Dergiler / Memleket Siyaset Yönetim / 2013 / Cilt: 8 - Sayı: 19

SU HAKKININ BİR TEmEL İNSAN HAKKI oLARAK TANINmA SüREcİ vE TüRKİYE’DE UYGULANABİLİRLİğİ

Sayfa
25–62
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Dikili Belediyesinin deneyimleri de göstermektedir ki, bürokrasi ve mahkemeler gibi kamu kesimi politika aktörleri de su hakkını bir insan hakkı olarak gören bir zihniyete ve tutuma sahip değiller

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Su sorunu ilk olarak 1970'li yıllarda kadın ve çocuk haklarına duyarlı olan kesimlerin ilgisini çekmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu iki tarafın birbirine karşı mücadelesinin bir sonucu olarak Birleşmiş Milletler Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Komitesi 2002 yılında su hakkının içeriğini, suyun piyasada alınıp satılmasıyla uyumlu bir biçimde tanımlamıştır ve 2010 yılında su hakkı Birleşmiş Milletler tarafından, piyasa tarafından da karşılanması mümkün, temel bir insan hakkı olarak tanınmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Dikili Belediyesinin deneyimleri de göstermektedir ki, bürokrasi ve mahkemeler gibi kamu kesimi politika aktörleri de su hakkını bir insan hakkı olarak gören bir zihniyete ve tutuma sahip değiller
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2002 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Su sorunu ilk olarak 1970'li yıllarda kadın ve çocuk haklarına duyarlı olan kesimlerin ilgisini çekmiştir. Bu grupların, sorunun Birleşmiş Milletler (BM) gündemine taşınmasında ve su hakkının temel bir insan hakkı olarak tanınmasında başarı kaydetmeleri üzerine, suyun bir piyasa malı olduğunu düşünen gruplar da sorunla ilgilenmeye başlamışlardır. Bu iki tarafın birbirine karşı mücadelesinin bir sonucu olarak Birleşmiş Milletler Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Komitesi 2002 yılında su hakkının içeriğini, suyun piyasada alınıp satılmasıyla uyumlu bir biçimde tanımlamıştır ve 2010 yılında su hakkı Birleşmiş Milletler tarafından, piyasa tarafından da karşılanması mümkün, temel bir insan hakkı olarak tanınmıştır. T.C. Anayasası en son Birleşmiş Milletler kararının uygulanmasını engelleyici nitelikte görünmese de, başta İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSKİ) kuruluş yasası olmak üzere, su hizmetleriyle ve özellikle suyun fiyatlandırılmasıyla ilgili pek çok kanun su hakkını temel bir insan hakkı olarak gören anlayışla uyumlu değildir. Dikili Belediyesinin deneyimleri de göstermektedir ki, bürokrasi ve mahkemeler gibi kamu kesimi politika aktörleri de su hakkını bir insan hakkı olarak gören bir zihniyete ve tutuma sahip değiller

Abstract

Su sorunu ilk olarak 1970’li yıllarda kadın ve çocuk haklarına duyarlı olan kesimlerin ilgisini çekmiştir. Bu grupların, sorunun Birleşmiş Milletler (BM) gündemine taşınmasında ve su hakkının temel bir insan hakkı olarak tanınmasında başarı kaydetmeleri üzerine, suyun bir piyasa malı olduğunu düşünen gruplar da sorunla ilgilenmeye başlamışlardır. Bu iki tarafın birbirine karşı mücadelesinin bir sonucu olarak Birleşmiş Milletler Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Komitesi 2002 yılında su hakkının içeriğini, suyun piyasada alınıp satılmasıyla uyumlu bir biçimde tanımlamıştır ve 2010 yılında su hakkı Birleşmiş Milletler tarafından, piyasa tarafından da karşılanması mümkün, temel bir insan hakkı olarak tanınmıştır. T.C. Anayasası en son Birleşmiş Milletler kararının uygulanmasını engelleyici nitelikte görünmese de, başta İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSKİ) kuruluş yasası olmak üzere, su hizmetleriyle ve özellikle suyun fiyatlandırılmasıyla ilgili pek çok kanun su hakkını temel bir insan hakkı olarak gören anlayışla uyumlu değildir. Dikili Belediyesinin deneyimleri de göstermektedir ki, bürokrasi ve mahkemeler gibi kamu kesimi politika aktörleri de su hakkını bir insan hakkı olarak gören bir zihniyete ve tutuma sahip değiller

