua kavramının iman, ibadet, talep ve davet anlamları mevcuttur. Müfessirlerin görüşlerine dayanılarak bu kelimenin mecâzî bir kullanımla ibadet anlamının ön planda olduğu tespit edilmiştir. Öte yandan Mü'min sûresinin 60. âyetinde geçen dua kelimesinin ibadet anlamı olsa bile hakikî anlamı olan tazarru ve niyazın daha belirgin olduğu görülmüştür. Her ne kadar bu ayetlerin tefsirinde bir görüş tercih edilse bile diğer görüşleri de benimsemenin mümkün olduğu vurgulanmıştır. Söz konusu durumun tefsir geleneğimizde esaslı bir tavır olduğu belirtilmiş ve bunu tahrif olarak nitelemenin isabetsiz olduğu ortaya konulmuştur.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TEMİZKAN, A. (2021). TEFSİR'DE ÇEŞİTLİLİK (TENEVVÜ‘) BAĞLAMINDA MÜ’MİN 60 VE FURKÂN 77. AYETLERİN YORUMU. Şarkiyat, Cilt: 13 - Sayı: 2, 845–863. https://ajindex.com/articles/383253

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (3)

  1. Abdülaziz, Munâ, İhtilâfü’t-Tenevvü‘ fi’t-Tefsîr Dirase Nazariyye Tatbikiyye. Riyâd: Dârü’l-‘Asime, 1433. Alusî, Mahmûd b. Abdillah, Ruhü’l-Meânî fi Tefsîri’l- Kur’âni’l-’Azîm ve’s-Sebʻil-Mesânî. thk. Mahir Habbûş, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1431/2010. Begâvî, Muhammed Hüseyn b. Mesud, Meâlimü’t-Tenzîl. thk. Heyet, Riyâd: Dârü Taybe, 1409/1989. Beyzâvî, Nâsırüddîn Ebû Saîd (Ebû Muhammed) Abdullah b. Ömer b. Muhammed, Envârü’t- Tenzîl ve Esrârü’t-Te’vîl. thk. Muhammed Subhî b. Hasan Hallâf, Mahmud Ahmed Atrûş, Beyrut: Dâru’r- Reşîd, 1421/2001. Cevherî, Ebû Nasr İsmâîl b. Hammâd, es-Sıhâh Tâcü’l-Lüga ve Sıhahü’l- ‘Arabiyye. thk. Ahmed Abdülğafûr Attâr, Beyrût: Dârü’l-İlm li’l-Melâyîn, 1407/1987.
  2. Cebel, Muhammed Hasan Cebel, el-Mucemü’l-İştikâkî li Elfâzi’l-Kur’âni’l-Kerîm, Kahire: Mektebetü’l-Âdâb, 1431/2010. Dânî, Ebû Amr Osman b. Said, el-Müktefâ fi’l-Vakf ve’l-İbtidâ fi Kitâbillâhi Azze ve Celle. thk. Yûsuf Abdurrahman el-Mar‘aşlî, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1407/1987. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yûsuf b. Ali b. Yûsuf, thk. Mahir Habbûş, el- Bahrü’l-Muhît,, Beyrût: er-Risâle el-‘Alemiyye, 1436/2015. Enbârî, Ebû Bekr Muhammed b. Kasım b. Beşşâr, Kitabü İzâhi’l-Vakf ve’l-İbtidâ, thk. Muhyiddin Abdurrahman Ramazan, Dimaşk: Matbuatu Mecmai’l-Lugati’l-Arabiyye, 1391/1971. Ebu’s-Suûd, Muhammed b. Muhammed el-İmâdî, İrşâdü Akli’s-Selîm ilâ Mezâyâ’l-Kur’âni’l-Kerîm. Beyrût: Müessetü Tarihi’l-Arabî, 1431/2010. Ezherî, Ebû Mansûr Muhammed b. Ahmed, Tehzîbü’l-Lüga. Beyrût: Dârü İhyâi Turâsi’l-‘Arabî, 1422/2001. Ferâhidî, Ebû Abdurrahman Halil b. Ahmed b. Amr, Kitâbü’l-‘Ayn. thk. Mehdî el- Mahzûmî, İbrahim es-Samerrâî, by.: Mektebetü’l-Hilâl, ts. Fîruzâbâdî, Muhyiddin Ebu Tahir Muhammed b.Yakub, el-Kamûsu’l-Muhît. thk. Muhammed Naîm el-Arkûsî, Beyrût: Müessesetü’r-Risâle, 1426/2005. Hafâcî, Şihabuddîn Ahmed b. Muhammed b. Ömer, Haşiyetü’ş-Şihâb alâ Tefsiri’l-Beyzâvî, Beyrût: Dârü’s-Sadr, ts. İbn ‘Aşûr, Muhammed Tahir, et-Tahrîr ve’t-Tenvîr. Tunûs: Dâru Sahnûn li’n-Neşr ve’t- Tevzi’, ts. İbn ‘Atiyye, Ebû Muhammed Abdulhak b. Ğalib, el-Muharrerü’l-Vecîz fî Tefsîri’l-Kitabi’l-Azîz. thk. Abdusselâm Abduşşâfî Muhammed, Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l- ‘İlmiyye, 1432/2011. İbn Cevzî, Ebû’l-Ferec Abdurrahman b. Ali, Zâdü’l-Mesîr fi İlmi’t-Tefsîr. thk. Abdurrezzak el-Mehdî, Beyrût: Dârü’l-Kitâbi’l-‘Arabî, 1431/2010. ----Nüzhetü’l-A’yüni’n-Nevâzîr fî İlmi’l-Vücûhi ve’n-Nevâzîr. thk. Muhammed Abdülkerîm Kâzım er-Râzî, Beyrût: Müessesetü’r-Risâle, 3. Basım 1407/1987.
  3. İbn Düreyd, Muham