Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightDaha sonraki süreçte Lozan kapsamındaki azınlık okullarına olan talebin artarak devam ettiği gözlemlenmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
İtalyanca hem Osmanlı İmparatorluğu hem de Türkiye Cumhuriyeti döneminde ticari, politik ve kültürel yaşamda önemli bir yer tutmuştur (Karakartal, 2002, 2003, Ortaylı, 2007, Zuccolo, 2011). Bu dile atfedilen prestijin 900 yıldan beri Anadolu’nun farklı yerlerinde yaşayan bu küçük etnik grubun kimliğini korumasına yardım ettiği düşünülebilir (Misir di Lusignano, 1990). Bu kısa çalışma dilin yeni kuşaklarca öğrenilmesi ve ulusal kimliğin devamının sağlanması yanında ana vatanla canlı bir ilişkinin sürdürülmesi konusunda okulların rolünü irdelemektedir (Iacobellis 2007, Ortaylı 2007). İstanbul’da İtalyan etnik grubunun formal eğitimi 1864’te İtalyan toplumu tarafından işletilen okulun açılması ile başlar (Iacobellis 2007, Pannuti 2006, 2007) ve 1923 Lozan Antlaşmasına kadar demografik hareketlere bağlı olarak özel ve resmi okulların açılıp kapanması ile devam eden bir süreç izler. Daha sonraki süreçte Lozan kapsamındaki azınlık okullarına olan talebin artarak devam ettiği gözlemlenmiştir.
Abstract
L’Italiano ha sempre avuto un ruolo importante nella vita commerciale, politica e culturale sia nell’impero ottomano che nella Repubblica di Turchia (Karakartal, 2002, 2003, Ortaylı, 2007, Zuccolo, 2011). Il prestigio di cui godeva questa lingua potrebbe essere una delle ragioni che ha contributo al mantenimento dell’identità in questa comunità piccola e frammentata che risiede in Anatolia da oltre 900 anni (Misir di Lusignano, 1990). Questo breve saggio si concentra sul ruolo delle scuole nel mantenere la lingua ereditaria e con essa l’identità nazionale e un legame vivo con la madrepatria (Iacobellis 2007, Ortaylı 2007). L’istruzione formale della comunità Italiana a Istanbul inizia a partire dalla scuola fondata nel 1864 dalla Società Operaia nel 1864 (Iacobellis 2007, Pannuti 2006, 2007) e segue le sorti demografiche della comunità stessa, aprendo e chiudendo scuole pubbliche e private, fino al trattato di Losanna nel 1923 che segna una svolta per tutte le scuole delle minoranze in Turchia. A conclusione si presentano e commentano dati che mostrano una crescita di interesse per le scuole della comunità.