Dergiler / Yakın Doğu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2011 / Cilt: 4 - Sayı: 1

19. yüzyıl osmanlı padişahlarının müzik politikalarından kesitler

Sayfa
92–111
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mahmud’dan itibaren 19. yüzyıl boyunca hükümdar olan her padişahın müzik politikaları bağlamında kronolojik sırasıyla ele alınmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türk müziği, yüzyıllar boyunca, batı müziği sisteminden farklı olarak tek sesli ve kendi makam ve usulleri çerçevesinde gelişme göstermiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Osmanlı’da müzik sadece sarayda değil, askeri alanda da yoğun olarak kullanılmış, dolayısıyla müziğin gelişimi saray müziğinin yanısıra bu boyutta da ağırlıklı olarak etkilenmiştir. 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu’nda müzikte (ve diğer alanlarda) batılılaşma eğilimi görülmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Mahmud’dan itibaren 19. yüzyıl boyunca hükümdar olan her padişahın müzik politikaları bağlamında kronolojik sırasıyla ele alınmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Türk müziği, yüzyıllar boyunca, batı müziği sisteminden farklı olarak tek sesli ve kendi makam ve usulleri çerçevesinde gelişme göstermiştir. Osmanlı saraylarında müzik, gerek eğitimi gerek icrası açısından çoğunlukla büyük önem taşımış, sultanlar müzik kültürüyle iç içe büyümüşlerdir. Osmanlı’da müzik sadece sarayda değil, askeri alanda da yoğun olarak kullanılmış, dolayısıyla müziğin gelişimi saray müziğinin yanısıra bu boyutta da ağırlıklı olarak etkilenmiştir. 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu’nda müzikte (ve diğer alanlarda) batılılaşma eğilimi görülmektedir. Çok sesli batı müziğinin III. Selim zamanından başlayarak ve esas olarak II. Mahmud’la birlikte Osmanlı sarayına girmesiyle Osmanlı müziğinde büyük bir yeniden yapılanma başlar. II. Mahmud’un reformlarının Türk müziğinde bir dönüm noktası oluşturmasıyla ortaya çıkan hareket Türkiye’deki çok sesliliğin ilk adımlarıdır. Bu araştırmada, batı müziğinin Osmanlı İmparatorluğu’na girişi ve gelişimi süreci, II. Mahmud’dan itibaren 19. yüzyıl boyunca hükümdar olan her padişahın müzik politikaları bağlamında kronolojik sırasıyla ele alınmıştır.

Abstract

For centuries, Turkish music has been developed in monophonic texture with its own harmonic and rhythmic rules, different than the western music system. Music took an important position in the Ottoman Court, both in education and performance practices. The Sultans were raised with a music culture. In the Ottoman Empire, music was a part of life not only in the Court but also in the Military (as in the case of janissary music); therefore a reorganization in music was encountered both in the Court and the Military. During 19th century, Ottoman Empire encountered a “Westernization process” in music (as well as in other areas). With the enterance of polyphonic western music into the Ottoman Court, beginning with Selim III, but mainly during the period of Mahmud II, a great reconstruction in the Ottoman music begins. The reformations of Mahmud II, which were the first movements of polyphony in Turkey, were a break point in the Turkish music history. In this research, the enterance and development of Western music in the Ottoman Empire is discussed based on the music politics of each Sultan in rule, chronogically.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAYDAR, E. K. (2011). 19. yüzyıl osmanlı padişahlarının müzik politikalarından kesitler. Yakın Doğu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 1, 92–111. https://ajindex.com/articles/332569

Kaynakça (15)

  1. ANDERSON, Benedict (1993). Hayali Cemaatler: Milliyetçiliğin Kökenleri ve Yayılması. Çev: İskender Savaşır. İstanbul:
  2. Metis Yayınları.
  3. AVCI, Özlem (2009). "Türkiye'de îslâmın Modern Görünümleri ve Medya Araçları: Samanyolu TV Örneği". Kimlikler Lütfen: Türkiye Cumhuriyeti 'nde Kültürel Kimlik Arayışı ve Temsili içinde. Der: Gönül Pultar. Ankara: Odtü Yayıncılık. 213-231.
  4. AZAK, Umut (2009). "İslami Radyolar ve Türbanlı Spikerler". İslamın Yeni Kamusal Yüzleri: Bir Atölye Çalışması. Der: Nilüfer Göle. İstanbul: Metis Yayınları. 93-110.
  5. BAKARDJEVA, Maria (2003). "Virtual Togetherness: An Everyday-Life Perspective". Media, Culture and Society. (25). London, Thousand Oaks ve New Delhi: Sage Publication. 291-313.
  6. CASTELLS, Manuel (2008). "The New Public Sphere: Global Civil Society, Communication Networks and Global Governance". The Annals of the American Academy of Political and Social Science. 616 (68). İçinde. London, Thosand Oaks ve New Delhi: Sage Publications. 78-93.
  7. DAVID, Ohad ve Bar - Tal, Daniel (2009). "A Sociopsychological Conception of Collective Identity; The Case of National Identity as an Example". Society for Personality and Social Pyschology. 13 (4). 354 - 379. COULDRY, Nick ve DREHER, Tanja (2007). "Globalization and the Public Sphere: Exploring the Space of Community Media in Sydney ".Global Media and Communication. 3 (1). 79-100.
  8. DOWNEY, John ve FENTON, Natalie (2003). "New Media, Counter Publicity and the Public Sphere". New Media and Society. 5 (2). 185-202.
  9. DURSUN, Çiler (2004). "İslamcı Basında Kemalizm Karşıtlığının Kurulması". Haber, Hakikat ve İktidar İlişkisi içinde. Der: Çiler Dursun. Ankara: Elips Kitap. 183-225.
  10. EDER, Klaus (2009). "A Theory of Collective Identity: Making Sense of the Debate on a European Identity". European Journal of Social Theory. 12 (4). 427-447.
  11. EL -NAWAWY, Mohammed ve- KHAMIS, Sahar (2010). "Collective Identity in the Virtual Islamic Public Sphere: Contemporary Discourse in Two Islamic Web Sites". The International Communication Gazette. 72 (3). 229-250.
  12. FRASER, Nancy (1992). "Rethinking the Public Sphere". Habermas and the Public Sphere içinde. Der: C. Calhoun. London, Chambridge: MIT Press. 109-141.
  13. FRASER, Nancy (2004). "Kamusal Alanı Yeniden Düşünmek: Gerçekte Varolan Demokrasinin Eleştirisine Bir Katkı". Kamusal Alan içinde. Çev: Meral Özbek, Cemal Balcı. Der: Meral Özbek. İstanbul: Hil Yayınları. 103-132.
  14. GIDDENS, Anthony (1991). Modernity and Self-Identity. Stanford: Stanford University Press.
  15. GÖLE, N