Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightThe results of this study indicate the necessity of detecting high-risk groups by clinical and kinesiological examinations in kite surfers.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Objectives: In kitesurfing, regular training programs are difficult to implement and also injury risk is high. In this study; shoulder, hip and ankle range of motion (ROM) and balance test results of kitesurfers were compared with healthy controls and the relationships between kitesurfer injuries, and ROM and balance test results were examined. Material and Methods: For a total of 54 kitesurfers (aged 29.2±11.2 yrs) and 46 controls (aged 29.5±6.8 yrs), shoulder and hip internal (IR) and external rotations (ER), total rotation ability (IR+ER), ankle plantar flexion (PF) and dorsiflexion (DF), and the Y- balance test (YBT) were bilaterally measured and compared. The number, type and area of injuries of athletes after starting kitesurfing were noted. Results: Bilateral shoulder IR-ER and right hip ER ROM were lower (p<0.001), whereas bilateral ankle PF was higher (p=0.013) in kitesurfers compared to the control group. YBT measurements were higher in all three directions in kitesurfers (p<0.001). At least one sports injury was reported in 55.6% of the kitesurfers. 50.0% of the athletes had experienced injuries requiring physical therapy and rehabilitation. 48.3% had only lower extremity, 20.7% upper extremity and 6.9% vertebral injuries, whereas 20.7% had both lower and upper extremity injuries. Conclusions: The restriction of shoulder and hip ROM were thought to be depended on the intensive use of the shoulder, and hip stabilizers. The results of this study indicate the necessity of detecting high-risk groups by clinical and kinesiological examinations in kite surfers.
Abstract
Amaç: Uçurtma sörfünde düzenli antrenman yapmak zor, yaralanma riski ise yüksektir. Bu çalışmada; uçurtma sörfçülerinde omuz, kalça, ayak bileği eklem hareket açıklığı ve denge testi sonuçları sağlıklı kontrol grubu ile karşılaştırıldı ve yaralanmalar ile eklem hareket açıklığı ve denge test sonuçları arasındaki ilişki incelendi. Gereç ve Yöntem: Toplam 54 uçurtma sörfçüsünün (29.2 ± 11.2 yaşında) ve 46 sağlıklı, düzenli spor yapmayan kontrol bireyinin (29.5 ± 6.8 yaşında); omuz ve kalça iç- dış rotasyonları, toplam rotasyon kapasiteleri, ayak bileği plantar fleksiyon ve dorsifleksiyonları, Y-denge testi değerleri bilateral ölçüldü ve karşılaştırıldı. Sporcularda uçurtma sörfüne başladıktan sonraki yaralanmaların sayısı, tipi ve bölgesi not edildi. Bulgular: Sporcularda bilateral omuz iç ve dış, sağ kalça dış rotasyonları kontrol grubundan düşük (p<0.001); ayak bileği plantar fleksiyonları yüksek (p<0.05) bulundu. Denge testi ölçüm sonuçları üç yönde de sporcularda daha yüksek bulundu (p<0.001). En az bir yaralanma öyküsü olan uçurtma sörfçüsü oranı %55.6 idi. Sporcuların %50’si fiziksel tedavi ve rehabilitasyon gerektiren yaralanma geçirdiklerini, %48.3’ü alt ekstremite, %20.7’si üst ektremite ve %6.9’u omurga bölgesi yaralanması geçirdiklerini ifade etmişlerdir. Sonuç: Omuz ve kalça eklem hareket açıklığının sporcularda kısıtlanmış olmasının bu eklemlerdeki aktif stabilizatör kasların yoğun kullanımına bağlı geliştiği düşünülmektedir. Bu çalışmanın sonuçları uçurtma sörfü sporcularında yüksek riskli grupların klinik ve kinezyolojik değerlendirmelerle belirlenmesi gerektiğini göstermektedir.