Dergiler / MN Oftalmoloji / 2000 / Cilt: 7 - Sayı: 1

Üst oblik paralizilerinde etyolojik ve klinik değerlendirme

Etiologic and clinical evaluation of unilateral superior oblique palsy cases

Sayfa
84–87
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

AMAÇ: Tek taraflı üst oblik paralizisi nedeniyle takip edilen 114 olgu etyolojik ve klinik bulguları ile cerrahi sonuçları açısından değerlendirildi.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:AMAÇ: Tek taraflı üst oblik paralizisi nedeniyle takip edilen 114 olgu etyolojik ve klinik bulguları ile cerrahi sonuçları açısından değerlendirildi.
📊
Temel Bulgular & Veri:GEREÇ VE YÖNTEM: Haziran 1995 ile Haziran 1999 tarihleri arasında kliniğimize müracat eden 114 tek taraflı üst oblik felci olan hastalar retrospektif olarak incelendi.
💡
Sonuç & Katkı:Edinsel olguların bir kısmı kendiliğinden düzelebilmesine karşın konjenital olgularda progresyon nedeniyle cerrahiye gerek duyulabilir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Göz hastalıkları · Okülomotor kaslar · Oftalmopleji

Özet

AMAÇ: Tek taraflı üst oblik paralizisi nedeniyle takip edilen 114 olgu etyolojik ve klinik bulguları ile cerrahi sonuçları açısından değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM: Haziran 1995 ile Haziran 1999 tarihleri arasında kliniğimize müracat eden 114 tek taraflı üst oblik felci olan hastalar retrospektif olarak incelendi. Tanı Parks'ın üç basamak testiyle kondu. Kayma açısının küçük olduğu ve belirgin kafa pozisyonunun olmadığı hastalar takip edilirken kafa pozisyonu ve diplopi şikayeti olanlarda ameliyat kararı verildi. BULGULAR: Olguların %50.9 konjenital, %49.1'i edinseldi. Olgularda ortalama 15.6 PD hipertropyaya, %24.6 ezotropya, %28.0 oranında ekzotropya eşlik etmekteydi. Çift Maddox çubuk testiyle %32.5 olguda eksiklotropya tespit edildi. Ambliyopi %14, baş pozisyonu %79.8, paradoks baş pozisyonu ise %3.5 olguda mevcuttu. Hastaların %43.0'da füzyon, %33.3'de ise kaba stereopsis vardı. Ameliyat sonrası 16 olguda daha stereopsis ve füzyon gelişti. Hastaların 35'ine ameliyat yapıldı. Olguların %62.9'da klinikte tam ve kısmi düzelme (kayma ve baş pozisyonunda kısmi veya tam düzelme) tespit edildi. SONUÇ: Siklovertikal kaymaların en sık nedeni olan üst oblik felcinde hastaların şikayetlerinin gözden kaçabilmesi ve çoğu hastada tolerans sınırları dışına çıkmayan problemlere yol açması nedeniyle tanı gecikebilir. Edinsel olguların bir kısmı kendiliğinden düzelebilmesine karşın konjenital olgularda progresyon nedeniyle cerrahiye gerek duyulabilir.

Abstract

PURPOSE: To evaluate 114 cases of unilateral superior oblique palsy, for etiology, clinical findings and surgical results. MATERIALS AND METHODS: In this retrospective study 114 cases of unilateral superior oblique palsy that were examined in our clinic between June 95 and June 99 were included. Diagnosis was confirmed with Parks 3-step test. The patients who had small angle deviation without singnificant head posture and diplopia were treated surgically. RESULTS: Of the patient, 50.9% were congenital and 49.1% were acquired. Hypertropia (15.6 PD) was associated with esotropia in 24.6% of cases, exotropia in 28.0% of cases. Excyclotropia was detected in 32.5% of the cases with double Maddox rod test. Other associated findings were; amblyopia 14%, head posture 79.8%, paradoxical head posture 3.5%. Fusion was present in 43.0% and stereopsis in 33.3% of cases. Postoperatively 16 cases gained stereopsis and fusion. Thirty-five cases had surgery and 62.9% of them had clinical improvement (partial or total improvement in ocular deviation and head posture). CONCLUSION: Superior oblique palsy is the most common cause of cyclovertical deviations, and can be misdiagnosed due to the ignorance of patients and compensation of the problems within tolerable limits. Acquired cases may have spontaneous improvement, however in congenital cases due to progresion surgery can be needed.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEVEN, M. Y., ATİLLA, H., ERKAM, N. (2000). Üst oblik paralizilerinde etyolojik ve klinik değerlendirme. MN Oftalmoloji, Cilt: 7 - Sayı: 1, 84–87. https://ajindex.com/articles/296433

Kaynakça (7)

  1. Rucker CW. The causes of paralysis of the third, fourth and sixth cranial nerves. Arn J Ophthalmol 1966; 61:1293-8
  2. Ünlü N, Duman S. Superior oblik paralizi ve hiperfonksiyonlan. TOG 1991;21:324-6
  3. Rush JA, Younge BR. Causes and prognosis in 4278 cases of paralysis of the oculomotor, trochlear and abducens cranial nerves. Am J Ophthalmol 1992; 15:113:489-96
  4. Batelho PJ, Gtangiacomo JG. Autosomal-dominant inheritance of congenital superior oblique palsy. Ophthalmology 1996; 103:1508-11
  5. Dickey CF. Scott WE, Cline RA. Oblique muscle palsies fixating with the paretic eye. Surv Ophthalmol 1988; 33:97-107
  6. Danahue SP, Lavin PJ, Named LM. Tonic ocuiar tilt reaction simulating a superior oblique paisy: Diagnostic confusion with 3 step test. Arch Ophthalmol 1999; 117:347-52
  7. Reynolds JD, Biglan AW, Hiles DA. Congenital superior oblique palsy in infants. Arch Ophthalmol 1984; 102:1503-5. 8. von Noorden GK, Murray E, Wong SY. Superior oblique paralysis. A review of 270 cases. Arch Ophthalmol 1986; 104: 1771-6.