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YALÇIN, L., GÖK, M. (2013). SU HAKKININ BİR TEmEL İNSAN HAKKI oLARAK TANINmA SüREcİ vE TüRKİYE’DE UYGULANABİLİRLİğİ. Memleket Siyaset Yönetim, Cilt: 8 - Sayı: 19, 25–62. https://ajindex.com/articles/275539

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Agenda 21 (1992), United Nations Sustainable Development Conference on Environment & Development, Rio de Janerio. sustainabledevelopment.un.org/ content/documents/Agenda21.pdf, (15.08.2013).
  2. Altınok, Emre Baturay - Aras, Zeliha (2008), “Ön Ödemeli Kamu Hizmeti Anlayışı Sosyal Hukuk Devleti ile Bağdaşmaz!”, Ankara Barosu Dergisi, Yıl:66, Sayı: 4, s. 114-116.
  3. Altınok, Emre Baturay ve Aras, Zeliha (2008), “Ön Ödemeli Kamu Hizmeti Anlayışı Sosyal Hukuk Devleti ile Bağdaşmaz!”, Ankara Barosu Dergisi, Yıl. 66, No:4, 114-116.
  4. Bakker, Karen (2003), “Archipelagos and Networks: Urbanization and Water Privatization in the South”, The Geographical Journal, Vol. 169, No. 4 (Dec., 2003), ss. 328-341.
  5. Cangı, Arif Ali (2010) “Dikili Örneği ve Suya Erişim Hakkı, Suyu Hapseden ‘HES’ler, Korumayan Yasalar”, Uluslararası Su Hakkı Sempozyumu, Diyarbakır 5-6 Kasım 2010, 1.Baskı Sosyal Değişim Derneği, Ocak 2011, İstanbul, s. 65-70. CEDAW (Convention on the Elimination of Discrimination Against Women) (1979) http://www.un.org/womenwatch/daw/cedaw/text/econvention.htm (15.08.2013). CESCR (United Nations Committee on Economic, Social and Cultural Rights) (2002), General Comment No. 15: The right to water, U.N. Doc. E/C.12/2002/11. CRC (Convention on the Rights of the Child) (1989), http://www.ohchr.org/en/ professionalinterest/pages/crc.aspx (12.08.2013).
  6. Danıştay Dergisi, Sayı,121, s.306-309. http://www.danistay.gov.tr/dergiler/121.pdf Dikili Belediyesi Duyuruları (2013a), http://www.izmir-dikili.bel.tr/Home/ duyurular/16, (10.08.2013).Dikili Belediyesi, 2010 Yılı Faaliyet Raporu, 2011. http://www.izmir-dikili.bel.tr/ uploads/faliyet_rapor/2010.pdf, (15.08.2013). Dikili Belediyesi, 2012 Yılı Faaliyet Raporu, 2013b. Dikili Belediyesi (2013b), Dikili Belediye Meclisi’nin 12.08.2013 Tarih, 114 Sayılı Kararı http://www. izmir-dikili.bel.tr/Home/encumen_print/154 (13.09.2013).
  7. Dilworth, Richardson (2007), “Privatization, the World Water Crisis, and the Social Contract”, PS: Political Science and Politics, Vol. 40, No. 1 (Jan., 2007), s. 49-54.
  8. Flynn, S.- Chirwa, D. M. (2005). “The Constitutional Implications of Commercializing Water in South Africa”, David, G. R ve McDonald, A. (Ed.), The Age of Commodity: Water Privatization in Southern Africa, Earthscan Publications Ltd.: London, s. 59-76.
  9. Gleick, Peter H., ve IWRA, M. (1996). “Basic Water Requirements for Human Activities: Meeting Basic Needs”, Water International, Vol. 21, No: 2, s. 83-92.
  10. Gök, Musa (2006), Kamu Ekonomisinde Doğal